Author Topic: Our Bhagavan-Stories  (Read 201108 times)

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1635 on: August 07, 2016, 12:28:18 PM »
Today is Kunju Swami's Liberation Day.

He came to Bhagavan at a very young age and after knowing the method of self inquiry, he went
back home.  But he could not proceed since the mind started its play.  He came again to Bhagavan
and stayed with Him.  Bhagavan also told him that self inquiry will be successful only when it is
done in Guru's Presence.  He quoted from Kaivalya Navaneetham and impressed upon the benefit
of Guru's Presence.

After spending about 12 years in personal attendance on Bhagavan, he was permitted to move
to a room in Palakottu and continued his tapas and at the same time remained in close contact with
Bhagavan.

During his ripe age, the Asramam placed him in a room within the premises where he was helped
by an assistant for his daily chores.  He passed away peacefully when he was past 80 years.

Arunachala Siva.   

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1636 on: August 09, 2016, 07:27:25 AM »



Once a Christian missionary asked Bhagavan Ramana:

Is god a person?

Bhagavan Ramana said:

Yes. He is the FIRST PERSON.  'Aham'.  If you give importance
to the world he does not get even the second person but only
the third person.  According to the Bible, He told Moses that
His name was I AM. (Aham asmi).  (Eccelesiastics).

For a Jnani the whole world is God's form of persons.  But
the ajnanis give only a portion of the person, the third person.

Bhagavan Ramana also has said in Who am I?

Swarupam is Jagat.  Swarupam is Jiva.  Swarupam is Iswara.
All are Siva Swarupam.

Arunachala Siva.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1637 on: August 12, 2016, 07:21:54 AM »


A vistor came to the Asramam on 10.2.1946 with a book
called Sri Ramanopakhyanam.  His name was Thangavelu
Nadar.  Bhagavan Ramana told Devaraja Mudaliar that it
was not about anything about His teachings but the one
which contained some stanzas found in some Nadi horscope
of Bhagavan Ramana, with notes and commentaries of another
gentleman who was then editing a Tamil paper.  Bhagavan
added that besides this version, some other Nadi version of
Bhagavan's horoscope have been traced and sent to the
Asramam by different devotees.  Bhagavan Ramana added
that there were various people in the country who claimed
to have various Nadis.  We don't know whether they are
correct or not.  This Thangavelu Nadar was originally from
Kumbakonam.  There also used to be one Swami at Tindivanam. 
When anyone went to him, he used to tell them:  "You must go
and have darshan of Ramana Maharshi, at such and such time, on
such and such date."  This gentleman's name is also indicated in the
Nadi horoscope and they used to come here and tell me about it!

(Source:  Day by Day, Devaraja Mudaliar.)

Arunachala Siva.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1638 on: August 21, 2016, 07:55:41 AM »


Once Devaraja Mudaliar was reading Siva Jnana Bodham
commentary of Nalla Swami Pillai.  He came across a sentence
in which the author challenges anyone to show in any purana
that Siva ook birth as an avatara anywhere.  Mudaliar then
asked Bhagavan whether it was not true that Siva was born
as a child to Vallalala Maharaja in Tiruvannamalai and Siva
even performed annual ceremonies to Maharaja.

Bhagavan then explained:

Siva was not born in any woman's womb even according
to that story.  When wife of Vallala Maharaja approached
Siva [ for the detailed stroy see Arunachala Puranam, Tamizh
verses with meaning.  Saiva Ellappa Navalar], Siva became
a child and the queen called Vallala and both came to lift
the child and hug.  Siva then disappeared, but with a promise
that He would perform annual ceremonies to him, after his
death, as a child.  Even today, there is one festival every year
in Arunachaleswarar temple to commemorate this ceremony.

Bhagavan further narrated a story from Tiru ViLaiyadal Puranam,
called Vriddha, Kumara, Bala Patalam, where Siva appeared
as an old man first, then a youth and then finally into a child.

(Source: Day by Day,  10.2.1946)

Arunachala Siva.


Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1639 on: August 22, 2016, 07:42:45 AM »


On the morning of 27th January 1946, Bhagavan Ramana
was reading Dinamani and coming across an article there
on the temple at Perur [near Coimbatore], read it out to us
and said: "It is news to me.  We do not hear of this in the
life of Sundaramoorthy or in the Periya Puranam.  But it
may be in the Sthala Puranam." 

