Author Topic: Our Bhagavan-Stories  (Read 199391 times)

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #195 on: March 18, 2013, 05:19:40 PM »
Death Experience

The turning point in Venkataraman’s life came spontaneously in mid-July 1896. One afternoon, the youth for no apparent reason was overwhelmed by a sudden, violent fear of death. Years later, he narrated this experience as follows:

It was about six weeks before I left Madura for good that a great change in my life took place . It was quite sudden. I was sitting in a room on the first floor of my uncle’s house. I seldom had any sickness and on that day there was nothing wrong with my health, but a sudden, violent  fear of death overtook me. There was nothing in my state of health to account for it; and I did not try to account for it or to find out whether there was any reason for the fear. I just felt, ‘I am going to die,’ and began thinking what to do about it. It did not occur to me to consult a doctor or my elders or friends. I felt that I had to solve the problem myself, then and there.

The shock of the fear of death drove my mind inwards and I said to myself mentally, without actually framing the words: ‘Now death has come; what does it mean? What is it that is dying? This body dies.’ And I at once dramatized the occurrence of death. I lay with my limbs stretched out stiff as though rigor mortis had set in and imitated a corpse so as to give greater reality to the enquiry. I held my breath and kept my lips tightly closed so that no sound could escape, so that neither the word ‘I’ or any other word could be uttered, ‘Well then,’  I said to myself, ‘this body is dead. It will be carried stiff to the burning ground and there burnt and reduced to ashes. But with the death of this body am I dead? Is the body ‘I’? It is silent and inert but I feel the full force of my personality and even the voice of the ‘I’ within me, apart from it. So I am Spirit transcending the body. The body dies but the Spirit that transcends it cannot be touched by death. This means I am the deathless Spirit.’ All this was not dull thought; it flashed through me vividly as living truth which I perceived directly, almost without thought-process. ‘I’ was something very real, the only real thing about my present state, and all the conscious activity connected with my body was centred on that ‘I’. From that moment onwards the ‘I’ or Self focused attention on itself by a powerful fascination. Fear of death had vanished once and for all. Absorption in the Self continued unbroken from that time on. Other thoughts might come and go like the various notes of music, but the ‘I’ continued like the fundamental sruti note  that underlies and blends with all the other notes. Whether the body was engaged in talking, reading, or anything else, I was still centred on ‘I’. Previous to that crisis I had no clear perception of my Self and was not consciously attracted to it. I felt no perceptible or direct interest in it, much less any inclination to dwell permanently in it.
 
The effect of the death experience brought about a complete change in Venkataraman’s interests and outlook. He became meek and submissive without complaining or retaliating against unfair treatment. He later described his condition:

One of the features of my new state was my changed attitude to the Meenakshi Temple. Formerly I used to go there occasionally with friends to look at the images and put the sacred ash and vermillion on my brow and would return home almost unmoved. But after the awakening I went there almost every evening. I used to go alone and stand motionless for a long time before an image of Siva or Meenakshi or Nataraja and the sixty-three saints, and as I stood there waves of emotion overwhelmed me.

(Ashram Website)

--
॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #196 on: March 18, 2013, 05:22:47 PM »
Sri Kunju Swamigal was Bhagavan Sri Ramana Maharshi’s ardent disciple.  He came to Bhagavan at a very young age, even before being put into formal schooling.

While he was at the Ramanashram, he would often witness a number of learned scholars coming to the Ashram from various corners and discuss and debate on philosophy and other topics quoting from various ancient Texts such as the Brahmasutra, the Upanishads and the Bhagavat Gita.

Kunju Swamigal would get fascinated by the way the scholars quoted and discussed.  He once expressed to Bhagavan that  he also wished to go out and learn the scriptures so that it would enable him too to participate in such discussions.

Hearing this, Bhagavan smiled and said, ‘I am already removing your accumulated Vasanas (the latent impressions of previous births) and now you want to accumulate further more! And then make me remove all of them together!’

--
॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #197 on: March 18, 2013, 05:42:21 PM »
On Pillai’s death, a telegram was sent to Bhagavan conveying the
news. After seeing the telegram Bhagavan said in Tamil, “Siva prakasam
Sivaprakasamanar”, that is, Sivaprakasam has become Siva-Prakasam,
the light of Siva.

(Face to Face)

--
॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #198 on: March 18, 2013, 05:43:59 PM »
Bhagavan never used to prescribe discipline for any one. His
nature was to instruct by following himself the discipline of conduct
enjoined upon spiritual aspirants. When someone complained that
Bhagavan was not censuring the conduct of some devotees, he said,
“Who is to correct whom? Is it not the Lord alone who has the authority
to correct everyone? All we can do is to correct ourselves. That itself is
correcting others.”

(Natesa Mudaliar)

--
॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

Nagaraj

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 5130
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #199 on: March 18, 2013, 05:49:04 PM »
A few years after Bhagavan passed away, as I approached the Ashram gate I was surprised to see Natesa Iyer seated on the steps of a temple close to the Ashram. On enquiry he said, “The Ashram management had asked me to leave. I have no other place to go. This is my sadguru’s Ashram. I have decided to sit here because this is the closest I can get to the Ashram.” Annoyed that he had been treated in this  way, I went straight to my father, the Ashram president. But he refused to take him back.

I was very agitated and went to see Muruganar, who lived in a small cottage outside the Ashram. With tears in my eyes I told him what has happened. Muruganar gave me a mischievous smile and asked, “Why are you telling me about this? You could have gone directly to Bhagavan and told him about the problem. Will he not listen to you if you go to his samadhi?” I went to the shrine and shouted as loudly as  I could: “Bhagavan! Injustice has been done to Natesa Iyer! My heart aches! Please allow him to come back to his job.” Fortunately, no one was there to wintess my strange outbrust. I prostrated and left for giri pradakshina, confident that Bhagavan would take care of the problem.

The following morning, when I went to the Ashram I saw Iyer working at his usual place in the kitchen. When asked he told me, “When the president was walking home last night, he stopped in front of the temple and requested me to come back to the Ashram and take up the old job again.”

