Author Topic: Quotes from Shankaracharya's  (Read 114768 times)

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #105 on: January 11, 2013, 07:42:53 PM »




॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

atmavichar100

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2200
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #106 on: January 11, 2013, 08:11:24 PM »
12. The 54 Lives Saved by Annai Saradamaball!
(Mahima of Sringeri Sri SaradambaL)


This happened several years ago. We decided on a yAtra (pilgrimage) to the
kshetras (holy places) in Karnataka, more than fifty devotees of us teaming up for
the tour. We started our journey in a large tourist bus. It was our custom to first go
to Kanchi, have darshan of PeriyavaaL and then continue our journey.
Around 4 o' clock in the afternoon of that day we stood up after prostrating to
Maha SwamigaL in SriMaTham. Giving us his blessings, laughing and raising
both his hands SwamigaL asked, "You people have come as a large ghoSTi... well,
what's the matter?" Forthwith I elaborated on the details of our Karnataka Yatra to
SwamigaL.
Feeling happy he asked, raising his eyebrows, "What is the uddesha (motive)
about the first place to go?" I said, "It is our uddesha, Periyavaa, that on reaching
Mangalore, we would first go to Talakkaveri, do our saMkalpa snAnam (bath and
prayer) there and then go to Sringeri. After that we have decided to have darshan
at SubrahmaNya, Dharmasthala, Udipi, Kollur Mukambika, Kateel Durga
Parameswari... in this order."
Before I could finish SwamigaL interrupted me. "Wait, wait... In the list you have
mentioned, you have missed an important place..." Looking at us who were all
standing with a question mark on our faces, and smiling, Periyavaa advised us,
"What, you don't understand? I shall tell you... Horanadu kshetra! Mother is
staying there as Annapurani, giving her anugraham. A very special place. Must
have darshan!"
He continued: "You people do as I tell you now. First go to Sringeri kshetram
from Mangalore. There, do your snAnam in Tunga, first have Guru Darshan, get
prasAdam from them, then have darshan of SaaradambaL and start from there (to
other places). After this, you may go to the places in your order of preference. Let
one thing be kept in mind though. Anyday you go to Sringeri, as far as possible,
reach the place before sAyarakSai (evening)."

All of us nodded our heads in affirmation, prostrated and got up. That Walking
God ordered distribution of anugraha prasAdam to us all. The driver and
conductor of the bus were called and the prasAdam given to them too. We started
thereafter.
On the next morning, our journey from Bangalore to Mangalore. We stayed in a
Kalyana Mandapam in Mangalore at night. On the morning the next day we got
ready to move after taking bath. A man named Ramanathan who accompanied us
came to me and said persuading, "We shall first go to Talakkaveri from here. After
doing our saMkalpa snAnam there, why not go to Sringeri later?"
I did not agree to that. "Whatever uttaravu (direction) Kanchi Periyavaa has given,
we should only follow that!” I said. It was not acceptable to them. "First we should
go to Talakkaveri only!" they compelled me, as if having discussed it already
among them. However much I pleaded with them, nobody was prepared to lend
me ears.
The bus travelled towards Talakkaveri. Staying there for a day and after finishing
our saMkalpa snAnam, we started our journey towards Sringeri. It was 8:00 o'
clock in the night. Both the front tyres of the bus that was going on the mountain
road to Sringeri got punctured and the bus stopped. It was pitch dark outside. In
the light from a torch light, Driver and Conductor started working on removing the
wheels with the punctured tyres and fixing the Stepney wheels in their place.
Hunger pinched our stomach; our last meal was at noon in Bagamandala.
Somehow the bus started moving at 10 o' clock. Suddenly it started drizzling. It
was 11 o' clock and yet there was no sight of Sringeri. Only then we had the doubt
whether we were going on the right road! As God-given, we sighted a man coming
in the distance. We stopped the bus near him and inquired. He patted on his head
and said, "This road leads to another place. 15 km before you should have turned
on the road that branched to the right." It gave us a shock!
So the bus needed to be turned towards the direction we came. Driver got down
and had a look. A narrow road, with valleys on both sides. Climbing onto his seat,
Driver said with a falsely assured courage, "You people don't worry. I shall back
up little by little with sharp turns on the steering wheel and somehow move the
bus to an about turn!" and got on the task. Sitting with fear, we started chanting
Rama Namam. Somehow having managed to turn the bus ninety degrees, Driver
said in a loud voice, suddenly worried, "Sir, sir... However much I step on the
brake, the bus starts slipping behind! Raise an even louder ghoSaNam
(proclamation) in the name of God... Only He should save us all now!"
His words
had the effect of dissolving tamarind inside our belly. We too felt the bus slipping
behind. All of us with tears welling up in our eyes started wailing, "Sringeri
Sharadambaa, save us Ma! Sringeri Maha Sannidhaname, save us! Kanchi
PeriyavaaLe, Ramachandra Murtiye, save us, save us...!"

Suddenly Driver said, "Sir, I have now taken my leg from the brake! The vehicle
is not slipping behind! As if a hundred people are supporting it from behind, the
vehicle stands intact! Now no worry at all. Shall turn the bus in a few moments"
and started on his efforts. We did not stop the nAma ghoSaNam.
appAda! (At last) the driver managed to turn the bus. All of us breathed a sigh of
peace! It was exactly 12:00 hours midnight. Exactly at one-thirty we reached the
entrance to Sringeri Samasthanam
. A GanapadigaL who was standing at the
entrance to receive us (it is my recollection that it was Nageswara GanapadigaL!)
said with a laugh, "Vaango, vaango! You are all coming from Madras, right? First
wash your hand and feet and come have some food. You would be hungry. Rice
Uppuma and Bringal Gotsu are ready!"
"How do you know, ShastrigaaL that we are coming? We did not even write to
you?" I asked him. He said laughing, "It is vAstavam (true) that your coming will
not be known to people who are like us. Maha Sannidhanam, dIrgha darshigaL
(with foresight) will be knowing everything, you see? It was only Maha
Sannidhanam who called me around eleven o' clock and gave orders, 'To have
darshan of Sarada, 54 Bhaktas from Madras are coming in a bus. They all come
with great hunger! So ask our people to prepare Rice Uppuma and Gotsu and keep
the food ready. In addition, for them to stay, arrange a large hall.'
After arranging
all that I have come to stand here and receive you all!" He sunk us in surprise.
Seeing the dIrgha dharsanam and karuNa (compassion) of Sri Sri Sri Abhinava
Vidyatheertha SwamigaL, Adiyen (I) wondered. Tears rushed to my eyes. Seeing
that SastrigaL said, "You are amazed at this thing... I am going to tell you another
thing in the morning; you would then be really stunned!
" and led us on. Hot
Uppuma and Gotsu were served ready in 54 nuni (top) banana leaves. We ate the
food filling up our stomach.
The next morning. Finishing our snAnam in the Tunga river, we started to have
darshan of Maha Sannidhanam Sri Sri Sri Abhinava Vidyatheertha SwamigaL.
The SastrigaL we met last night was seen by us.
To him I asked joining my palms, "You said you would tell us some vishayam
(news) in the morning. I pray that you please tell it now."
SastrigaL started talking: "Would have been around 12 o' clock last night. Sitting
in his ekAnta (private) room, Maha Sannidhanam was examining some Sastra
books. I was sitting in the outer hall. Suddenly coming out, Maha Sannidhanam
kept both his hand pressed hard to the wall and started murmuring some mantra. I
too got up. From the posture of Maha Sannidhanam it seemed as if he was
supporting the wall from falling. I did not understand anything. Five minutes later,
taking his hands off the wall, Maha Sannidhanam came to me and said, 'You
witnessed and wondered why I kept my hands against the wall in that pose and did
some Japam. It is nothing else. The bus wherein came those people from Madras
to have darshan of SaradambaL missed its way. Later when they realized the
mistake and turned the bus, the brakes did not apply... bus started moving behind
on its own. The Bhaktas in them wailed, 'save us, save us!' calling aloud the name
of Amma Sarada. So I supported the bus from slipping behind by resting my hands
on the walls. Now everything is alright, and the bus is coming towards Sringeri!
You go and make the arrangements as I told you', and went inside his room. I
stood stunned!"
Listening to this, all of us wept. We started to have darshan of that
Walking SaradambaL.
Looking at this Adiyen who prostrated and got up, Sri Sri Sri Maha Sannidhanam
said laughingly, "Should always listen to what the Mahaans say. And follow it. If
you make a change in it everything that happens would be changed too. What, you
understand?"
With these words he did anugraha of prasAdam. This Adiyen then
realized that Maha Sannidhanam only informed in sUcaka (by indicating) to the
fact of our not following what Sri Kanchi Periyavaa ordered for us!