This is the story:  On a particular day in the year, the God
and the Goddess are taken out in to an adjoining field and
the festival of the God and Goddess transplanting seedlings
on behalf of a devotee, is celebrated, in memory of the fact,
that one day Sundaramoorthy Swamigal entered the Perur
temple and found to his dismay that neither God nor Goddess
was there and that on searching for them he found them in
a field working at transplanting for this devotee, a Harijan.

(Source: Day by Day with Bhagavan. Devaraja Mudaliar.
27th January 1946.)

Arunachala Siva.     

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1640 on: August 23, 2016, 07:32:43 AM »


There is another verse, benedictory.  Bhagavan
Ramana is like what?  He is like a large deep ocean of milk.
All the worldly activities around Him are like little waves on
the ocean's shore. Aparasatchit sukavari......  He is non-moving,
deep delving, calm, waveless ocean of milk.  Ocean of Sat
Chit Ananda.  Ananda is His nature.  Chit, Self Knowledge is
His Power.  He is the One, Sat, without the second.  The entire
world, people running around with all sorts of egoistic problems,
challenges, doubts, fears, unstable happiness, miseries, anger and
hate --- are like waves.  Without bothering about the waves,
if one goes into the ocean, he can dive deep into that Paramananda Sagara.

Arunachala Siva.

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1641 on: August 23, 2016, 12:59:05 PM »
சுக்குத் தூளும் நாட்டுச் சர்க்கரையும்
-------------------------------------------------
மகாதேவ ஐயர் என்ற பக்தர் ஒருவர் சென்னையில் வசித்து வந்தார். அவருக்கு ஒரு மாத காலமாக விடாமல் விக்கல் ஏற்பட்டது. இதைப் பார்க்கச் சகியாமல் அவருடைய மகன் பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷிகளுக்குக் கடிதம் எழுதி, தன் தந்தையின் துன்பத்தை நீக்கப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டார். இங்கே இரண்டு விஷயங்கள் முக்கியம். ஒன்று, மகனுக்குத் தந்தை மேல் இருந்த அக்கறை. இரண்டாவது, பகவான் இதைப் போக்கிவிடுவார் என்ற முழு நம்பிக்கை.
கடிதம் பகவான் கையை எட்டியது. பகவான் தம் அருகிலிருந்து டி.கே. சுந்தரேசய்யரிடம் காய்ந்த சுக்குத் தூளும் நாட்டுச் சர்க்கரையும் கலந்து உட்கொண்டால் உடனடி நிவாரணம் கிடைக்கும்னு கடிதாசு எழுது என்று கூறினார். பவரோகத்துக்கு மருந்து தரும் ஞானவைத்தியரான பகவான், தன் அன்பரின் உடல் ரோகத்துக்கும் மருந்து சொல்வதை அற்பமாகக் கருதவில்லை. பாசமுள்ள மகனின் அக்கறையும், நம்பிக்கையும் பகவானின் கருணை என்ற சர்வரோக நிவாரிணியைப் பெறத் தவறவில்லை.

பகவான் மருந்து சொன்னதோடு நிற்கவில்லை. அங்கே மாதவன் என்பவர் சேவை புரிந்துவந்தார். அவரைப் பார்த்து, இந்த மருந்து நம்மிடம் தயாராக இருக்குமே! அதைத் தேடி எடுக்க முடியுமா பார்! என்றார். மகரிஷிகள் மாதவனுக்குக் கட்டளை பிறப்பிக்கவில்லை, வேண்டுகோள் விடுத்தார் என்பதை இந்த வார்த்தைகளில் நாம் கவனிக்க வேண்டும். நாமெல்லாம் செல்லுமிடத்தில் அதிகாரம் செய்வதைப் பெருமையாக நினைக்கிறோம். ஆனால் மேலோர்களிடம் வினயம் மேலோங்கிக் காணப்படும். பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் என்று இதைத்தான் வள்ளுவர் குறிப்பிட்டார். வித்யா வினய சம்பன்னே (கல்வி பணிவைத் தரும்) என்றும் பண்டித சமதர்சினஹ (எல்லோரையும் சமமாக நோக்குகிறவன் அறிஞன்) என்றும் பகவத் கீதை (5:18) குறிப்பிடுகிறது. எதனை அறிந்தபின் வேறெதையும் அறிய வேண்டுவதில்லையே அதனை அறிந்த பகவான் வினயமாக நடந்ததில் வியப்பேது!