(V. Ganesan)
॥ शांतमात्मनि तिष्ट ॥
Remain quietly in the Self.
~ Vasishta

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4007
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #200 on: March 19, 2013, 06:12:56 AM »
29th November, 1945 (9) SAMATVAM (EQUALITY WITH ALL)
I believe it was about a year back. You know Ramachandra Rao, an Ayurvedic physician? For preparing a medicine that would give strength to Bhagavan’s body, he made out a long list of the necessary herbs and ingredients and showed it to Sri Bhagavan. Like a good boy, who would readily obey instructions, Bhagavan went through the whole list,praised the efficacy of the various drugs and finally said, “For whom is this medicine, my dear man?” He said quietly, “For Sri Bhagavan himself.” On hearing that, Bhagavan said, “No doubt, you have given me a long list, but where am I to get the money for it? It may cost Rs. 10/-, and whom am I to approach for it?”
Someone quietly said, looking around at the Ashram property, “Whose is all this, Swamiji?” “Yes, but what have I? If I want a quarter anna, I must go and ask the Sarvadhikari. How should I go and ask him? He gives me a little food, if I go there as soon as the bell rings. I also eat along with the others and then come back, and I
might be refused food if I was late. Even in being served food, I come last,” said Bhagavan. The poor physician trembled with fear and, with folded hands, said, “Swamiji, I just showed you the list and I myself will get the required drugs.” Upon this Bhagavan said, “Oh yes? You will get them? But if that medicine is good for me, it must necessarily be good for all the others here. Can you give it to them also as well as to me?” When some people said, “Why do we want it, Swamiji?” Bhagavan replied, “If people who do physical work don’t need a body-building tonic, how do I who merely sits here and eats? No, no, that can’t be!”
Once before, Dr. Srinivasa Rao told Bhagavan about an Allopathic medicine which gives strength and said that it would be good for Bhagavan if he took it. Bhagavan said,
“Yes, that is all right, you are rich and can take anything; but what about me? I am a mendicant. How can I have such a costly medicine?” Then the doctor said, “Bhagavan always declines everything that is offered, but if he agrees to take something, won’t it be forthcoming? Or if not medicines, why not take some nutritious food such as milk, fruit and almonds?”
Bhagavan replied: “All right; but I am a daridranarayana (God in the form of the poor and the destitute). How can I afford it? Besides, am I a single individual? Mine is a large family. How can all of them have fruits, milk, almonds, etc.?” Bhagavan dislikes anything special for himself. He has often told us that if anybody brings eatables and
distributes them amongst all he will not mind even if he is left out, but he will feel hurt if the eatables are given to him only and not distributed to others along with him. If
he is walking along a path, and some people are coming in the opposite direction, he does not like them to step aside for him but instead he will himself step aside and
allow them to pass and, until they do, he will not go a step farther. We should consider ourselves fortunate if we can imbibe even a thousandth part of this spirit of equality
and renunciation.
If dull-witted people like me who do not know his ideas give him preferential treatment in matters of food, etc., he excuses a great deal since forbearance is his nature, but when it goes too far he gets disgusted and says, “What am I to do? They have the upper hand, they are the people who serve, I am the one who eats. I must listen to what they say, and eat when they want me to. You see, this is swamitvam (life of a Swami). Do you understand?” What more admonition can one want than this?

Letters from Sri Ramanasramam-Suri Nagamma

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #201 on: March 19, 2013, 01:12:03 PM »
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

பகவானும் வள்ளிமலை சுவாமிகளும்

மைசூர் சுவாமிகள், திருப்புகழ் சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டவர் ஸ்ரீ வள்ளிமலை சுவாமிகள். இவர் மிகச் சிறந்த முருக பக்தர். இவருக்கு திருவண்ணாமலை சென்று ரமண பகவானை குருவாக அடைய வேண்டும்; அவரிடம் தீக்ஷை பெற வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. அதனால் ரமணரைத் தேடிக் கொண்டு இவர் அண்ணாமலைக்கு வந்தார். ஆலயத்துக்குச் சென்று அருணாசலேஸ்வரரை வழிபட்ட பின் பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியை தரிசனம் செய்யச் சென்றார். அப்போது பகவான் விரூபாஷி குகையிலும், ஸ்கந்தாசிரமத்திலும் வாசம் செய்த காலம்.

விருபாக்ஷி குகையை அடைந்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். அப்போதுதான் பகவான் ரமணரும் குகையை விட்டு வெளியே வந்தார். ஸ்ரீ ரமணரின் கோவணம் மட்டுமே அணிந்த தோற்றமும், நீண்ட கைத்தடியும் அவருக்கு பழனியாண்டவரை நினைவுபடுத்தியது. பகவான் ரமணர் திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு பழனியாண்டவராகவே காட்சி அளித்தார். “தென் பழனி ஆண்டவனுக்கு அரோகரா!” என்றவாறே ரமணரின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். பின் அங்கேயே பிற தொண்டர்களுடன் சேர்ந்து வசிக்க ஆரம்பித்தார். ரமணரின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானார். பகவான் சன்னிதானத்தில் முருகன் புகழ் பாடுவதே அவருக்கு நித்ய கடமையாயிற்று. பகவான் ரமணர் ஓய்வாக இருக்கும் பொழுது, கம்பீரமான தனது குரலால் திருப்புகழைப் பாடுவார். பகவான் ரமணர், சுவாமிகளை “திருப்புகழ் முருகன்” என்றே அன்புடன் அழைப்பார். ரமணரை வணங்குவதை தனது நித்ய கடமையாகக் கொண்டிருந்தார் சுவாமிகள்.

ஒரு நாள்…

பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைப் பார்த்து, ரமணர், ”கீழே போ, கீழே போ, இங்கே நிற்காதே! உடனே கீழே போ” எனக் கட்டளையிட்டார். திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ‘தான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டோமோ, அதுதான் மகரிஷி கோபித்துக் கொண்டு தன்னை கீழே போகுமாறு சொல்லிவிட்டாரோ’ என நினைத்து வருந்தினார். பின்னர் ‘குருவின் வார்த்தையை மீறக்கூடாது’ என்று, நினைத்து, அவர் கட்டளையிட்டபடியே மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார்.

கீழே.. ஒரு குட்டையில் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் நின்று கொண்டிருந்தார். அங்குள்ள ஒரு எருமையைக் கட்டிக் கொண்டு, அதனோடு ஏதோ பேசி கொஞ்சி கொண்டிருந்தார். உடல் முழுவதும் சேறு, சகதி.