Author: Sri Ramani Anna (in Tamil)
Source: Sakthi Vikatan issue dated Oct 10, 2007
Glossary:

sUcaka - indicating, betraying, informer, sign, omen
ghoSTi - group, gathering
« Last Edit: January 11, 2013, 08:30:01 PM by atmavichar100 »
However many holy words you read, however many you speak, what good will they do you if you do not act on upon them? - Buddha

latha

  • Full Member
  • ***
  • Posts: 149
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #107 on: January 12, 2013, 07:42:57 AM »
Dear Raviji,

Thank you for sharing such a beautiful story. We are so blessed to hear about these great people.

Om Namo Bhagavate Sri Ramanaya

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #108 on: January 13, 2013, 08:48:56 AM »
Friends,
Many are the Devotees who  have reminisced on their interaction with Sri Mahaperiyava.I will share this wonderful one written by the inimitable rA Ganapathi.How anger and ridicule can give place to symapthy,then to admiration,then to Reverence,then to Gratitude!
Please excuse and put up with the spelling mistakes in Tamizh and make allowance for it!

In one of his songs Thayumanavar says:

Quote
கல்லாத பேர்களே நல்லவர்கள் நல்லவர்கள் கற்றும்அறி வில்லாதஎன்
கர்மத்தை யென்சொல்கேன்மதியையென் சொல்லுகேன்

This reminiscence of rA ganapathi fully brings this aspect and leaves the reader utterly disarmed and dissolved!


அந்தப் பொன்னடிகள்தாம் பெயர் தெரியாத எத்தனை குக்கிராமங்களில் பட்டு, பல காலம் கூடத் தங்கி, அவற்றைப் புனிதத் தலங்களாகப் புகழ் பெற வைத்திருக்கின்றன?அந்தப் புண்ணியர் அன்றி வேறு எவரேனும், படகுப்பயணம் தவிர வேறெந்த முறையிலும் சென்றடைய முடியாத ஒரு காட்டுப்பள்ளி கிராமத்தில் நான்கு மாதங்களுக்கு மேல் ஒரு பெரிய மடத்துப் பரிவாரத்துடன் தங்கி வியாஸபூஜை, ஜன்மாஷ்டமி, பிள்ளையார் சதுர்த்தி, நவராத்திரி, தீபாவளி ஆகிய பண்டிகைகள் அத்தனை ஜனக்கூட்டத்துடன் ஜாம் ஜாமென்று கொண்டாடியிருக்க முடியுமா? அதென்ன ப்ரேமாகர்ஷணமோ?

காட்டுப்பள்ளியை திவ்ய லோகமாக்கிய அந்த 1965—ஆம் ஆண்டிலேயே சில காலத்துக்கு முன், புண்ணியர், பூஜ்யர், ஸ்ரீசரணர், ஸ்ரீமஹாபெரியவாள் சந்தவேளூர் என்ற சந்தடியறியாப் பட்டிக்காட்டை சிவலோகமாக்கினார். ஆம் அவ்வருஷ சிவராத்ரி பூஜையைக் காஞ்சிக்கும் ஸ்ரீபெரும்பூதூருககும் நடுவிலுள்ள அச் சிறு கிராமத்தில்தான் நடத்தினார். அதற்கு முன்னும் பின்னும் சுமார் ஒவ்வொரு வாரம் அங்கேயே வாஸம் செய்தார்.

அச் சமயம் அவரை மும்முறை தரிசிக்க பாக்யம் கிடைத்தது. அவற்றிலொன்றின்போdhu

பிற்பகல் நாலு மணி இருக்கலாம்.பொக்கைyum போரையுமான படிக்கட்டுகளும், பாசியும் பசலையுமான தண்ணீரும் கொண்ட குளக்கரையில் இந்த நூற்றாண்டு மெய்யாகக் கண்ட அந்த உண்மையான வேதகால ஸந்நியாஸி அமர்ந்திருந்தார்.. விந்தையாகக் கழுத்தில் மலர் மாலை அணிந்திருந்தார்.

ஸந்நியாஸிகள் மாலை அணியலாமா என்று ஒரு வாதமே எழுந்ததுண்டு. ஆனால் பெரியவாள் மாலை அணியும் முறையைப் புரிந்துகொண்டு பார்த்தால், அதைத் தமக்கு அலங்காரமாக அவர் தரிக்கவேயில்லை என்று தெரியும். மாலையை அவர் கழுத்தில் போட்டுக்கொள்ளாமல் சிரஸிலேயே வைத்துக்கொள்வது வழக்கம். சிரஸில் குருமூர்த்தியான அம்பிகையின் பாதம் இருப்பதாக சாஸ்திரம். பெரியவாளுக்கோ அந்த சாஸ்திரம் அனுபவமே! அதனால் குரு அஞ்சலியாக, அம்பாள் சரணத்திற்கு அலங்காரமாகத்தான் அவர் ‘அலங்கல் அணிந்தருள்’வது! அப்புறம் அது நழுவிக் கழுத்தில் விழும்போதும் அவளது பிரஸாதமேயன்றி சுய அலங்காரமல்ல. கழுத்தில் சரிந்ததை ஓரிரு நிமிஷங்களில் களைந்து விடுவதே அவரது பொது வழக்கம்.

இன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக மாலையும் கழுத்துமாகவே மநோஹர தரிசனம் அளித்தார்.

இளைஞரொருவர் அவரது திருமுன் பாடிக்கொண்டிருந்dhaar.

நான் செய்த பாக்யம் பெரியவாளை தரிசித்தது மட்டுமில்லை; நான் போகும்போது பாடகர் பாட்டின் முடிவுப்பகுதிக்கு வந்திருந்ததும்தானn! அப்போது அவர் சரணத்தின் பின்னிரு வரிகளுக்கு வந்து ஓரிரு நிமிஷத்திலேயே அதை முடித்தது என் பாக்யமே! அப்பேற்பட்ட ‘தேவகானம்’!

கராஜுநி ஹ்ருதய ஸரோஜவாஸினி

முராரி ஸோதரி பராஸக்தி நநு.

என்று அவர் திருப்பியபோது நல்லவேளை, என் கோபம் சிரிப்பாக மாறியது!

முந்தைய பாத இறுதியில் வரும் ‘த்யா’ என்பதோடு இணைத்து ‘த்யாகராஜுநி ஹ்ருதய ஸரோஜ’ என்று பாடவேண்டியதைத்தானn அந்தப் புண்ணியவான் ‘கராஜுநி’ என்று அமர்க்களமாகத் தாளம் தட்டிச் சிதைத்துப் பாடினார்!