பகவான் கேட்டதும் மாதவன் அந்த மருந்தைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். ஒரு சிறிய உருண்டையை எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்ட பகவான் மிச்சத்தை எல்லோருக்கும் வினியோகிக்கச் சொன்னார். எவ்வளவு அரிய பொருளாயினும் பகவான் அதைத் தான்மட்டும் உண்ணும் வழக்கம் கிடையாது. அத்தகைய பாரபட்சங்களை அவர் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. சாவா மருந்தெனினும் வேண்டற் பாற்றன்று(மரணமில்லா வாழ்க்கை தரும் அமுதத்தைக் கூட வேண்டமாட்டார்கள்) என்றல்லவா நம் முன்னோர் கூறினர். அப்படியிருக்க இந்த மருந்து எம்மாத்திரம்

பகவான் தாமும் சாப்பிட்டு எல்லோருக்கும் அந்த மருந்தை வினியோகித்த பின் சுந்தரேசய்யரிடம், சரி, இன்றைக்குச் சாயங்காலத் தபாலிலேயே மகாதேவ ஐயருக்குக் கடிதம் எழுதிவிடு என்றார். இனி அதற்கென்ன அவசியம் பகவானே! அவருக்காகத்தான் பகவான் மருந்து சாப்பிட்டாச்சே! என்று வேடிக்கையாக சுந்தரேசய்யர் கூற பகவான் பலமாகச் சிரித்தார். ஆனால், பகவான் கூறியபடிக் கடிதம் போயிற்று. இது அங்கே போய்ச் சேரும் நேரம், சென்னையிலிருந்து கடிதம் வந்துவிட்டது, அதில் பகவான் மருந்தை உட்கொண்ட அதே நேரத்தில், அதாவது முந்தைய நாள் மதியம் 1.00 மணி அளவில், தனது தந்தையின் விக்கல் நின்றுபோனது என்ற தகவல் இருந்தது.
« Last Edit: August 23, 2016, 01:00:55 PM by Balaji »
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1642 on: August 24, 2016, 01:13:23 AM »
தனக்கு நேர்ந்த ஒளிமய (photism)அனுபவத்தை ஸ்விஸ் மாது ஒருவர் (ஸ்விட்சர்லாந்தினர்) ஸ்ரீ பகவானிடம் விவரித்தார்:

கண்களை அகலத் திறந்து அமர்ந்திருந்தபொழுது, ஸ்ரீ பகவானுடைய முகம் உன்னதமான மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகக் குழந்தையின் முகம்போன்று தோன்றியதை கண்டேன். அக்குழந்தை முகத்தின்பால் அன்பின் வயப்பட்டு ஈர்க்கப்பட்டேன்.
மகரிஷி: இக்காட்சி உங்கள் மனத்தில் இருக்கிறது. உங்களுடைய அன்பே (அதற்குக்) காரணம்.
மகரிஷி: காட்சிகளைக் கண்டு ஏமாந்து விடாதீர்கள். தூல உடலினை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். ஆதலால் குறைபாடுகளை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். காலமும் தேசமும் இந்தத் தளத்தில் வேலை செய்கின்றன. மாறாக, உண்மையான மகரிஷியைப் பற்றிய அறிவு கிடைத்ததெனில் அது அனைத்துச் சந்தேகங்களையும் போக்கிவிடும்.

இப்பொழுது, நீங்கள் இந்தியாவினுள் இருக்கின்றீர்களா? அல்லது இந்தியா உங்களுள் இருக்கிறதா? இந்தியாவில் நீங்கள் இருந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்னும் நினைப்பு அகல வேண்டும். இந்தியாதான் உங்களுள் இருக்கின்றது. இதை மெய்ப்பிக்க, உங்களது உறக்கத்தைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.
உறக்கத்தில் இருந்தபொழுது நீங்கள் ஐரோப்பாவிலோ, இந்தியாவிலோ இருந்தீர்கள் என்றா உணர்ந்தீர்கள்? இடம் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. தூல உடல்தான் இடத்தினுள் இருக்கின்றது. நீங்கள் இல்லை.
சில நிமிடங்கள் கழித்து, இதுபோன்ற காட்சிகள் காண்பது சாதகமா அல்லது பாதகமா என்று வினவினார்.
மகரிஷி: சாதகமே.
ஒருவேளை ஒரு குழந்தையைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். அது காட்சியில் தோன்றியிருக்கிறது.