திருப்புகழ் சுவாமிகள் வருவதைப் பார்த்தார் மகான் சேஷாத்ரி சுவாமிகள். உடனே குட்டையை விட்டு எழுந்து ஓடோடி வந்து திருப்புகழ் சுவாமிகளைக் கட்டிக் கொண்டு விட்டார். சேஷாத்ரி சுவாமிகளின் உடை மீதுள்ள சேறு, சகதி எல்லாம் திருப்புகழ் சுவாமிகள் மீதும் ஒட்டிக் கொண்டது. திருப்புகழ் சுவாமிகளோ ஒன்றுமே புரியாமல் திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்தார். சகதி வாசத்துக்கு பதிலாக எங்கும் ஒரே சந்தன வாசம். திருப்புகழ் சுவாமிகளின் மீதும் சந்தன வாசம் வீசியது. திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைத் தன்னருகே இழுத்து அருகில் அமர வைத்துக் கொண்ட சேஷாத்ரி சுவாமிகள், அவருக்கு உபதேசம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

“ஆத்மாத்வம் கிரிஜாமதி; ஸஹசரா; ப்ராணா; சரீரம் ஹம்
பூஜாதே விஷயோப போக ரசனா, நித்ரா ஸமாதி ஸ்திதி…”

- எனத் தொடங்கும் சிவ மானச ஸ்தோத்திரத்திலிருந்து நான்காம் ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி அதன் பொருளை விளக்கினார். “ஈசனே நீயே எனது ஜீவாத்மா; தேவியே நீயே எனது புக்தி! என்னுடைய உடலே உன்னுடைய இருப்பிடம். நான் ஈடுபடும் அனைத்து விஷயங்களும், அனுபவிக்கும், அனைத்து போகங்களும் உன்னுடைய பூஜையே!” என்ற பொருள்படியுமான அந்த ஸ்லோகத்தின் பொருளை திருப்புகழ் சச்சிதானந்த சுவாமிகளுக்கு விளக்கி அருளிய சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “இதே கருத்துக்குச் சமமான திருப்புகழ் பாடல் ஏதேனும் உள்ளதா?” எனக் கேட்டார்.

அதற்கு திருப்புகழ் சுவாமிகள், “அமல வாயு வோடாத..” எனத் தொடங்கும் 1048-வது திருப்புகழின்

“எனதியானும் வேறாகி எவரும் யாதும் யானாகும்
இதய பாவா னாதீத மருள்வாயே! “

-என்ற வரிகளைப் பாடி, பொருளையும் விளக்கினார்.

அதைக் கேட்டு மிகவும் மனம் மகிழ்ந்த சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “திருப்புகழ்தான் உனக்கு இனி தாரக மந்திரம். நீ இனிமேல் உன்னுடைய சுயநலத்திற்காக என்று எந்தக் காரியத்தையும் செய்யாமல், சிந்தனை, சொல், செயல் என அனைத்தையும் பரம்பொருளுக்கே அர்ப்பணம் செய்து வாழ். அனைத்தும் இறைவனுக்கே என்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு வாழ்க்கை நடத்து. நீ இனி வேறு எந்த மந்திர நூல்களும் படிக்க வேண்டாம். ஜெப, தபங்கள் என்று எதுவும் செய்ய வேண்டாம். உனக்கு திருப்புகழே போதும். இனி நீ எங்கு சென்றாலும் திருப்புகழ் ஒலிக்க வேண்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒரே ஆனந்தம். சாஷ்டாங்கமாகக் காலில் விழுந்து வணங்கினார். பின்னர் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் அவரிடம், “நீ இனிமேல் வள்ளி மலைக்குப் போய் தவம் செய்து கொண்டிரு. பின்னர் நானும் அங்கு வந்து சேருகிறேன்” என்று கூறி ஆசிர்வதித்தார். மகானை வணங்கி விடை பெற்ற திருப்புகழ் சுவாமிகள், குருவின் ஆணைப்படி வள்ளிமலைக்குப் போய் தவம் செய்து வரலானார். அது முதல் அன்பர்கள் அனைவராலும் அன்புடன் “வள்ளிமலை சுவாமிகள்” என அழைக்கப்பட்டார்.

ரமணரை குருவாக அடைய நினைத்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். ஆனால் அவருக்கு சேஷாத்ரி சுவாமிகள் குருவாக அமைந்தார். ஒருவர் எப்படிப்பட்ட பக்தராக இருந்தாலும், சீடர் குருவைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; குருவே தமக்கான சீடரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்பதற்கு இச்சம்பவம் ஒரு சான்றாகிறதல்லவா?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

from the facebook
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #202 on: March 22, 2013, 01:36:55 PM »
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

=======================================

விளாச்சேரி ரங்கையர், பகவானின் சிறுவயதுத் தோழர். இருவரும் திருச்சுழியில் ஒன்றாக நீச்சல் அடித்து விளையாடுதல், ஓடிப் பிடித்து விளையாடுதல் உள்ளிட்ட பல விளையாட்டுக்களை விளையாடிய நெருங்கிய நண்பர்கள். ரங்கையர் மீது பகவானுக்கு மிகுந்த அன்புண்டு. அவ்வப்போது ‘ரமணாச்ரமம்’ வந்து போவார் ரங்கையர். ஒருமுறை அவருக்கு தாங்க இயலாத அளவுக்கு சில பிரச்னைகள் ஏற்பட்டன. குடும்பம், தொழில் என இரண்டிலுமே மிகுந்த பாதிப்புகள் ஏற்பட்டு விட்டன. தீர்க்கும் வழி அறியாது திகைத்த ரங்கையர், பகவானின் சன்னதியில் சில நாட்கள் தங்கி இருந்து விட்டு வரலாம் என்ற எண்ணத்தில் ‘ரமணாச்ரமம்‘ வந்தார். பகவானைச் சந்தித்தார்.