பெரியவாளின் பெருமைகள் அனந்தம் என்றால் உபசார வாக்கல்ல. ஸத்தியமாகவே அனந்தம்தான். அவருடைய பெருமைகள், அந்தப் பெருமைக்கு இரு கண்மணிகள், அல்லது இரு சுவாஸ கோசங்களே போலப் பொறுமையும் எளிமையும்.

மற்ற விஷயங்களைப் பொறுத்துக் கொண்டாலும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்; ஒரு தேர்ந்த ரஸிகனால் ரஸக்குறைவானதைப் பொறுத்துக்கொள்வது மாத்திரம் ரொம்ப ரொம்ப சிரமமானது.

இந்த சிரம ஸாத்தியத்தைத்தான் நம் பெரியவாள் எத்தனை அநாயாஸமாக சாதித்திருக்கிறாரr! இதற்கு இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் கொத்தமங்கலத்தில் அவர் சிவராத்ரி பூஜை நடத்திய சமயத்தில் ஒரு நாள் இந்த வி—ரஸ சகிப்பைப் பெரியவாளிடம் கண்டு வியந்த நான், இப்போது அதற்கும் மேலே, அசந்தே போனேன்! ஏனென்றால், அன்று தன்னுடைய சங்கீதக் (கொ)கலைத் திறனைக் காட்டியது வீணை வாசித்த ஒரு பத்துப் பன்னிரண்டு வயதுப் பெண். ராகம் மட்டும் அன்று வதைக்கு ஆளானது. இன்றோ வாய்ப்பாடலா? பாட்டுப் பாடுதல் என்ற அந்தப் பாடு படுத்தலுக்கு ராகம் மட்டுமின்றி ஸாஹித்யமும் ஆளாயிற்று! இசைக் கொலை ப்ளஸ் மொழிக்கொலை!

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #109 on: January 13, 2013, 08:56:50 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued...

‘பராசக்தி நநு’ என்று சரணத்தை முடித்தவர்,

விநாயகுநிவெலநு ப்ரோவவே நிநு

விநா வேல்புலெவரம்ம

என்று பல்லவியை எடுத்து அதில் எத்தனை அக்ஷரப் பிழை, ஸ்வரப் பிழை செய்யலாமோ அவ்வளவும் செய்து ஒருவழியாகத் தலைகட்டினார்

பொறுமையின் அவதாரம் ( ஆஹா! இந்தப் பதப் பிரயோகம்தான் அந்த ‘விநாயகுநி’ க்ருதி விஷயத்தில் எத்தனை அற்புதமாகப் பொருந்துகிறது. ‘பிதாமஹுடு’ என்று தொடங்கும் அதன் இரண்டாம் சரணத்தில் ஐயர்வாள் ஸ்ரீ காமாக்ஷியை---நம் பெரியவாளின் மூல ரூபத்தைத்தான்------‘தாளமிகல அவதாரம்’ என்கிறார். அதற்குப் ‘பொறுமை நிறைவான அவதாரம்’ என்று பொருள்! அதற்கேற்க) பொறுமையின் அவதார அவதாரமான நம்முடைய பெரியவாள் இனித்த முகமாகவே பாட்டைக் கேட்டுக்கொண்டிருநதார்.

பாடி முடித்தவர், “பாட்டு சரியாயிருந்துதா?” என்று கேட்டார்.

‘என்ன தைரியம்?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டேன். ஸ்ரீசரணாள் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறாரென்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன். அவர் சொன்ன பதில் மேலும் ஆச்சரியமாயிருந்தdhu.

“எனக்கு ஸரியாயிருந்துது. ஒனக்கு வேண்டியது அதுதானே?” என்றார்.

“ஆமாம் பெரிவா! எனக்கு வேறே ஒண்ணும் வேண்டாம்” என்று பாட்டுக்காரர் தண்டமாக விழுந்து கும்பிட்டார்.

அவரைப்பற்றி என் மனத்தில் இனியதோர் எண்ணம் சுரந்தது. “பகவான் பா(BHA)வக்ராஹியே அன்றி பாக்யக்ராஹி அல்ல ( மனப்பான்மையை ஏற்பவனே அன்றி அதன் வெளிப்பாட்டை அல்ல) என்பது நினைவில் தெறித்தது.

பாட்டுக்காரரிடம் வேடிக்கையாகப் பேச ஆரம்பித்தார் ஸ்ரீசரணர்.

“இது என்ன ராகம்?”

“மத்யமாவதி”

“மத்யமாவதியா? அபூர்வ ராகம்னே சிலதைச் சொல்றதுண்டோன்னோ, அப்படி அபூர்வமா பாடினே!”

“பெரிவா அனுக்ரஹம்”

பாட்டுக்காரரிடம் என் கோபமும் சிரிப்பும் போய்ப் பரிவு உண்டாயிற்று. நன்கு பரிசயமான ராகத்தையே உருமாற்றி ஏதோ அபூர்வ ராகம் போல அவர் பாடினார் என்று அந்தப் பொல்லாத கிழவனார் குறும்பில் குத்துவதைப் புரிந்து கொள்ளாத அப்பாவியாயிருக்கிraaரே என்ற பரிவு.

இம்மாதிரி அப்பாவிகளிடம் பெரியவாளின் இயல்பான கருணை இருமடங்காகப் பெருகும். பின் ஏன் குறும்பிலே குத்தினார் என்றால், அவர்கள் பெரும் கருணையில் பாதியளவே பெறுகின்ற ‘புத்திசாலி’களான நம்முடைய புத்திக்கும் வேடிக்கை விநோதம் காட்டத்தான்!. குத்தல் நமக்குத்தான் தெரியுமே தவிர குத்தப்படுபவர்களுkkகுத் தெரியாது. அதுதான் அவர்கள் அப்பாவிகளாச்சே! குழந்தையிடம் நாம் ‘அம்மா குத்து, திம்மா குத்து’ விளையடும்போது பிறருக்குத்தான் மிகவும் பலமாகக் குத்துவது போலக் கைவீச்சு தெரியுமே ஒழிய அக்குழந்தையின் கையில் குத்து மெத்தாகத்தானே விழும்? பரிஹஸிப்பதாக நமக்குக் காட்டும்போதே, ‘இவரை விட அழகாக உரையாட நவகண்டத்தில் ஒருவர் உண்டா?” எனத்தக்க நாயகர் அந்த அப்பாவிகளுடன் இனிக்க உரையாடி, ‘இவரை விட இதமாக உறவாட த்ரிலோகத்திலும் ஒருவர் உண்டா?” என்று அவர்கள் குளிருமாறு செய்வார். அத்தனை பரிவு நெருக்கம் காட்டுவார்.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #110 on: January 13, 2013, 09:04:41 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued...

அன்று அதற்கு அற்புத உதாரணம் படைத்தார்.

“மத்யமாவதின்னா என்ன?” அப்பAவியை விட அப்பாவி போல் கேட்டார்.

“ராகத்தின் பேரு” என்று பாட்டுக்காரரிடமிirunந்து அப்பாவிப் பதில் வந்தது.

“அதுதான், நான் என்ன ராகம்னு கேட்டப்பவே மத்யமாவதின்னுட்டிye. அதையேதானே மறுபடி சொல்றே? மத்யமாவதின்னா என்ன அர்த்தம்னு கேக்கறேன்.”

“----------------------------------------------------“

“மத்யமம்—னா ‘நடு’ இல்லியா? நடு பாகம் அவதியா இருந்தா மத்யமாவதியா?”

“பெரிவா எப்படி சொல்றேளோ, அப்படி”

‘புத்திசாலி’களான நாம் அந்த அப்பாவி போல அப்படிப் பெரியவாள் சொல்வதை வேதவாக்காகக் கொள்வோமா?