அன்பர்: ஆம். சிவனைப் பற்றியே, அவருடைய குழந்தை முகத்தையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மகரிஷி: அதுதான்.
அன்பர்: ஆனால், சிவனோ அழிப்பவர் ஆயிற்றே? (சிவன் குழந்தை இல்லையே என்பது பொருள்)
மகரிஷி: ஆம். அனைத்துத் துக்கத்தையும் அழிப்பவர்.

from the fb
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1643 on: August 25, 2016, 07:44:15 AM »



Dr. Karamchandani, the Parsi doctor attended to Bhagavan
during His last days.  He says the tears of sorrow come about
on the lower portion of the eyes.  The tears of bliss come about
on the edge of the eyes.  On the last evening Mrs. Karamchandani
gave a glass of orange juice to Bhagavan.  She had come all
the way from Vellore to see Bhagavan and submit this glass
of orange juice.  She had darshan and Bhagavan took the
juice without bothering about restrictions on food and drink
etc.,  Immediately, the milling crowd outside began chanting
Arunachala Siva, Arunachala Siva and the sound rented the
air in the Asramam.  Karamachandanis saw Bhagavan being
exteremely happy about the approaching time and He shed
tears!  The doctor says that the tears came from the edge of
the eyes!

Arunachala Siva. 

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1644 on: August 25, 2016, 07:46:45 AM »


Once Bhagavan Ramana made a small four line Tamizh poem
describing the Jnani's state.  "Since a Jnani does not have
the body consciousness, his moving about and doing work,
is like the state of a drunkard, who when stone-drunk does
not know whether his clothes are there on his body or not."
Bhagavan Himself changed some words and meter and finally
completed this poem.  A copy was made out by Devaraja
Mudaliar in his notebook.  Bhagavan Ramana further added
that there is no corresponding verse in Bhagavatam about
this concept, but in Sita Rama Anjaneya Samvadam, a Telugu
work, this state is given in great details while speaking about
Jnani's state.  Balarama Reddiar who was in the Hall at that
time said:  Sita Rama Anjaneya Samvadam is to the Telugus
what Kaivalyam is to the Tamizhians.  The book is full of
advaita concepts.

(Source: Day by Day by Devaraja Mudaliar. 20.1.1946.
The actual Tamil verse is also available in the Volume 5
of Arunachala's Ramana, Boundless Ocean of Grace.)

Arunachala Siva.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1645 on: August 26, 2016, 07:36:03 AM »


When Bhagavan Ramana was on the Hill, serpents
and peacocks used to remain quiet, friendly to each other
in His Presence.  Panthers which came to tanks and ponds
to drink water, finished their work and went away without
harming anyone.

Arunachala Siva.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1646 on: August 26, 2016, 07:37:46 AM »


In 1945, there was in the Asramam, a small, sickly, lame, puppy that we feared would die at any moment.  But under Bhagavan's
constant care, he not only recovered health but began to eat
iddlies [rice-cakes] daily with so much relish that Bhagavan
nicknamed him Iddli Swami.  Relating this incident, I wrote
on June 15, 1945, a Telugu verse meaning:

"O Ramana, you once [as Lord Krishna] straightened
and beautfied the hunchback woman of your abounding
Grace. So now you have reared this little lame puppy to
a fine Iddli Swami. How wonderful!"

Two days later, Subbaramayya also composed couple of
verses reading as under:

1. "Seeing you caress peacocks, squirrels, cows, dogs
and monkeys and children with such tender Grace, anyone
must melt to his bonds. O Ramana!"

2. "So many birds and animals coming to you, have attained
deliverance.  Likewise do bless us with Grace this human
animal that has sought refuge at your feet, O Ramana!"

(Source: Arunachala's Ramana, Boundless Ocean of Grace,
Volume 5. Sri Ramanasramam, Tiruvannamalai.)

Arunachala Siva.

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1647 on: August 27, 2016, 07:30:46 AM »


On 2nd Jan 1946, a visitor asked whether Jnanis retire
generally from active life and do not engage in any worldly
activities.

Bhagavan replied:

They may or may not.  Some, even after realizing, carry on
trade and business, or rule over a kingdom, [like Janaka].
Some retire into forest and abstain from all acts except those
absolutely necessary to keep life in the body. So, we cannot
say all Jnanis give up activity and retire from life.