ஆனால் பகவானை தனிமையில் சந்தித்து தன் குறைகளைச் சொல்லும் வாய்ப்பு உடனடியாகக் கிடைக்கவில்லை. அதனால் மிகுந்த மன வருத்தமுற்றார் ரங்கையர். ஒருநாள் பகவான் காலை உலா செல்லக் கிளம்பும்போது அந்த வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பகவானிடம், கண்ணீர் விட்டு அழுது கொண்டே, “பகவான், நான் நினைவு தெரிந்து எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. ஆனால் எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி அடுக்கடுக்காய் பிரச்னைகள் வருகின்றன. நான் என்ன பாவம் செய்தேன்? நீங்கள்தான் மனது வைக்க வேண்டும்” என்று சொல்லிக் கை கூப்பினார். பகவான் அதற்கு எந்த பதிலும் அளிக்காமல் சென்று விட்டார்.

ரங்கையருக்கு மிகுந்த மன வருத்தம் உண்டாகி விட்டது. இப்படியே சில நாட்கள் கடந்தன. பகவானைச் சந்தித்து தன் லௌகீகக் கவலைகளைச் சொல்வார் ரங்கையர். பகவானோ அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாதது போல் சென்று விடுவார். இதனால் ரங்கையர் பகவான் தன்னைப் புறக்கணிக்கிறார் போலும். தனக்கு தகுதி இல்லை என நினைக்கிறார் போலும் என்று நினைத்தார்.

ஒருநாள் மாலை உலா செல்லப் புறப்பட்டார் பகவான். ரங்கையரும் உடன் சென்றார். இருவரும் விருபாஷிகுகை, ஸ்கந்தாச்ரமம் எல்லாம் கடந்து மேலே சென்றனர். மலை மேலிருந்து பார்க்கும்போது ஆச்ரமம், கோசாலை, மாத்ருபூதேஸ்வரர் ஆலயம் என எல்லாமே மிகவும் சின்னதாகத் தெரிந்தது.

உடனே ரங்கையர் பகவானிடம், “பகவான், அங்கே பாருங்கள்… மலை மேலிருந்து பார்க்கும்போது நம் ஆச்ரமம் எல்லாம் எவ்வளவு சின்னதாகத் தெரிகின்றது!?” என்று சொல்லி வியந்தார்.

பகவான் அதற்கு, “ஆமாம் ரங்கா. அது அப்படித்தான். மேலே செல்லச் செல்ல எல்லாமே சின்னதாகி விடும்” என்று சொல்லி, ரங்கையரை அர்த்தபூர்வமாக ஒரு பார்வை பார்த்தார். பின், “ரங்கா, உன் பிரச்னையும் அப்படித்தான். இப்போது உனக்கு இதெல்லாம் பெரிய பிரச்னையாகத் தோன்றுகிறது. பின்னால் இதை எல்லாம் கடந்து கடந்து மேலே வந்த பின் இது ஒரு சிறிய விஷயமாகி விடும். பிரச்னையாகவே உனக்குத் தோன்றாது. வீணாக மனதைப் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்ளாமல். தைரியமாக இரு.” என்றார்.

பகவானின் இந்த வார்த்தை ரங்கையரின் உள்ளத்தில் அருமருந்தாக வேலை செய்தது. புது மனோ தைரியம் வந்தது. எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத மனநிலைக்கு மெல்ல மெல்ல பழகிக் கொண்டார். நாளடைவில் பகவான் அருளால் அவரது பிரச்னைகள் ஒவ்வொன்றாகத் தீர ஆரம்பித்தது. வேலை, தொழில், பெண்கள் திருமணம் என தடைப்பட்ட அனைத்தும் நல்ல முறையில் நிகழ்ந்தேறியது.

”சிறு வயதில் சொப்புகளும், காகிதங்களும், கோலிக்குண்டுகளும் சிறுவர்களுக்கு பெரிய பொக்கிஷமாகத் தோன்றும். ஆனால் அதே பொக்கிஷம் இளைஞனாக வளர்ந்த பின் குப்பையாகத் தெரியும். மானுட வாழ்க்கையும் அதுபோலத் தான்” என்ற உண்மையை உணர்ந்தார், தெளிந்தார், மகிழ்ந்தார் ரங்கையர்.

நாமும் உணர்வோம்; தெளிவோம்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!!


from the facebook
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #203 on: March 23, 2013, 12:38:17 PM »
-ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

=====================================

பகவானின் நெருங்கிய அடியார்களுள் ஒருவர் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள். பல ஆண்டுகாலம் பகவான் ரமணரின் அணுக்கத் தொண்டராக இருந்தவர். ஆச்ரமத்தில் இருக்கும் பல்வேறு கட்டிடங்கள் உருவாக்கத்தில் இவரது பங்கு முக்கியமானது. இவருக்கு அடிமனதில் ஒரு ஏக்கம்/ஆசை இருந்தது. தனியாக ஓரிடத்தில் இருந்து ஏகாந்தமாக தியானத்தில் இருக்க வேண்டும். சிறிதளவு மட்டுமே ஆகாரம் உண்டு, இறைவனை எப்போதும் நினைந்து தவம் செய்ய வேண்டும் என்பதே அது.

பகவானிடம் ஒருமுறை இதுபற்றிச் சொன்னார், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள். உடனே பகவான், “சரிதான். ஏன் இந்த வாசனை? இதற்கு தனியாகஒரு பிறவி அல்லவா எடுக்க வேண்டி வரும். இதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றார். ஆனால் அண்ணாமலை சுவாமிகளுக்கு அந்த எண்ணம் மாறவேயில்லை.

சில வருடங்கள் கடந்தன. ஆச்ரமத் தலைவருக்கும் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கும் சில விஷயங்களில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. இது அடிக்கடி சிறு சிறு சச்சரவாக வெடித்தது. பகவானின் கவனத்துக்கும் அது வந்தது. பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளை அழைத்தார். “நீ இனிமேல் இங்கே இருக்க வேண்டாம். ஆச்ரமத்தின் மேற்குப் பகுதியான பலாக்கொத்திற்குச் சென்று அங்கேயே இருந்து உன் ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தொடர். போ” என்றார். குரு வாக்கை திருவாக்காக எண்ணிய அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள் உடனே ஆச்ரமத்தை விட்டு வெளியேறினார். பலாக்கொத்தில் தனது தவ வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்.

ஆச்ரமத்தில் உள்ள ஒரு சிலர், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளால் அடிக்கடி சச்சரவுகள் வந்ததால் பகவான் அவரை வெளியே அனுப்பி விட்டதாகப் பேசிக் கொண்டனர்.