அப்போது ஒரு ‘புத்திசாலி’யின் அதிகப் பிரஸங்கத்தைப் பார்க்க ஸ்ரீசரணாள் விரும்பினார் போலும்! “எழுத்தாளன்’ என்று என்னைக் கூப்பிட்டு, “மத்யமாவதி’ங்கிறதக்கு நான் குடுத்த ‘டெஃபனிஷன்’ கேட்டியோ?” என்றார்.

கை குவித்தேன். அந்த தெய்வத்தால் பார்க்கப்படுவதில், பேசப்படுவதில் மனம் பக்தியில் பணிய, தானாகவே கை குவிந்தது என்பதுதான் பொருத்தம்.எவருக்கு ம் அப்படித்தான் ஆகும்.

பக்தியை ‘புத்தி’ முந்திக்கொண்டு வர, நானும் குறும்புக் குத்தலுக்குக் குட்டி போட்டேன். “ பாடத்தெரியாதவா பாடினா மத்யமாவதி மத்யமத்திலே மட்டும் இல்லாம , ஆரம்பம், மத்யமம், அந்தம் எல்லாமே அவதியாகத்தான் இருக்கும்.”

ஸ்ரீசரணாள் புன்னகைத்தார். “பாடத்தெரியாதவா பாடிண்டே போறச்சேயோ, ‘அவதி முடியப்போறதுடாப்பAன்னு ஆத்திக்குடுக்கறது மத்யமாவதிதான்.” என்று குட்டி போட்டதற்கும் மேலே கூட்டினார் அல்லது வலியே தெரியாமல் குட்டினார்.

முடிவிலே பாடப்படும் ராகம் மத்யமாவதியாதலால் அப்படிச் சொன்னார்.

( after some serious conversation on the particular raagaa between Periava and Ganapathy anna, the talk turns to the young man)

சட்டென ஏதோ நினைத்துக் கொண்டாற்போலப் பாட்டுக்காரரைப் பார்த்து, “நீ இந்தப் பாட்டு பாடினதற்கு என்ன காரணம்?” என்றார்.

“அநாத ரக்ஷகி ஸ்ரீகாமாக்ஷி—ன்னு வரதுதான்”

“அதனால்?-----"!அடேயப்பா! அப்பாவியினும் அப்பாவியாக என்ன நடிப்பு!

“பெரியவாளுக்கு காமாக்ஷிதான் எல்லாம், பெரியவாளே காமாக்ஷிதான்—கிறதா லே.”

ஆஹா, அப்பாவி என்ன போடு போட்டு விட்டார்! ‘புத்திசாலி’களால் இயலாத எத்தகைய ஸஹஜ பாவத்துடன் ஸத்தியத்தைச் சொல்லிவிட்டார்!

சற்றேனும் ‘இது’ போல அந்த ‘புத்திசாலி’கள் சொன்னாலும் உடனே பேச்சை ‘அபௌட் டர்ன்' திருப்பி விடும் ஸ்ரீசரணர், அன்று அதைத் தாமும் ஸஹஜமாக ஏற்றுக்கொண்டு, “ காமாக்ஷிதான் எனக்கு எல்லாம், நானே காமாக்ஷிதான் (இப்படி அவர் இயல்பாகக் கூறக்கேட்டபோது உள்ளங்கால் முதல் உச்சந்தலை வரை ஜிவ்வென்று சிலிர்த்தது!)---ங்கற! நீ என்ன கண்டு பிடிச்சியோ? எதை வெச்சுக் கண்டுபிடிச்சே?”

“பெரிவா!”---அப்பாவி தேம்ப ஆரம்பித்தார். “கண்டு பிடிக்கெல்லாம் எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, பெரிவா! ரொம்பப் பேர் அப்படித்தான் சொல்லியிருக்கா, எனக்கும் பெரிவாளைப் பாத்தா அப்படித்தான் தோணித்து” என்று தேம்பலுக்கிடையே குழறி முடித்தார். அப்பாவி! உன் பாக்யமே பாக்யம்!

பூலோகம் காணாத புஷ்பமாகப் ‘பெரிவா’ சிறிது போது அமர்ந்திருந்தார்.

தேம்பல் தேய்ந்தது.

குறும்புக் குத்தலில் மீண்டும் இறங்கினார் குருநாதர். “ ஸரி! அனுபல்லவிலே காமாக்ஷி—ன்னு வந்துது, ஆனா பல்லவி ‘விநாயகுநி’—ன்னுனா இருக்கு? ஒருவேளை பாட்டு பிள்ளையார் மேலே இருக்குமோ என்னவோ? நீ பாட்டுக்குக் காமாக்ஷிப் பாட்டுன்னு பாடிட்டயே!”

“என்ன தப்பா இருந்தாலும் பெரிவா மன்னிச்சுக்கணும்” என்று அழ இருந்த பாட்டுக்காரரை, “ அழாதேப்பா! அழாதேப்பா!” என்று சந்தனமாக ஆற்றிக் கொடுத்தார் ஸ்ரீ பெரியவர்கள். “தப்பு ஒண்ணும் சொல்லலேப்பா! ‘விநாயக’ன்னு ஆரம்பிச்சுட்டு ‘காமாக்ஷின்னு போறதேன்னு கேட்டேன். அவ்வளவுதான். போகட்டும், பாட்டு என்ன பாஷை?”

குறும்புக் குத்தல்தான்! பாடுபவற்கு மொழியறிவு இருந்தால் விநாயகனைக் குறிப்பிடும் பல்லவியும் காமாக்ஷியைப் பற்றிப் படர்வதுதான் என்று தெரிந்திருக்கும்.

“தெலுங்கு” என்றார் பாட்டுக்காரர்.

“அப்படியா?” என்ற பெரியவர் ஒரு திம்திமாக் குத்தே விட்டார்! “அபூர்வ ராகம் பாடினாப்பல அபூர்வ பாஷையும் பாடறயோன்னுனா ஆச்சரியப்பட்டேன்?”

“பெரிவா அனுக்ரஹம்” திம்திமாவையும் மெத்திலும் மெத்தாக ஏற்ற பதில்.

பாட்டுக்காரர் குறித்து முதலில் கோபமுற்றவன், அப்புறம் சிரித்தவன், பின்னர் பரிவு கொண்டவன், இப்போது அழுது விடுவேன் போலாயிற்று! ‘பாக்யசாலி! உன் அப்பவித்தனம் எனக்கு வாய்க்குமா?”

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #111 on: January 13, 2013, 09:19:05 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued...

( After this the dialogue between Periava and Ganapathy anna turns again to serious analysis on the song itself)

அடியார்பால் தமது கடமையுணர்வில் அவர் கொண்டிருந்த காருண்யக் கவனிப்பும் காவலும் சட்டென்று முந்தி வர, பாட்டுக்காரரைப் பார்த்து, “நான் பாட்டு என்னமோ பேசிண்டே போறேன். நீயும் அது புரிஞ்சாலும், புரியாட்டாலும் போகட்டும்(குறும்புக்குத்தல்!) ‘பெரியவா பேசறா, கேட்டுண்டே இருப்போம்’னு ஒக்காந்திருக்கியே! பஸ் போயிடப்போறதுப்பா! என்ன டயம்?” என்று பறந்தார். அன்பின் அழகு த்வைதத்தில் அத்வைத ஞானியின் பறப்பு!

பலபேர் ரிஸ்ட்வாட்ச்சைப் பார்த்துச் சொல்ல, பாட்டுக்காரர் பிடிக்க வேண்டிய பஸ் அந்தப் பக்கம் வர மேலும் அரை மணி பிடிக்கலாம் என்று தெரிந்த அப்போதுதான் பெரியவாளின் பறப்பு அடங்கியது.