Visitor further asked: I want to know if Bhagavan can give
concrete examples , like the butcher Dharmavyadha
mentioned in our books, of Jnanis now living and doing their
ordinary daily work in life.

Bhagavan did not answer. {Readers can guess the purpose
of this question from the visitor}

Visitor:  Is renunciation necessary for Self Realization.

Bhagavan:  Renunciation and realization are the same. They
are different aspects of the same state.  Giving up the non-
self is renounication.  Inhering in the Self is Jnana or Self
Realization.  One is the negative and the other the positive
aspect of the same single truth.  Bhakti, Jnana, Yoga -- are
names for Self Realization or mukti which is our real nature.

(Source: Day by Day, Devaraja Mudaliar)

Arunachala Siva.


Balaji

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1096
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1648 on: September 04, 2016, 04:36:31 PM »
முருகனாருக்கு பட்டினி கிடப்பது என்றால் மிகவும் விருப்பம். காரணம் பிக்ஷைக்குச் செல்ல வேண்டிய தேவையில்லை. பல நாட்கள் முழுப்பட்டினி கிடந்திருக்கிறார். இப்படி ஒருநாள் சிவராத்திரி என்று தெரியாமல் முழுப்பட்டினி இருந்தார். மறுநாள் பகவான் கிரிப்பிரதக்ஷிணம் புறப்பட்டபொழுது முருகனாரும் அதில் கலந்து கொண்டார். முந்தைய நாள் பட்டினியின் காரணமாக முருகனார் மிகவும் சோர்ந்து காணப்பட்டார். அவரது சோர்வைக் கண்ட பகவான், ?என்ன சிவராத்திரி உபவாசமோ! சோர்ந்து விட்டீரே! சரி, சரி என்னுடன் வாருங்கள் ஆச்ரமத்தில் சாப்பிடலாம்? என்று கூறி அவரைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று சாப்பிடும்போது பரிந்து உணவளிக்கச் செய்தார். இதனையே

திருநாள் சிவராத்திரி யெனத் தெரியாது
ஒருநாள் பட்டினி இட்டுஎனை மறுநாள்
விசர்ப்புஉற வலம் புரிவித்து அருணந்தனைப்
பசிப்பதம் அறிந்து (எனக்கு) ஊண் பரிந்து அளிப்பித்(தான்)
என்று கீர்த்தித் திருவகவலில் கூறுகிறார்.
Om Namo Bagavathe Sri Ramanaya

Subramanian.R

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 43583
    • View Profile
Re: Our Bhagavan-Stories
« Reply #1649 on: September 13, 2016, 07:23:47 AM »


Devaraja Mudaliar writes in his entry dated 26.6.1946:
[abridged]:

Mr. Khanna told Bhagavan:  I have been coming to you
and this time, I have remained nearly for a month at
your feet and I find no improvement at all in my condition.
My vasanas are as strong as ever.  When I go back to my
friends, they will laugh at me and ask what good my stay
here has done me.

Bhagavan said:  Why distress your mind thinking that Jnana
has not come or that the vasanas have not disappeared?
Do not give room for thoughts.  In the last stanza of Sukavari
by Tayumanavar [the Ocean of Bliss], the Saint says much
the same as is written in your paper.  The verse goes:
The mind mocks me and though I tell you ten thousand times
you are indifferent, so how am I to attain peace and bliss?

Khanna further replied:  It is not only that I find no improvement
but I think I have grown worse.  The vasanas are stronger
now.  I cannot understand it.

Bhagavan again quoted the last three stanzas of Mandalathin...
of Tayumanavar, [A great Expanse]:  Here in these verses,
the mind is coaxed as the most generous and disinterested
of givers, to go back to its birthplace or source and thus
give the devotee peace and bliss, and he asked me [Devaraja
Mudaliar] to read out a translation of it that I once made.

Khanna then asked:  The illumination plus mind is Jivatma
and the illumination alone is Paramatma, it is right?

Bhagavan explained that it is more like the glowing redhot
iron ball.  The ball glows and can burn things like fire, but
still it has a definite shape, unlike fire.  If we hammer it,
it is the rod that receives the blows not the fire.  The rod
is the Jivatma and the fire the Self, or Paramatma.

Arunachala Siva.