ஆனால், அதுவா உண்மை? இல்லை… இல்லவே இல்லை.

அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு ”தனியாக ஓரிடத்தில் இருந்து ஏகாந்தமாக தியானத்தில் இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் நாளுக்கு நாள் தீவிரப்பட்டது. பகவான் அதை மாற்றுவதற்குச் செய்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லை. அந்த எண்ணம் மிக மிகத் தீவிரமாக இருந்தது. அவரது அந்த நினைவு மாற பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு ஆச்ரமத்தில் கட்டிடங்கள் கட்டுவது, வரைபடம் தயாரிப்பது, குடில் உருவாக்குவது எனத் தொடர்ந்து பல்வேறு பணிகளைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தார். ஆனாலும் அந்த தீவிர எண்ணம் மறையவில்லை. நாளுக்கு நாள் வலுப்பட்டது. அது தொடர்ந்தால், இப்பிறவியில் அவ்வாசை நிறைவேறாமல் போனால், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு மறுபடியும் ஓர் பிறவி வாய்க்கும் என்பதை பகவான் உணர்ந்தார்.

தன் பக்தர்கள் மீது அளவற்ற கருணை கொண்ட பகவான், காக்கைகும், பசுவிற்கும், நாய்க்கும் மோட்சம் அளித்த பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள் மீது கருணை கொள்ளாமல் இருப்பாரா? கருணை கொண்டார். தனித்திருந்து பலாக்கொத்து சென்று தவமியற்றுமாறு ஆணையிட்டார். அதுமட்டுமா? தினந்தோறும் தான் உலா செல்லும்போது பலாக்கொத்து சென்று அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளைச் சென்று பார்த்து ஆசிர்வதித்தார். அவரது ஆன்மீக நோக்கம் உயர்வுற உறுதுணையாக இருந்தார். அவர் ஆன்மானுபூதி அடைய அருள் புரிந்தார்.

அதுதான் பகவான். அருள் பொங்கும் அமுதக் கடல் அல்லவா, அவர்!!!

பகவானை நம்பினோர் கைவிடப்படார்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீரமணாயா!!


from the facebook
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #204 on: March 27, 2013, 02:19:19 PM »
என் ஆசிரிய பிரான் - திரு கி வா ஜ அவர்கள்

ரமண மகரிஷிகளின் தரிசனம்

1915 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 10 ஆம் தேதி திருவண்ணாமலை ரமணாசிரமத்தில் ஆண்டு விழா நடைபெற்றது. அதற்கு தலைமை தாங்க வேண்டுமென்று ஆசிரியருக்கு அழைப்பு அனுப்பினார்கள். அங்கு சென்றால் ஸ்ரீ ரமண பகவானையும் தரிசித்து நலம் பெறலாம் என்ற எண்ணத்துடன் ஆசிரியர் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

அவ்வாறே திருவண்ணாமலை சென்று ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியை தரிசித்தார். அவர் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கி, 'நான் ஏட்டு சுவடிகளோடும் தமிழோடுந்தான் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன். அவற்றை பதிப்பிப்பது ஒன்று தான் எனக்கு தெரியும். என்றாலும் எனக்கு போதிய மன சாந்தி இல்லை. கிருபை பண்ண வேண்டும்' என்று வேண்டினார்.

ஸ்ரீ ரமண பகவான், 'நீங்கள் செய்வது உலகுக்கு உபகாரமான காரியம். நீங்கள் சொந்தத்திற்கு எதையும் செய்யவில்லையே! பிறருக்கு பயன்படும் காரியங்களை செய்வதில் தவறில்லை. அதுவே சிறந்த யோகம். உங்களது அரிய தொண்டால் எத்தனையோ பேர் தமிழறிவு பெறுவார்கள். இதுவும் ஒரு வகை துறவு தான்' என்று சொல்லி ஆசீர்வாதம் செய்தார்.
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #205 on: March 29, 2013, 01:21:17 PM »
நீ ஒருவனுக்குக் கொடுத்தால் அது உனக்கே கொடுத்துக் கொண்டதாகும். நீ பிறருக்குத் தீங்கு செய்யும்போது உனக்கே தீங்கு செய்து கொள்கிறாய். ஏனெனில் பிறர் வேறு நீ வேறல்ல.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி

1947-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ம் நாள்.

திருவண்ணாமலை ஆசிரமத்தில் சுதந்திரதினக் கொண்டாட்டம் நடைபெற்றது.

அன்று பக்தர்கள் அனைவருக்கும் சிறப்பு விருந்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. திரளான பக்தர்கள், பகவானை தரிசனம் செய்தார்கள்.

ரமண மகரிஷி ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஜன்னல் வழியே ஒரு குரங்கு எட்டிப் பார்த்தது. அன்றுதான் பிறந்தது போல் இருந்த ஒரு குட்டியையும் அது வைத்திருந்தது. குட்டி, தாயை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, அச்சத்துடன் இருந்தது.

தாய்க்குரங்கு, உள்ளே வரவேண்டும் என்று முயற்சித்தது. உள்ளே இருந்த பக்தர்கள்,அந்தக் குரங்கை விரட்டினார்கள்.குரங்கு பயந்து ஓடி அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்தது.

பகவான், குரங்கை விரட்டியவர்களைப் பார்த்தார். “அதை ஏன் துரத்துகிறீர்கள்? அது இங்கே என்னிடம் வரவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறது. தன் இளம் குழந்தையை எனக்குக் காட்டுவதற்காக வருகிறது. அது தவறா என்ன? உங்களுக்குக் குழந்தை பிறந்தால் என்னிடம் காட்டுவது இல்லையா? அப்படிக் கொண்டு வரும்போது யாராவது உங்களைத் தடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? நீங்கள் குழந்தையைக் கொண்டு வரலாம். குரங்கு கொண்டு வரக்கூடாதா? இது என்ன நியாயம்?’’ என்றார்.

பக்தர்கள் குரங்குக்கு வழிவிட, அது குஷியாக உள்ளே வந்து, தன் குட்டியை பகவானிடம் பெருமையாக, சந்தோஷமாகக் காட்டிற்று. பகவான் அதன் முதுகை ஆதுரமாகத் தடவிக் கொடுத்தார்.