பாட்டுக்காரரைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னார். அந்த அப்பாவியிடம் பெரியவாளுக்கு இருந்த அபாரப் பரிவு இன்று அதை எழுத்தில் தரும்போது வாசகருக்குத் தெரியாது. அன்று நேரில் கேட்டிருக்க வேண்டும். வலக்கை இடக்கை தெரியாத ஆயப்பசங்களிடம் பகவத்கீதையை தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டிருndha ஞானாச்சார்யனுக்கு இருந்த அதே பரிவு.

பாட்டுக்காரருக்ku வேலூர் தாண்டி ஏதோ கிராமமாம். அந்த ஊரின் பேர் விநோதமாக இருந்ததால் நினைவில் நிற்கவில்லை. பாட்டுக்காரரின் பெயரையோ, பெரியவாளே சொல்லவில்லை. பெரியவாளின் பூர்ணாnuக்ருஹத்துக்kuத் தனி பாgyaத்thai பெற்ற அப்பாவிகளுக்கெல்லAம் பிரதிநிதி என்பதற்கதிகமாக அவருக்கு ஒரு தனிப் பெயர் சொல்லித்தான் ஆவதென்ன?

“ஸ்வல்ப பூஸ்திதி ( சிறிதளவு நிலவுடைமை). அதுதான் ஜீவனோபாயம். படிப்புப் பண்ற க்ருத்ரிமம் தெரியாம இருந்திண்டிருக்காn ( படிப்பு ஏறாததை இத்தனை அழகாக ஏற்றம் கொடுத்துச் சொல்ல அந்த எளிமைத் தெய்வத்தால்தான் முடியும். இங்கே நம் அத்தனை பேருக்கும் குறும்புக் குத்தலும்!). விதந்துத் தாயாரும் இவனுமா இருந்திண்டிருக்கா. கல்யாணத்தைப் பற்றி யோஜனை போகலயாம். அவா பாட்டுக்கு ஒரு கஞ்சியை, கூழைக் குடிச்சுண்டு ஒருத்தருக்கு ஒரு ஹானி செய்யாம நிம்மதியா இருந்திண்டிருக்கா. (நாமெல்லாம் தெரிந்தும் தெரியாமலும் எவருக்கேனும் செய்யும் ஹானியையும் நம்மளவில் நிம்மதி இன்னவென்றே தெரியாமலிருப்பதைyumம் அவரது குரல் நயமாகத் தெரிவித்தது).

“பாட்டுன்னா இவனுக்கு குழந்தை நாள்லேந்து ஒரு ஆசையாம். சிக்ஷை சொல்லிக்க வசதி கெடயாது. யார் ஆத்திலயாவது, ஹோட்டல்லயாவது, ரேடியோ, ப்ளேட் (இசைத்தட்டு) வெச்சா ஓடி ஓடிப் போய்க் கேக்கறதாம். தனக்கு இருக்கிற க்ராஹ்ய சக்தியிலே எவ்வளவு பிடிச்சுக்க முடியறதோ பிடிச்சுக்கறதாம். லக்ஷ்யமும் மனோபாவமும்தான் முக்யமே தவிரக் கார்யத்தில என்ன ஸாதிக்கமுடியுங்கறdhaa முக்யம்? அப்படி அங்கே, இங்கே ஓடி, தன்னால முடிஞ்ச மட்டும் பாட்டுக் கத்துண்டிருக்கான் ( ‘பிடிக்கும்’ ஆற்றலான ‘க்ராஹ்ய சக்தி’யில் மிக மிகப் பின்தங்கியிருந்த ஒருவரைப்பற்றி எத்தகைய அநுதாப அபிமான மதிப்பீடு!)

“என்னைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டதுலே, ( பாட்டுக்காரரைப் பார்த்து)-" எப்போப்பா கேள்விப்பட்டே?”

“கனகாபிஷேகம் நடந்துதே, அப்போ”
 
“அதாவது, ஏழெட்டு வருஷமா, ‘அம்பாள்—கிம்பாள்nnu; அப்போ யாரோ என்னைப்பத்திச் சொல்லிக் கேட்டதுலேந்து எங்கிட்டே ஒரே பக்தி வந்துடுத்தாம்.”

“எனக்குப் பாடிக்காட்டணும், காட்டணும்னு ஆசையாம். ‘அதெல்லாம் நம்மை ‘அலௌவ் பண்ணுவாளான்னு’ பயமாம். அதோட காஞ்சீபுரம் வந்துட்டுப் போறதுன்னா ரெண்டு, மூணு ஆகுமே, அதுக்குக்கூட வஸதியில்லாத ஸ்ரமமாம்.”

பாட்டுக்காரரின் தேம்பல் பெரியவாளை இழுத்தது. அருள்மயமாக அவர் பக்கம் திரும்பி, “அழாதேப்பா! பணம் காசு வரும் போகும். நீ அதுக்காக பறக்காம இருக்கயே. இந்த மனஸு யாருக்கும் வல்லே; வரது துர்லபம். ஐநூறு, ஆயிரம் ஸம்பாதிக்கிற எளம் பசங்க கூட ( சொன்னது முப்பதாண்டுகளுக்கமுன்(1965) என்பது நினைவிருக்கட்டும். அன்றைய ஐநூறு இன்றைய ஐயாயிரம் ( probably today’s fifty thousand!) ) அமெரிக்காவுக்கு ஓடலாமான்னு பாக்கற நாள்ல…பசங்களைச் சொல்வானேன்? ஆயிரம், ரெண்டாயிரம் ஸம்பாதிச்சு ரிடையர் ஆனவாக் கூட, எக்ஸ்டன்ஷனுக்காக இல்லாத தில்லு முல்லு பண்ற இந்த நாள்ல, போறும்—கிற எண்ணம் வரதே இல்லே. ஏதோ வர மாதிரி க்ஷணம் வந்தாலும் ஓடிப்போயிடறது. ஒனக்கு அது தன்னாலே வந்திருக்கு. அது போகவும் படாது. என்னைப் பாக்கறத்துக்குக்ku, ‘பணம், காசு வந்தா தேவலையே’ன்னு நெனைக்கவே நெனைக்காதே! நான் ஒன் கூடவேதான் இருக்கேன்னு வெச்சுக்கோ” !

யாருக்குக் கிடைக்கும் இந்த ஸர்வகால ஸஹவாஸ வாக்குறுதி?

பாக்ய அப்பாவி நெடுஞ்சாண்கிடையாக நமஸ்கரித்தார்.

இன்னும் பல நெஞ்சங்களும் அதில் சேர்ந்து கொண்டன.

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #112 on: January 13, 2013, 09:39:04 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued....

அதற்கதிகமாக அவரை உணர்ச்சி வசப்படுத்தக்கூடாdhu என்ற கருணையில்தான் இருக்க வேண்டும்; மேற்கொண்டு அவரிடம் பேசாமல் என்னிடம் அவரைப் பற்றித் தொடர்ந்தார் மஹா மஹா ஸைகலாஜிஸ்ட்!

“என்னைப்பற்றிக் கேட்டதுலேந்து பாக்கணும் பாடணும்னு தவிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்".