அது மட்டும் அல்ல, ஆசிரம நிர்வாகிகளிடம், “சுதந்திர தினம் என்பதால் எல்லோருக்கும் விருந்து ஏற்பாடு செய்திருக்கிறீர்கள்.நம்முடைய தோழர்களாகிய குரங்குகளுக்கு விருந்து ஒன்றும் இல்லையா? அவர்களை மறந்து விடாதீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் எல்லாம் இப்போது வந்தீர்கள். அந்தக் காலத்தில் இந்தக் குரங்குகள்தான் எனக்கு நண்பர்கள். அப்போது இவர்களைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். எல்லாம் இவர்கள் ராஜ்ஜியம்தான்!’’ என்றார்.

அப்புறம் என்ன? மளமளவென குரங்குகளுக்கும் தடபுடலாக விருந்து தயார் ஆயிற்று.

நீங்களே சொல்லுங்கள்.உலகத்திலேயே சுதந்திர தினத்தன்று குரங்குகளுக்கும் விருந்து வைத்த மகான்கள் யாராவது உண்டா? பகவான் ரமண மகரிஷியைத் தவிர!

ஓம்-நமோ-பகவதே-ஸ்ரீ-ரமணாய!!
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Jewell

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 6082
  • Love,always love and only love
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #206 on: March 30, 2013, 09:26:18 PM »
Bhagavan and sparrow's nest

 At about 4 p.m. Sri Bhagavan, who was writing something intently, turned his eyes slowly towards the window to the north; he closed the fountain pen with the cap and put it in its case; he closed the notebook and put it aside; he removed his spectacles, folded them in the case and left them aside. He leaned back a little, looked up overhead, turned his face this way and that and looked here and there. He passed his hand over his face and looked contemplative. Then he turned to someone in the hall and said softly: "The pair of sparrows just came here and complained to me that their nest had been removed. I looked up and found their nest missing." Then he called for the attendant, Madhava Swami, and asked: "Madhava, did anyone remove the sparrows' nest?"

The attendant, who walked in leisurely, answered with an air of unconcern: "I removed the nests as often as they were built. I removed the last one this very afternoon."

M: That's it. That is why the sparrows complained. The poor little ones! How they take the pieces of straw and shreds in their tiny beaks and struggle to build their nests!

Attendant: But why should they build here, over our heads?

M: Well-well. Let us see who succeeds in the end. (After a short time Sri Bhagavan went out.)

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #207 on: March 31, 2013, 12:50:12 PM »
ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…
===========================================

சிலந்திப் பூச்சி,எப்படி தன் வாயிலிருந்து வெளியில் நூலை நூற்று, மறுபடியும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறதோ அப்படியே மனமும் தன்னிடத்திலிருந்து உலகத்தைத் தோற்றுவித்து, மறுபடியும் தன்னிடமே ஒடுக்கிக் கொள்கிறது.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி
==========================================

திருவண்ணாமலையின் தென்கிழக்குச் சரிவில் அமைந்திருக்கும் விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் பல வருடங்கள் இருந்தார்.அப்போது குகைக்கு வெளியே, மலைச் சரிவு அருகில் ஒரு பாறை இருந்தது. அதன் மேல் பகவான் தினமும் அரை மணி நேரம் அமர்ந்திருப்பார்.அங்கே உட்கார்ந்துதான் தினமும் பல் துலக்குவார்.

கடும் பனியாக இருந்தாலும் சரி, கொட்டும் மழையாக இருந்தாலும் சரி, பகவான் அந்தப் பாறையில் அமர்வதை தவறவிட்டதே இல்லை..

பக்தர்களுக்கு இது வியப்பாக இருந்தது. “பகவானே, மழை, பனியில் கூட ஏன் பாறையில் போய் அமர்கிறீர்கள்.உடம்பு சுகம் இல்லாமல் போய்விடாதா? குகைக்குள் இருந்தபடியே பல் தேய்த்தால் என்ன?’’ என்று துணிந்து ஒருவர் கேட்டுவிட்டார்.

பகவான் கேள்வி கேட்டவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.”கீழே மலையடிவாரத்தில் சௌபாக்கியத்தம்மாள் என்று வயதான பெண்மணி ஒருத்தி குடியிருக்கிறாள். அவள் தினமும் இங்கே வந்து என்னைப் பார்த்துவிட்டுப் போய்தான் உணவருந்துவாள்.ஒரு நாள் அவள் வரவில்லை. ஏன் வரவில்லை என்று மறுநாள் கேட்டேன். “வயசாச்சு சாமி. மலையேறி வர முடியல. உடம்பு முடியல. ஆனா உங்களைத் தரிசனம் செய்யாம எப்படி இருக்கறதுன்னு தவிச்சபடியே மலை மேலே பார்த்தேன். அந்தக் காலை நேரத்துலதான் நீங்க வெளியில இருக்கற பாறை மேல உட்கார்ந்து இருந்தீங்க. கீழே இருந்தபடியே உங்களைவிழுந்து கும்பிட்டேன் சாமி’’ன்னு கண் கலங்கினா.

பாவம், வயசான காலத்துல அவளால எப்படி மலையேறி வரமுடியும்? அதனாலதான் அவளுக்காக தினமும் காலையில் இந்தப் பாறையில் உட்கார்ந்துக்கறேன். மழை, பனி எதுவா இருந்தாலும் அந்த வயசான அம்மா ஏமாந்துடக் கூடாதே? பாவம், அவ அண்ணாந்து பாத்துக்கிட்டிருப்பாளே. அதான்’’ என்றார் பகவான்.