“ஏழெட்டு வருஷமா எனக்காகத் தவிச்சிருக்கான், தபஸ் இருக்காப்பலயே. இப்பதான் வாழ்நாள்ல மொதல் தரமா ஸேவிங்ஸுன்னு ஒரு பத்து, பதினைஞ்சு கையிலே சேந்துதாம். அது அப்படியே பெரியவாளுக்குன்னு (பெரியவாள் அடக்கிக்கொண்ட போதிலும் அவரது உள்ளுருக்கம் அந்த வார்த்தைகளில் ஜாடை காட்டியது). பஸ் சார்ஜ் போக மீதிக்கு எனக்குப் பழம், புஷ்பம் இதோ மாலை போட்டுண்டிருக்கேne, இது எல்லாம் வாங்கிண்டு ஓடி வந்துட்டான். ( ஓஹோ! மாமுனிவர் கழற்றாமல் அணிந்திருந்த மாலையின் ரஹஸ்யம் இதுதானா?!). திரும்பிப் போறத்துக்கு ஸரியா என்ன பஸ் சார்ஜோ அவ்வளவுதான் கையிலே வெச்சுண்டிருக்கானn.”

அடாடா! அப்பாவீ, உன் பக்தி மட்டுமில்லை அபரிக்ரஹமும், தியாகமும் கூட எங்களுக்குக் கனவிலும் வராது!

அந்த பாக்யசாலிக்கு ஏதேனும் பணி புரிய வேண்டுமென எனக்கு உந்துதல் ஏற்பட்டதால், “ராத்ரி பூஜை பாத்துட்டுப் போறமாதிரிதான் வந்திருக்கேன். அதனால அவரை எங்க ( அந்நாளிலே நான் வேலை பார்த்து வந்த கல்கி காரியாலயத்து) வண்டியிலேயே கிராமத்துக்குக் கொண்டு விட்டுட்டு வரச் சொல்லவா?” என்றேன்.

உடனே ஸ்ரீசரணர் பளிச்சென்று சொன்னார்: “அந்த சௌகர்யத்துக்கெல்லaaம் அவனைக் காட்டிக் கொடுக்காதே!” ( ‘காட்டிக்கொடுக்காத ே’---என்ன அர்த்த புஷ்டியான பதப் பிரயோகம்!)

பாக்யசாலியின் கதையை ஸ்ரீசரணர் முடித்ததும் அவர் ஸ்ரீசரணரிடம் என்னைப் பற்றிக் குழந்தை போலக் கேட்டார்.

ஸ்ரீசரணர் மிகவும் அதிகமாக ஏதோ சொன்னார்.
அது எனக்கு மகிழ்ச்சி தராமல் வேதனையே தந்தது.
ஏனென்றால் அவர் சொன்னதெல்லாம் என் எழுத்தாளப் பெருமையையும், புகழ்க்கொடியையும்dhaaன். எனக்கோ அது வேண்டிக்கிடக்கவிலlலை. சுயமாக ஏதோ ஒரு சாமார்த்தியம், கற்றும் கேட்டும் அறிவது, இவற்றுக்கு மேலாக தெய்வானுக்ரஹம் ( அது அனுக்ரஹம்தானா, அல்லது சோதனையா என்று இன்றளவும் புரியவில்லை). ஆகியன இருந்தால் மஹாபட்ட எழுத்தாளனாக ஒருவர் ஆகி,, மற்றவர்கள் மகிழ----ஸத்விஷயமாக எழுதினால் மற்றவர்கள் படிக்குமளவேனும் மனவுயர்வு பெறவும்----செய்துவிடlaaம். ஆனால் எழுதும் அந்த நபருடைய மனவுயர்வு? எத்தனை எத்தனையோ இலக்கிய மஹாமேதைகள் இருந்திருக்கிறார்gaளே, ஆத்ம விஷயமாகவே எழுதியவர்களும் கூடத்தான், அவர்களில் எத்தனை பேர் தங்கள் மனத்தை மாசற்ற நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கL? மனமே போய் விடும் உயர்வில் உண்மைத் தத்துவத்தை உணர்ந்திருக்கிறாரrகள்? எழுத்து ஸாஹஸத்தின் இழுப்புக்கும், எழுத்தைப் பார்த்து உலகம் தூக்கி வைப்பதில் அஹம் கீழே இழுக்கிற இழுப்புக்கும் ஈடு கொடுத்து முன்னேறுவது எத்தனை கொடூரமான ‘ஹாண்டிகாப் ரேஸா’ கத் தோன்றுகிறது?

பின் ஏன் இவர் ‘எழுத்தாளன்’ ‘எழுத்தாளன்’ என்று கூப்பிட்டது போதாமல் இப்போது அதில் ஜயக்கொடி பற்றி வேறு சொல்லி வேதனை, சோதனை செய்கிறார்? இப்படியே ஊருக்கு மட்டும் உயர்வான விஷயங்கள் சொல்லிக்கொண்டு, ஊராரால் உயர்வாக நினைக்கப் படுவதுடன் முடிய வேண்டியதுதானா இந்த அபலனின் கதை? அப்படித்தான் தலையெழுத்தா? அந்த எழுத்தை இவர் வென்று ஆண்டு என் ‘எழுத்தாள’ராகி ஜயக்கொடி நாட்டப் போவதில்லையா? இரண்டாண்டு முன்பு இவரிடம் வாய்விட்டே வேண்டிய அந்த வரத்தை அருளப்போவதே இல்லையா?

என்னை அடக்கிக்கொள்ள முடியாமல், “பெரியவா ஏன் இந்த எழுத்தாளப் பெருமைங்கற சிறுமையைச் சொல்லிண்டிருக்கா? நான் வேண்டிண்டது பெரியவாளுக்கு ஞாபகமே இல்லியா?” என்றேன்.

அந்தப் பெரிய கண்கள் நிறைய அருளைத் தேக்கி ஆதரவாகப் பார்த்தார். அதுவே ஓரளவு என்னை ஆற்றிக்கொடுத்து, காவாமல் விடமாட்டார் என்று உத்திரவாதம் கொடுத்தது.

அங்கே கூடியிருந்த எல்லோரையும் பொதுவாகப் பார்த்துச் சொன்னார், “இவன் எழுத ஆரம்பிச்சே நாலஞ்சு வருஷந்தான் ஆறது. பல பேர் என் அனுக்ரஹத்தாலேதான் எழுதறான்னு சொல்றா. ஆனா இவனானா எழுத ஆரம்பிச்சு ஒண்ணு ரெண்டு வருஷத்திலேயே எழுதறது நிக்கறதுக்கு நான் அனுக்ரஹம் பண்ணனும்னு மன்னாட ஆரம்பிச்சுட்டான்.”

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #113 on: January 13, 2013, 09:47:27 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued...

என்னை நோக்கிக் கனிவுடன் சொன்னார், “ அது பாட்டு நடக்கட்டுமே! லோகோபகாரமா நடந்துண்டு போகட்டுமே! அதை ஏன் எடைஞ்சல்னு நினைக்கணும்? மத்தவாளுக்காக அது நடந்துண்டேதான் இருக்கணும்னா நடந்துட்டுப் போகட்டும். அதோட, ‘நமக்கு என்ன நடக்கணுமோ அதுலேயும் நாம குறி தப்பாம இருக்க அம்பாள் க்ருபை பண்ணி அந்த வழியிலே மேலே மேலே நடத்தித் தரணும்’னு ப்ரார்த்திச்சுண்டirரு . ஒனக்காக நானும் ப்ரார்த்திக்கிறேனn” என்றார். கடைசியில் சொன்னாரே, அதை விட என்ன வேண்டும்?

அப்படியும் அன்று நான் விடாமல், “இருந்தாலும் மத்தவா என் எழுத்துக்காகக் கொண்டாடறது போறாம பெரியவாளுமா ‘எழுத்தாளன்’ ‘எழுத்தாளன்’—கிறதைய ஸ்ட்ரெஸ் பண்னனுமான்னுதான் இருக்கு. எனக்கு இந்த ‘எழுத்தாளன்’ ஐடென்டிடி’ வேண்டிக்கிடக்கவிலlலை” என்று சொல்லிவிட்டேன்.

பெரியவால் குறும்பாகச் சிரித்தார். “ஒரு ஐடென்டிடியும் இல்லாம அப்படியே ஆத்மாராமனா இருந்திண்டிருக்கண& #3009;மோ?” என்றார்.

“அவ்வளவு பெரிசா ஆசைப்படறத்துக்கு என்ன யோக்யதை இருக்கு? ஆனா அப்படிக்கூட ஒரு அனுபவலேசமாவது எப்போதாவது ஒரு ஸமயத்திலே வந்து தொடறதுக்குப் பெரியவா அனுக்ரஹம், ரமண பகவான் அனுக்ரஹம் இருக்கறதால அந்த ஆசையும் இல்லாமயில்ல. ஆனா இப்பவே, இனி எப்பவுமே ஏதாவது ஐடென்டிடி இருந்துதான் ஆகணும்னா அது….” மேலே பேச முடியவில்லை.

“சொல்லுப்பா, சொல்லு, கிட்டக்க வந்து சொல்லு!” என்று பரிவு ஸமுத்ரமாகவே கூறியவாறு அருகேயிருந்தவர்களaiத் தள்ளியிருக்குமாறு கைகளால் விசையாக ஆட்டினார் அருளாளர்.

ஆனால் அவர்கள் தள்ளிப்போகுமுன்பே, சற்று எட்டத்திலிருந்தே, நான் திடீரென்று பிறந்த (அவர் பிறப்பித்த) தெம்புத் தெளிவுடன் சொன்னேன், “ ஏதாவது ஐடென்டிடி இருக்கணுமானா, நான் அம்பாள் கொழந்தை, அசடோ சமத்தோ எதுவானாலும், ஸகலரும், ஸகலமும் வாஸ்தவமாகவே அவ கொழந்தைதானானதாலே அந்த உண்மையை ஸொந்த அனுபவமாத் தெரிஞ்சுண்டிருக்கற கொழந்தையா இருந்திண்டிருக்கணம்—கிறதுதான் ஆசை.”

அவள், அவள் என்றேனேயானாலும், இவரை நான் அவளுக்கு வேறாக நினைத்ததில்லை. ஆயினும் கண்ணுக்கு எட்டாத அந்த மஹாபராசக்தியின் மகவாவதற்கு வாய் விட்டு வரம் கேட்க முடிந்ததே தவிர, கண்ணெதிரே காணும் இந்த எளிமையவதாரத்திடம் அவ்வுறவு கோர ஏனோ தயக்கமும், நடுக்கமும்!

ஸ்ரீசரணர் திருக்கண் மூடித்திறந்தார், அவளுடைய அருளின் முழுமையாக.

கணீரென்று சொன்னார், “ இப்படி ஒரு claim நீ பண்றதே, அந்த அனுபவத்தை அவ ஒனக்குத் தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ ஒரு மூலையிலே தூண்டி விட்டிருக்கிறதாலேdhaaன்! ஆரம்பிச்சு வெச்சவளே விருத்தியும் பண்ணிக் குடுப்பா! நீயும் வேண்டிக்கோ, நானும் வேண்டிக்கிறேன்” (மீண்டும் அந்தப் பெரும் கொடை!)

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #114 on: January 13, 2013, 09:53:40 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued....

“”இந்தப் பையன் ‘விநாயகுநி’ பாடினான். பிள்ளையாருக்குப் பண்றாப்பலவே தனக்கும் அவ ரக்ஷணையைத் தியாகையர்வாள் கேட்டுக்கறார்னு நீயே அர்த்தம் சொன்னே. ஒனக்கும் அப்படியே நடக்கட்டும்.” என்றது ஆழ்ந்த அன்பின் ஆரழகோடு சிந்தித்து, ஆழ்ந்த அன்பின் ஆரழகுடன் பேசவே அவள் எடுத்திருந்த அவதாரம்.

அந்தப் ‘பைய’னிடம் எனக்கு முதலில் ஏற்பட்ட கோப உணர்ச்சி ஒவ்வொரு மாற்றுருவமாக எடுத்துக்கொண்டே போனதில் இப்போது நன்றியுணர்ச்சி பெருகியது. “இவராலே இன்னிக்கு எனக்கு ரொம்ப லாபம்” என்றேன்.

ஸ்ரீசரணாள் அவரைப் பார்த்து, “ பாத்தியா? பெரிய எழுத்தாளர் ஒங்கிட்டே எவ்வளவு பிரியமா இருக்கார்? அதுக்காக அவர் எழுதறது எதையாவது படிச்சுட்டுத் திண்டாடாதே! அவர் பணம், காசு கொடுத்தா தொடாதே! கார் ஸவாரி பண்ணிவெக்கறேன்—னாலAம்nu ஒத்துக்காதே!” என்றார்.

அவர் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு நியாயம் என்று சுவைத்தேன்.

‘பையன்’ சொன்னார், “ நான் படிக்க மாட்டேன் பெரிவா! எனக்கு அதெல்லாம் புரியாது. காசும் யார்கிட்டேயும் வாங்கிறதில்லே பெரிவா! கார் சவாரிக்கெல்லாம் ஆசைப்படல்லே, பெரிவா! பெரிவா ஆசீர்வாதம்தான் வேணும்

“வேண்டிய மட்டும் தரேன்.” என்று வாரி விட்ட வள்ளல், பாக்யசாலியிடம் ( இனியும் அந்த நபரைப் பாட்டுக்காரர் என்றும், அப்பவி என்றும், பையன் என்றும் ஏன் சொல்ல வேண்டும்?). ‘ஒனக்கு நாழியாச்சு. சட்னு போய் சந்த்ரமௌளீஸ்வரருக& #3021;கு நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு வா, ப்ரஸாதம் தரேன்” என்றார்.

“சந்த்ரமௌளீஸ்வரra? எந்த ஸாமி? எங்கே கோவில் இருக்கு?” என்று பெரியவாளையே கேட்டார், தன் அறியாமையாலேயே என் கண்ணை மல்கச் செய்த பாக்யசாலி.

“சந்த்ரமௌளீஸ்வரர்dhaaன் இந்த மடத்துக்கு ஸ்வாமி. அதோ (கையால் திசை காட்டி) அங்கேதான் நாங்க அவரை வெச்சுண்டு தங்கியிருக்கோம். போய் நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு ஓடி வா.”

“மடத்து ஸ்வாமி காமாக்ஷியம்மன் இல்லையா?”

அவளுந்தான். அவ மடத்துக்கு மட்டும் இல்லாம ஊர் ஒலகத்துக்கெல்லாம் பொதுவா காஞ்சீபுரத்தில பொதுக்கோவில்லே இருக்கா. அவளேதான் இந்த மடத்தைப் பார்த்துக்கறத்துகkகாக, இந்த மடத்து ஸ்வாமியார்கள் மட்டும் பூஜை பண்றத்துக்காக—ஆனா, மடத்துக்காக மட்டும் இல்லாம லோகம் பூராவுக்குமாகப் பூஜை பண்றத்துக்காக---சந்Ī 0;்ரமௌளீஸ்வரர்னு அவளோட ஆத்துக்காரர் (எளியவருக்கேற்ற எளிய பதப்பிரயோகம்) . அவரை ஸ்படிகலிங்க ரூபத்திலே இங்கே அனுப்பிச்சு வெச்சு, அவர் பக்கத்திலேயே தானும் வேறே ஒரு மாதிரி ரூபத்திலே (ஸ்ரீசக்ரம், மேரு ப்ரஸ்தாரம் என்றெல்லாம் சொல்லி அவரைத் திண்டாட வைக்காத அருமை பாருங்கள்!) இருக்கா. கவசமும் அலங்காரமும் புஷ்பமுமாப் போட்டிருக்கிறதாலே ஒனக்கு லிங்கம், அம்பாள்—னுல்லாம் ஒண்னும் ஸ்பஷ்டமாகத் தெரியாது. அதுக்காகத் தேடிண்டிருக்காதே. ‘இங்கே ஸ்வாமி இருக்கார்’—ங்கிற ஒண்ணை நினைச்சுண்டு ஒரு நமஸ்காரத்தைப் பண்ணிட்டு ஓடி வா’ என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்..