நீங்களே சொல்லுங்கள். யாரோ ஒரு ஏழை பக்தைக்காக பல வருடங்கள் தினமும் அரை மணி நேரம் ஓர் பாறையில் அமர்ந்திருந்த ஓர் அளவற்ற கருணை கொண்டவரை, ரமணரைத் தவிர உலகம் எங்காவது கண்டிருக்கிறதா?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #208 on: April 02, 2013, 01:38:31 PM »
ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…

மௌனமாக இருப்பது மிகவும் நல்லது. அது ஒரு விரதம் தான். ஆனால் வாயை மட்டும் மூடிக் கொண்டு மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்குமானால் அது மௌனமாகாது. அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி

திருவண்ணாமலை கிரிவலத்தை பகவான் எப்போதும் ஊக்குவித்தார். உடல் நலம் குன்றியவர்கள்,முதியவர்கள் கூடகிரிவலம் செல்வதை ரமணர் தடுத்ததில்லை. ‘‘அமைதியாக இறைவனை நினைத்துக் கொண்டு நடந்து செல்லுங்கள்’’என்றே அவர் கூறுவார். அனைவரும் திருவண்ணாமலையைச் சுற்றி வந்து இறைவனின் ஆசியைப் பெற வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார். பகவானும் பல முறை கிரிவலம் சென்றுள்ளார். அண்ணாமலையைச் சுற்றி வருவது பற்றி ஒரு உண்மைக் கதையையும் பகவான் பக்தர்களிடம் சொல்வார்.கதையின் க்ளைமாக்ஸ் பகுதியை மட்டும் அவர் சொன்னதேயில்லை.அந்த க்ளைமாக்ஸை பகவானின் அனுக்ரஹத்துடன் நான் உங்களுக்கு இங்கே சொல்லப் போகிறேன்.

திருவண்ணாமலை கிரிவலத்தின் சிறப்பைப் பற்றி பகவான் சொல்லும் உண்மைக் கதை இதுதான்.

கால்கள் இரண்டும் உணர்விழந்து தொங்கிப் போன ஒரு பெரியவர், கவட்டுக் கட்டைகளின் உதவியுடன், நொண்டி நொண்டி கிரிவலம் வந்து கொண்டிருந்தார்.அவர் அதுபோல் அடிக்கடி மலை வலம் வருவது உண்டு. ஆனால் இந்த முறை வழக்கமான உற்சாகமின்றி, மிகுந்த சோர்வுடனும் கலக்கத்துடனும் அந்த மாற்றுத் திறனாளி மலையைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்.

அதற்குக் காரணம் இருந்தது.பல முறை கிரிவலம் வந்திருந்தாலும் இதுதான் கடைசி முறை என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்திருந்தார்.
ஏன்?

கால்கள் தொய்வுற்ற தான் தன் குடும்பத்திற்கு பாரமாக இருந்து வருவதாக அவருக்குத் தோன்றிற்று. குடும்பத்தினருக்குத் தன்னால் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை.அவர்களுக்குச் சிரமம் மட்டும் கொடுப்பது சரியில்லை என்று அவருக்குப் புலனாகவே, பாரமாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக, அவர்களை விட்டு விலகி, யாரிடமும் சொல்லாமல் கண் காணாமல் ஏதாவது ஒரு கிராமத்துக்குச் சென்றுவிடலாம் என்று அந்தப் பெரியவர் முடிவெடுத்தார்.அதனால் கடைசி முறையாக திருவண்ணா-மலைக்கு கிரிவலம் செய்ய வந்திருந்தார்.

விந்தி,விந்தி சூம்பிய கால்களுடன் பெரியவர் திருவண்ணாமலையை வலம் வந்து கொண்டிருந்தபோது,பாதி வழியில் ஒரு வாலிபன் எதிர்ப்பட்டான்.

பெரியவரை நெருங்கிய வாலிபன், “ஓய், கால் சரியில்லாத நீ கவட்டைக்கட்டையுடன் கிரிவலம் வரவேண்டும் என்று யார் அழுதார்கள்? இப்படி நடந்தால் எல்லாம் நீ மலையைச் சுற்றி வர முடியாது. இதெல்லாம் உனக்குச் சரிப்படாது’’ என்று கூறிக் கொண்டே, எதிர்பாராத ஒரு செயலைச் செய்தான்.

ஆமாம்.அந்தப் பெரியவருக்கு உதவியாக இருந்த கோல்கள் இரண்டையும் வெடுக்கெனப் பிடுங்கித் தூர எறிந்துவிட்டு,அவன் பாட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்.

அந்தப் பெரியவருக்குத் தாங்க முடியவில்லை. கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. வந்தான், திட்டினான், கவட்டைக் கட்டையைப் பிடுங்கினான், தூர எறிந்தான். இப்படியா ஒருத்தன் மனிதாபிமானமே இல்லாமல் இருப்பான்? ஆவேசத்துடன் அவனைத் திட்ட ஆரம்பித்த அந்தப் பெரியவர், ஒரு நிமிடம் தன்னைப் பார்த்தார். உடம்பும் மனமும் சிலிர்த்து, அப்படியே நின்றார்.

ஆமாம்.கால் ஊனம் காணாமல் போய்,கவட்டுக் கட்டைகளின் உதவியின்றி ஜம்மென்று நேராய் நின்று கொண்டிருந்தார் அந்தப் பெரியவர். அந்த இளைஞன் சென்ற திசை நோக்கி அவர் தொழுதார். அவர் கண்களிலிருந்து ஆனந்தம் அலை பாய்ந்தது.

அதற்குப் பிறகு திருவண்ணாமலையை விட்டு அந்தப் பெரியவர் எங்குமே செல்லவில்லை.

இந்த உண்மைச் சம்பவத்தை பக்தர்கள் பலரிடமும் சொல்லியிருக்கிறார் பகவான். இதோ இந்த விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் இருந்த போது நடந்த சம்பவம் இது. அந்தப் பெரியவர் அதற்குப் பிறகு பல்லாண்டுகள் இதே திருவண்ணாமலையில் வாழ்ந்து மறைந்ததைப் பலரும் அறிவார்கள். அருணாசல மலையைச் சுற்றி வருவதால் அத்தனை பலன் உண்டு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டவே ரமண மகரிஷி இதைச் சொல்வார்.

ஆனால் இந்த உண்மைக் கதையில் பகவான் சொல்லாத ஒரு விஷயத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். பகவான் கடைசி வரை அதன் க்ளைமாக்ஸைத் தன் வாயால் சொல்லவே இல்லை.

ஆமாம். அது என்ன தெரியுமா?

விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் இருந்த போது அவரது வயது என்ன? 20. கால் சுவாதீனமில்லாத பெரியவரின் ஊன்றுகோலைப் பிடுங்கி எறிந்து குறும்பு செய்தது யார்? ஓர் இளைஞன்.

ஆமாம். நம் பகவான் ரமண மகரிஷிதான் அந்த இளைஞன்!