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4017
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #115 on: January 13, 2013, 10:06:27 AM »
rA ganapathi and the appAvi continued...

அவரைப் பற்றித் தாம் சொல்லி வந்ததன் தொடர்ச்சியாகக் கூற விரும்பியதை அவரெதிரில் சொல்ல வேண்டாம் என்பதற்காகவும் ஸ்ரீசரணர் அவரை அனுப்பினாரோ என்று இனி வரும் வாசகம் தோன்றச் செய்தது.

“நீ அவனைக் கார்லே அனுப்பி வெச்சு, கார், மோர்னு போய் கிராமத்திலே எறங்கறான்னு வெச்சுக்கோ, அப்ப ஒரு மெதப்பு எண்ணம் வந்தாலும் வந்துடலாம். அவனுக்கு எதுக்கு அதெல்லாம்? அவனுக்கு வஸதி வேண்டாம், ஸௌகர்யம் வேண்டாம், ஸ்டேடஸ், தோரணை ஒண்ணும் வேண்டாம். அறிவு வித்வத் கூட வேண்டாம். ஆமாம் வேண்டாந்தான்! சொல்றேன் கேளு.

“ஸமீப காலமா வேலூர்லேந்தேதான் ஒரு பாட்டு வாத்யார் எங்கிட்ட வந்துண்டிருக்கார். ஓரளவு விஷயம் தெரிஞ்சவர். அதைவிட ( குறும்புக் குத்தல் இத்தனைக்கிடையிலுm  நீங்கவில்லை எனக்காட்டும் சிரிப்புடன்) பொறுமைசாலின்னும் தெரியறது. நான் சொன்னேன்னா இவனுக்கு ஃப்ரீயாகவே கத்துக் குடுப்பார். அப்படிப்பண்ண அவருக்கு அபிப்ராயம் இல்லேன்னு தெரிஞ்சாலும், நான் யார் தலைலேயாவது கை வெச்சு அவனுக்காக சம்பளம் கட்டறத்துக்கு ஈஸியா ஏற்பாடு பண்ணிடலாம். ஆனா அந்த மாதிரி எதுக்கும் அவனை நான் காட்டிக்கொடுக்க நினைக்கலே (மீண்டும் அதே சொற்றொடர்) ‘ஸரியாப் பாடறது’ங்கற ஸாமார்த்தியம் கூட அவனுக்கு வேண்டாம். அவன் பாட்டுக்கு இருக்கறபடி இருந்திண்டிருக்கattடும். இப்ப பாடறப்படியே பாடிண்டு போகட்டும்.

தற்கால புத்திசாலி ஒலகத்திலேயும் தப்பித் தவறி இந்த மாதிரி அசடா இருக்கறவா நித்ய அசடாவே இருக்கட்டும். அவாளைக் கெடுக்க வேண்டாம் (முன்னைவிடத் தீவிரமான பதப் பிரயோகம்)—னே எனக்கு இருக்கு.”

புத்திசாலித்தனத்thaalல் தீமைகளும் விளைவதைத் தெரிந்து கொள்ளும் புத்திசாலித்தனம் நமக்கு இல்லாததால் எல்லாவற்றையும் புத்தி மதிப்பீட்டில் கொண்டு வந்து விட்டு, நமது புத்திசாலித்தனத்தaaல் நமக்கு நாமே தீமையை மட்டும் வரவழைத்துக் கொள்வதை நாள்தோறும் பார்த்துப் பார்த்துப் பரிதவித்த கருணாமயரின் ஆழம் வாய்ந்த வாசகம் என்னைப் பிசைந்தெடுத்தது.

சந்த்ரமௌளீஸ்வரர் யாரென்று தெரியாமலே நடமாடும் சந்த்ரமௌளீஸ்வரியாl இன்றைய புத்திசாலி உலகுக்கு மாற்று மருந்தாகப் போற்றப்பட்ட பாக்யசாலி அவர் சொன்னபடி நமஸ்கரித்து விட்டு வந்தார்.

:”நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ, நாழியாச்சு! என்று ஸ்ரீசரணர் விரைவு படுத்தினார்.

பிரிய மனமின்றி, கண்ணீரும் கம்பலையுமாக பாக்யசாலி நமஸ்கரித்தார்.

சொல்லி ஸாத்யமில்லாத ப்ரேமையுடன் ஸ்ரீசரணர் திருவிரல்களால் ப்ரஸாதத் தட்டிலிருந்த விபூதி, குங்குமம், மந்திராக்ஷதை, கற்கண்டு, காய்ந்த திராக்ஷைகளை வருடிக்கொடுத்தார். ஆம், அந்த பாக்யசாலிக் குழந்தையையே அவர் அந்த ப்ரஸாதத்தில் ஆவாஹனம் செய்து, விநாயகனைக் காமாக்ஷி வருடிக் கொடுப்பது போல் செய்வதாகவே தெரிந்தது.

தமக்கே உரிய லளிதத்துடன் கையையும், திருமுகத்தையும், திருமுகத்தில் ஒளிரும் அருள் பார்வையையும் லேசாக உயர்த்தித் தட்டை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு பாக்யசாலியிடம் ஸமிக்ஞை மொழி பேசினார்.

“நீ பாடினயே அந்த விநாயகனை ரக்ஷிக்கறாப்பலயே ஒன்ன அம்பாள் எப்பவும் ரக்ஷிச்சிண்டு இருக்கட்டும்!” என்று ஆசீர்வதிக்கவே ஏற்பட்ட திருக்கரத்தைத் தூக்கினார்.

This reminscence leaves us speechless and thoughtless in an utterly dissolved state!We can truly appreciate what Sri Ramakrishna says:
"It is enough to have yearning for God. It is enough to love Him and feel attracted to Him: Don't you know that God is the Inner Guide? He sees the longing of our heart and the yearning of our soul. Suppose a man has several sons. The older boys address him distinctly as 'Baba' or 'Papa', but the babies can at best call him 'Ba' or 'Pa'.Now, will the father be angry with those who address him in this indistinct way? The father knows that they too are calling him, only they cannot pronounce his name well. All children are the same to the father".
Namaskar.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43615
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #116 on: January 13, 2013, 10:20:45 AM »
Dear Ravi,

Nice stories about Maha Periyava.  The girl's veena vAdhana which was a vedhanai - was also appreciated by Maha Periyava!
And then about the poor man who came with just enough money for to and fro bus charges and fruits for Maha Periyava!
These stories are really heart melting.

Arunachala Siva.   

atmavichar100

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2200
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #117 on: January 15, 2013, 04:18:37 PM »
However many holy words you read, however many you speak, what good will they do you if you do not act on upon them? - Buddha

atmavichar100

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2200
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #118 on: January 24, 2013, 01:11:27 PM »
However many holy words you read, however many you speak, what good will they do you if you do not act on upon them? - Buddha

atmavichar100

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2200
    • View Profile
Re: Quotes from Shankaracharya's
« Reply #119 on: January 24, 2013, 08:18:06 PM »
However many holy words you read, however many you speak, what good will they do you if you do not act on upon them? - Buddha