எழுதும்போதே மெய் சிலிர்க்கிறது.கால்கள் கொடுத்தவர் பகவான்தான். அவர் செய்யாத அற்புதங்கள் இல்லை.ஆனால் அவர் அதையெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டதும் இல்லை.தட்சிணாமூர்த்தியின் அம்சமாயிற்றே. கடவுள் எல்லாம் நன்மைகள் செய்துவிட்டு, தான்தான் செய்தோம் என்று என்றைக்காவது சொல்லியிருக்கிறார்களா என்ன?நம் குரு தேவரும் அப்படித்தான்.

அப்போது என்று இல்லை.இப்போதும் நீங்கள் ரமணாச்ரமம் சென்று பகவானின் சன்னதி முன்னால் நின்று பாருங்கள்.உங்களுக்கு என்ன கிடைக்க வேண்டுமோ அதையெல்லாம் உடனே தருவார் பகவான். இந்த அனுபவத்தை உணர்ந்தவர்கள் ஆயிரம், ஆயிரம்!

கிரிவலம் சென்றால் இத்தனை நன்மை இருக்கிறதே, அப்படி என்னதான் இருக்கிறது அந்தத் திருவண்ணாமலையில்?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #209 on: April 06, 2013, 01:06:05 PM »
காவ்ய கண்ட கணபதி முனிவர் என்ற மகா பண்டிதர் இருந்தார். நினைத்தவுடன் கவிதை எழுதும் ஆற்றல் கொண்டவர். ஏராளமான நூல்களைக் கற்றவர், எழுதியவர். பல மொழிகளைப் பேசும் ஆற்றல் உள்ளவர். கடும் தவம் புரிந்தவர். பெரும் புகழ் படைத்தவர்.

அப்படிப்பட்ட பெரிய மனிதருக்கு ஒரு சந்தேகம் மட்டும் இருந்துகொண்டே இருந்தது. அதற்கான விடை தேடி அவர் அலையாத இடமில்லை.

1907-ம் ஆண்டு கணபதி முனிவர் திருவண்ணாமலை வந்தார். கிரிவலப் பாதையில் ஒரு மண்டபத்தில் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது அவருக்குள் மின்னல் வெட்டியது. ‘பகவான் அழைக்கிறார்’ என்றது அந்த மின்னல். உடனே எழுந்தார். விடுவிடுவென நடந்தார். அருணாசலேஸ்வரர் வீதி புறப்பாடாகி வந்து கொண்டிருந்தார். நடுச் சாலையில் இறைவனை விழுந்து நமஸ்கரித்தார்.

தன் நெடுநாள் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கப் போகிறது என்று அவருக்குத் தோன்றிற்று.

விடுவிடுவென மலை மீது ஏற ஆரம்பித்தார். நல்ல வெயில் நேரம் அது. எதையும் அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. விரூபாட்ஷி குகைக்கு வந்துதான் நின்றார்.

குகையின் முன் தாழ்வாரத்தில் பகவான் ரமணர் தனியே அமர்ந்திருந்தார்.
கணபதி முனிவர், ரமணர் முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினார். தன் இரு கைகளாலும் பகவானின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு கண்ணீர் உகுத்தபடியே, ”கற்க வேண்டிய யாவையும் கற்றேன். வேதாந்த சாஸ்திரங்களையும் பயின்றேன். மனம் கொண்ட மட்டும் மந்திரங்களையும் ஜபித்தேன். ஆனாலும் மனம் அடங்க வழியின்றித் தவிக்கிறேன். தவம் என்பது யாதென தெரியவில்லை. ஐயனே, உன் திருவடியைச் சரணடைந்தேன்.’’ என்றார்.

பகவான், காவ்ய கண்ட கணபதி முனிவரையே பார்த்தார். ரொம்ப நேரம் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். ஆம். பார்வையிலேயே பதிலை விளக்கி விட்டு பின்னர் உபதேசமும் அருளினார்.

”‘நான்’ என்பது எங்கேயிருந்து புறப்படுகிறதோ அதை கவனித்தால் மனம் அங்கே ஒன்றிவிடும். அதுவே தவம்.

ஒரு மந்திரத்தை ஜபம் பண்ணும்போது மந்திரத்வனி (ஓசை) எங்கிருந்து புறப்படுகிறது என்று கவனித்தால் மனம் அங்கே ஒன்றிணைகிறது. கரைந்து போகிறது, அதுதான் தவம்.’’

கணபதி முனிவரின் கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தது, அவரது நெடுநாள் சந்தேகத்துக்கு விடை கிடைத்த திருப்தி. அவரது ஐயங்கள் எல்லாம் தீர்ந்து விட்டன.

அன்றைய தினம் விரூபாட்ஷி குகையிலேயே பகவானுடன் தங்கிக் கொண்டார் கணபதி முனிவர். அதுவரை பிராமண சுவாமிகள் என்றே அழைக்கப்பட்டு வந்த ரமணரை, ‘பகவான் ஸ்ரீ ரமணமகரிஷி’ என்றே அனைவரும் அழைக்க வேண்டும் என்று அப்போதுதான் சொன்னார் கணபதி முனிவர். ஆமாம். ‘மருவிலாக் காட்சிப் பெரியனை இனிமேல் மகரிஷி என்றே வணங்கிப் பணிக.’ என்று பாடி வணங்கினார். அன்று முதல்தான் பகவான் ரமண மகரிஷி என்ற பெயர் நிலைக்க ஆரம்பித்தது.

ஆமாம். விரூபாட்ஷி குகைதான் அந்தப் பெயரை முதலில் கேட்ட முதல் இடம். புனித பூமி.

ஏற்கெனவே புகழ்பெற்ற மனிதராக கணபதி முனிவர் இருந்ததால், அவரது வருகைக்குப் பிறகு, பகவானைக் காண பக்தர்களின் கூட்டம் அதிகரித்தது. பக்தர்களின் வினாக்களும் அதிகரித்தன.

அவர்களுக்கு பகவான் அருளிய பதில்களை எல்லாம் தொகுத்து, வட மொழி ஸ்லோகங்களாக அவற்றை அமைத்து எழுதியவர் யார் தெரியுமா?
காவ்ய கண்ட கணபதி முனிவர்தான்.

ரமண கீதை என்ற பெயரில் அற்புதமான நூலாக ஆக்கினார் அவர்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!

from the facebook
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya