Author Topic: Rough Notebook-Open Forum  (Read 343273 times)

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1440 on: May 24, 2015, 09:07:04 AM »
Subramanian/friends,
To listen to the story of great ones and that too from great ones is a real treat and inspiration.
Here is the narration of mahaperiyava on somasi mara nayanar(Volume 5,Deivathin kural):

ஈச்வரனையும் வருவித்துத் தரும் குரு
அப்படியே, ஈச்வரன் வேணுமா? அதற்கும் அவனைத் தான் நேரில் உபாஸிக்கணுமென்றில்லை. அவனைப் பிடித்துக் கொண்டுவர நம்முடைய உபாஸனா சக்தி போதவே போதாது. அதனால் ஒரு குருவைப் பிடித்துக் கொண்டு விட்டால் போதும். நமக்காக அவர் ப்ரார்த்தித்தோ சண்டை போட்டோ அவனை இழுத்துக்கொண்டு வந்து விடுவார்.
இப்படி தனக்குக் கிடைத்த ஈச்வர தர்சனம் தன்னுடைய சிஷ்யர்களுக்கு, அல்லது தன்னைச் சேர்ந்த மற்றவர்களுக்கும் கிடைக்கும்படியாகப் பல மஹான்கள் பண்ணியிருக்கிறார்கள்.

ஸோமாசி மாற நாயனார் கதையில் இப்படித்தான் பார்க்கிறோம். அவர் தம்மால் நேராக ஈச்வரனை வருவித்துக் கொள்ள முடியாதென்று ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளிடம் போய் வேண்டிக்கொள்ள, ஸுந்தரமூர்த்தி அப்படியே வரவழைத்து விட்டாரென்று கதை. இவர்களை குரு சிஷ்யர்களென்று சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் இதிலிருந்தே ஈச்வரனோடு நெருங்கியிருக்கிற குரு, அவனை சிஷ்யனுக்கும் நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்து விட முடியுமென்று தெரிகிறது.அந்தக் கதையைக் கொஞ்சம் பார்க்கலாம். ஆழ்வார் கதை கேட்டோம். நாயன்மார்களில் ஒருத்தர் கதை கேட்க வேண்டாமா? இது இரண்டு நாயன்மார்கள் ஸம்பந்தப்பட்ட கதை.

ஸோமாசி மாற நாயனார்
'ஸோமாசி' என்றால் என்னவோ ஏதோ என்று சிரிக்க வேண்டாம். ஸோமயாகம் பண்ணிய 'ஸோமயாஜி' தான் 'ஸோமாசி' என்றாயிருக்கிறது!
நாயன்மார்களில் ஸமூஹத்தின் அத்தனை பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களும் இருப்பார்கள். தீண்டாதாராகப் பண்ணவேலை செய்து கொண்டிருந்த நந்தனாரிலிருந்து, வேடர் (கண்ணப்பர்) , செம்படவர் (அதிபத்த நாயனார்) , வண்ணான் வேலை பண்ணினவர் (திருக்குறிப்புத் தொண்ட நாயனார்) , குயவர் (திருநீலகண்டர்) என்றிப்படிப் போய் சேர, சோழ, பாண்டிய, பல்லவ ராஜாக்கள் வரையில் அத்தனை ஜாதிகளையும் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் பார்க்கிறோம். இவர்களில் ஞானஸம்பந்தர் உள்பட பன்னிரண்டு வைதிக ப்ராம்மணர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் ஒருத்தர்தான் ஸோமாசிமாறர்.
பேரளத்துக்குக் கொஞ்ச தூரத்தில் அம்பர், அம்பர் மாகாளம் என்று இரட்டை ஊர்கள் அடுத்தடுத்து இருக்கின்றன. அந்த அம்பரைச் சேர்ந்தவர்தான் ஸோமாசி மாறர். "அம்பரான் சோமாசி மாறனுக்கு" என்றே 'திருத்தொண்டத்தொகை' யில் ஸுந்தரமூர்த்தி அவரைச் சொல்லயிருக்கிறா. சுக்லயஜுர்வேதியானார் ஸோமயாகம் செய்த இடம் என்று இன்றைக்கும் அம்பருக்கும் அம்பர் மாகாளத்துக்கும் நடுவிலுள்ள ஒரு மண்டபத்தைச் சொல்கிறார்கள். வைகாசி மாஸ ஆயில்யத்தில் அந்த யாகத்தை ஞாபகப்படுத்தி உத்ஸவம் நடத்துகிறார்கள். அதில் ஸ்வாரஸ்யமான அம்சங்கள் உண்டு. அது ஸம்பந்தமாகத்தான் கதை சொல்ல வந்தேன். நாமாக ஈச்வரனை வரவழைக்க முடியாத போது நமக்காக குருவை, அல்லது குருஸ்தானத்திலுள்ள ஒரு பெரியவரைக் கொண்டு அவனை வரவழைத்துக் கொண்டு விடலாம் என்கிற கதை.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1441 on: May 24, 2015, 09:15:31 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

பெரிய புராணத்தில் ஸோமாசி மாறரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது அவர் யாக கர்மாவின் மூலமே பரமேச்வரனை ப்ரீதி செய்துவிடலாம் என்ற அபிப்ராயத்தை உடையவரென்றும், திருவாரூருக்குப்போய் ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளை ஆச்ரயித்து அதன் மூலமே சிவஸாயுஜ்யம் அடைந்தாரென்றும் மாத்திரம் சொல்லி அதோடு விட்டிருக்கிறது. ஸ்தல புராணங்களிலிருந்து அவர் பண்ணின ஸோம யாகக் கதையை - ஸ்வாரஸ்யமான கதை என்றேனே, அதை - தெரிந்துகொள்கிறோம். அநேக ஸ்தல புராணங்களைப் போல இது ஜனங்களுக்குத் தெரியாததாக இல்லாமல் அந்தச் சீமைகளில் இன்றைக்கும் ப்ரபலமாக இருப்பதால், இதற்காகவே உத்ஸவம்கூட நடத்துவதால், authentic - ஆனதுதான் (ஆதார பூர்வமானது தான்) என்று தெரிகிறது. இப்படிச் சொன்னதால், ஜனங்களுக்கு அதிகம் தெரியாத ஸ்தல புராணங்கள் authentic இல்லை என்று அர்த்தமில்லை.
'ஸோம யாகத்தினால் பரமசிவனை ப்ரீதி பண்ண வேண்டும். அதிலே நாம் கொடுக்கிற ஆஹுதிகள் அக்னி முகமாக அவனைச் சென்றடைகின்றன என்று வெறுமனே ஒரு நம்பிக்கையின் மூலம் தெரிந்துகொண்டால் போதாது. ஈச்வரனே ப்ரத்யக்ஷமாக யஜ்ஞத்துக்கு வந்து ஆஹுதியை வாங்கிக்கொள்ளவேண்டும்' என்று ஸோமாசிமாறருக்கு ரொம்பத் தாபமாக இருந்தது. அதே ஸமயத்தில், 'நமக்காவது, ஈச்வரனே நேரே வந்து தர்சனம் தந்து, ஆஹுதிகளை வாங்கிக் கொள்வதாவது? அவனை வரவழைக்கிற அத்தனை சக்தி, பக்தி நமக்கு எது?' என்றும் இருந்தது. ஆனாலும் ஆசை மட்டும் விடவில்லை. அதனால், 'ஈச்வரனின் பரம பக்தராக, அவனோடு நெருங்கியிருப்பவராக யாராவது இருந்தால் அந்தப் பெரியவரிடம் போய் வேண்டிக்கொண்டு நம்மால் முடியாததை அவரால் நடத்திக் கொள்ளலாமே! இப்படி நமக்காக ஈச்வரனை வரவழைத்துத் தரக் கூடியவர்கள் யார் இருக்கிறார்கள்?' என்று தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

ஸ்வாமியிடம் ஸ்வாதீனம் கொண்ட ஸ்வாமிகள்
அப்போதுதான் அவர் திருவாரூரிலிருந்த ஸுந்தரமூர்த்திஸ்வாமிகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டார். அவருக்கும் ஈச்வரனுக்கும் இருக்கப்பட்ட அத்யந்த உறவைப் பற்றிக் கேள்விப்படப் பட அவருக்கு ரொம்ப விசித்ரமாகவும் இருந்தது, அதிசயமாகவும் இருந்தது. அந்த ஸ்வாமிகள் (ஸுந்தரமூர்த்தி) ஊரிலுள்ள எல்லா ஸ்வாமிகள் மாதிரியும் இல்லாமல் ரொம்ப மாறுதலாக இருந்தார். ஸ்வாமிகள் என்றால் பொதுவாக ஒட்ட ஒட்டக் கிடந்துகொண்டு, ஒரு கோவணத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, 'பெண்ணாவது, பொன்னாவது?' என்று இருப்பார்கள் என்றால் இவரானால் ஷோக் ஆஸாமி மாதிரி இருப்பதாகத் தெரிந்தது! குங்குமப் பொட்டும் ஜவ்வாதுப் பொட்டுமாக ஏக அலங்காரமாயிருப்பாராம்! அதோடு, கேட்டாலே 'ஷாக்' அடிக்கிற மாதிரி, போகப்படாத வீட்டுக்குப் போகிறவராம்! இருந்தாலும் ஈச்வரன் அவருக்கு ரொம்பவும் அத்யந்தமாம். "பொன் வேணும், பெண் வேணும்" என்று அவனையே இவர் கேட்டால் அவனும் உடனுக்குடனே அப்படியே கொடுக்கிறானாம்! போகப்படாத வீட்டுக்காரி இவர் கிட்டே கோபித்துக் கொண்டால், இவருக்காக ஈச்வரனும் அந்தப் போகப்படாத இடத்துக்கு நடையாக நடந்து தூது சொல்லி அவளுடைய கோபத்தைத் தீர்த்துவைத்து இவர் அங்கே மறுபடி போகும்படி ஸஹாயம் பண்ணுகிறானாம்! ஸ்வாதீனத்திலே இவர் ஈச்வரனையே எடுத்தெறிந்துகூடப் பேசுகிறாராம். இவர் பொய் ஸத்யம் பண்ணிக் கண் அவிந்து போனால், அதற்காக ஈச்வரனைத் திட்டுவாராம். 'ஏனையா என் கண்ணைப் பறிச்சே! நீ நன்னா இருப்பியா? வாழ்ந்து போதீரே * 1 !" என்பாராம். (... அதாவது 'நீ நன்றாக வாழ்வாய்' என்று சொல்லுகிற மாதிரி சொல்லும் போதே 'நீ வாழ்வாயா?' என்ற அபிப்ராயத்தைத் தெரிவிப்பது. 'எனக்கு இத்தனை கஷ்டம் கொடுத்தியோன்னோ, நீ நன்னாயிரப்பா!' என்றால் என்ன அர்த்தம்? இப்போதுங்கூட, 'நீ வாழ்ந்தே!' என்று சொல்லும்போது என்ன அர்த்தத்தில் சொல்கிறோம்?) இப்படி அந்த ஸ்வாமிகள் ஈச்வரனையே கடிந்து கொள்கிறாராம். ஈச்வரனும் உடனே கண்ணைக் கொடுக்கிறானாம். இவருக்கு ஏதோ திருட்டு போனால், 'நீ இருந்து என்ன ப்ரயோஜனம்: எத்துக்கிருந்தீர் * 2 ?' என்று ஸ்வாமியை அதட்டுகிறாராம். உடனே ஸ்வாமி திருடர்களையே திரும்பிவந்து கொள்ளையடித்ததையெல்லாம் கொட்டிவிட்டுப் போகப் பண்ணுகிறாரம். மிரட்டி உருட்டியுங்கூட ஸ்வாமியிடம் காரியம் ஸாதித்துக் கொள்வதால் அவருக்கு 'வன்றொண்டர்' என்றே பேராம்! தொண்டர்களென்றால் அடங்கியடுங்கிக் கிடப்பார்களென்றால் இவரோ வன்மையாகக் கண்டித்துப் பேசி யஜமானனிடம் காரியம் வாங்கிக்கொள்ளும் வன்தொண்டராயிருக்கிறார்! இவர் விசித்ரமான தொண்டராயிருக்கிறாரென்றால் ஸ்வாமியும் அதைவிட விசித்ரமாக இவர் சொல்கிறபடியெல்லாம் கேட்கிற இன்னொரு யதோக்தகாரியாக இருக்கிறார்! (என்றெல்லாம் ஸோமாசி மாறர் நினைத்தார்.)

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1442 on: May 24, 2015, 09:21:20 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

நம் அறிவை மீறிய மஹான்களின் போக்கு
மகான்களின் போக்கு, ஈச்வரனின் போக்கு நம்முடைய சின்ன புத்திக்குப் புரியாது. ஆகையால், நாம் இந்த புத்தியைக் கொண்டு முடிவு பண்ணி அபசாரத்துக்கு ஆளாகிவிடக்கூடாது. நம் புத்திக்கும் புரிகிற மாதிரி சிலவற்றுக்குக் கதை, புராணங்களில் பெரியவர்கள் காரணம் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவற்றை நம்பி எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.
ஸுந்தரமூர்த்தி பரவை, சங்கிலி ஆகியவர்களிடம் ப்ரேமையாயிருந்தாரென்பதால் சட்டென்று அவரைப் பற்றிக் கன்னாபின்னா என்று நினைத்துவிடக்கூடாது. அவர்கள் அன்ய ஜாதி, அதிலும் ஒருத்தி போகப்படாத தெருவை, வீட்டைச் சேர்ந்தவள், என்பதால் அவர்களையும் குறைவாக நினைத்துவிடக் கூடாது. பரவை நாச்சியார், சங்கிலி நாச்சியார் என்று அவர்களை நிரம்ப மரியாதை கொடுத்தே தொன்று தொட்டுச் சொல்லிவருவதிலிருந்து அவர்கள் எத்தனை உயர்ந்த சீலமும் பக்தியும் உள்ளவர்களாயிருந்திருக்க வேண்டுமென்று புரிந்துகொள்ளலாம் 'அவர்கள் யார்? ஸுந்தரமூர்த்தி யார்? சாஸ்த்ரோக்தமாக அவர் கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ளப் போனபோது வ்ருத்த வேதியராக வந்து ஓலையைக் காட்டி அவரைத் தன் அடிமை என்று ரூபித்து அவர் க்ருஹஸ்தாச்ரமம் போகாமல் தடுத்த ஈச்வரனே அப்புறம் அவரை இந்தப் பெண்களிடம் சேர்த்து வைப்பானேன்? அதற்காகப் போகப்படாத இடத்துக்குத் தானே தூது போவானேன்?' என்பதற்கெல்லாம் 'பெரிய புராண' த்தின் ஆரம்பத்திலேயே பதிலிருக்கிறது.
ஸுந்தரமூர்த்தி பூலோகத்தில் பிறப்பதற்கு முன்பு கைலாஸத்தில் ஈச்வரனுக்கு நெருங்கிய பார்ஷதராக (கிங்கரராக) இருந்தவர். அப்போது பரவை நாச்சியாரும் சங்கிலி நாச்சியாரும் அம்பாளுக்கு ஸகிகளாக இருந்தனர். ஒரு நாள் அவர்கள் இரண்டு பேரையும் ஸுந்தரர் - அப்போது ஆலால ஸுந்தரர் என்று அவருக்குப் பெயர்- அவர்களை நந்தவனத்தில் பார்த்தார். பரஸ்பரம் அவர்களுக்குள் ப்ரேமை ஏற்பட்டுவிட்டது. கைலாஸத்தில் இந்த மாதிரி காதல், கீதல் என்று நடப்பது ரொம்பத் தப்பு என்று தான் ஈச்வரன் அவர்களை பூலோகத்தில் பிறக்கும்படிச் சபித்து, அதிலேயே கருணையோடு அந்த ஜன்மாவில் அவர்கள் தங்கள் ஆசையையும் பூர்த்தி செய்துகொள்ளட்டும் என்று அநுக்ரஹம் பண்ணினான்.
இம்மாதிரி, நமக்கு விசித்ரமாக, ஒவ்வாததாகத் தோன்றுகிற பலவற்றுக்குக் காரணம் புராணங்களில் கொடுத்திருக்கிறது. நாம்தான் அவஸரப்பட்டு, ஒன்றையும் பார்க்காமல் 'க்ரிடிஸைஸ்' பண்ண ஆரம்பித்துவிடுகிறோம். சிலவற்றுக் காரணம் சொல்லியிருப்பதிலிருந்தே, சொல்லாமல் விட்டவற்றுக்கும் ஏதாவது காரணம் இருக்க வேண்டுமென்று புரிந்து கொள்வதுதான் முறை.
பரவை, சங்கிலி விஷயமாக ஸுந்தரமூர்த்தியைப் பற்றிக் குறைத்து நினைப்பவர்கள் இன்னம் சில விஷயங்களையும் சேர்த்துப் பார்க்கவேண்டும். பத்னி என்று ஒரு கன்னிகைக்கு அவர் சாஸ்த்ரோக்தமாகத் தாலிகட்டி தாம்பத்தியம் ஆரம்பிக்கவிருந்த ஸமயத்தில்தான் ஈச்வரன் அவரை இழுத்தான். அவரும் உடனே அவனுக்கு "மீளா அடிமை" என்று சொல்லிக்கொண்டு குடும்ப வாழ்க்கையைத் துச்சமாகத் தள்ளிவிட்டு கோவில் கோவிலாகச் சுற்றப் புறப்பட்டுவிட்டார். அப்போது ஒரு ஊருக்கு அவர் போன போது அங்கேயிருந்த கோட்புலி நாயனார் என்ற பெரியவர் நல்ல குணவதிகளாகவும், ஸெளந்தர்யவதிகளாகவும் இருந்து தம்முடைய இரண்டு புத்ரிகளையும் ஸுந்தரமூர்த்திக்கு அர்ப்பணம் பண்ணி, "இவர்களை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும்" என்று கேட்டுக்கொண்டார். சிங்கடி, வனப்பகை என்ற அந்தப் பெண்களும் வந்து அவரை நமஸ்கரித்தார்கள். அப்போது ஸுந்தரர் பரம சுத்தமான மனஸோடு, "இவர்களை என் புத்ரிகளாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்" என்றே சொன்னார். இதற்கு அகச்சான்றாக அவ்வூரிலே பாடிய பதிகத்தில் தம்மை "சிங்கடியப்பன்" என்றே சொல்லிக்கொள்கிறார் * 1.
இன்னொரு angle - ல் (கோணத்தில்) சொல்கிறேன்: மஹான்களுடைய சரித்ரம், வாழ்க்கை வரலாறு என்பதில் வெளியிலே நடக்கிற ஸம்பவங்களைப் பார்க்கிறோம். அந்த ஸம்பவங்கள் அவர்கள் மனஸை எப்படித் தொட்டது, - தொட்டதா தொடாமலே இருந்ததா? - என்றும் பார்க்கிறோம். ஆனால் இதற்கெல்லாம் உள்ளே அவர்களுடைய ஹ்ருதய அந்தரங்கம் எப்படியிருந்தது என்று தெரிந்தால் தான் அவர்களுடைய உண்மையான பெருமை தெரியும். அது இந்த வெளிவாழ்க்கையில் தெரியாது. தெரிந்தாலும் கொஞ்சம் ஏதோ லேசாகத்தான் தெரியும். பின்னே அவர்களுடைய அந்தரங்கம், உயிர்நிலையான பண்பு, எதிலே தெரியுமென்றால் அவர்கள் தங்களுடைய அந்தராத்மாவிலிருந்து பொங்கி வருவதாக அருள் வேகத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்களே, அந்த நூல்களில் - பாடி வைத்திருக்கிறார்களே, அந்தப் - பாட்டுகளில் தான் தெரியும்.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1443 on: May 24, 2015, 09:26:55 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளுடைய வெளிவாழ்க்கை எப்படி வேணுமானால் இருக்கட்டும். அவருடைய உள் மனஸ், அந்தரங்கம் எப்படி இருந்தது என்றால் அதற்கு அவருடைய பாடல்களைத்தான் பார்க்கவேண்டும். இப்படியும் ஒரு உத்தமமான பக்தியா என்று நாம் குழைந்து போகிற மாதிரி அவர் தேவாரம் பாடியிருக்கிறார். எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாக, எத்தனையோ தலைமுறைதளை இப்படிக் குழைத்து வருகிறவர் பரம பக்த சிகாமணியாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று நாம் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால் நம்மை விட அசடு இல்லை என்றே அர்த்தம்.

" அன்னே ! உன்னையல்லால் இனியாரை நினைக்கேனே "

" அத்தா ! உனக்காளாய் ..."

"... உனை நான் மறக்கினும் சொல்லு (ம்) நா நமச்சிவாயவே " * 2

என்று இப்படி அநேகம், நம்முடைய கருங்கல் மனஸையும் நெகிழச் செய்கிற மாதரி பாடி வைத்திருப்பவரைப் பற்றி அபசாரமாக நினைத்துவிடப்படாது.

ஈச்வரனையே ஏவினார், ஏசினார் என்றால் அதுவும் அவன் எவ்வளவு ஸெளலப்யன் என்று காட்டுவதற்குத்தான். அவனே தன்னை வழிபடுவதிலுள்ள பல மார்க்கங்களில் இவரை ஸகா மார்க்கத்தில் ஸ்நேஹிதனாகப் பழக வைத்ததால்தான் அவனிடம் உரிமையோடு சண்டைகூடப்போட்டார். ' தம்பிரான் தோழர் ' என்றே அவருக்கு ஒரு பேர். ஸாக்ஷாத் ஈச்வரனிடம் இப்படி வன்தொண்டராக இருந்த அவரேதானே அவனுடைய அடியார்களான அறுபத்து மூவருக்கும் தம்மை "அடியேன், அடியேன்" என்று ஒரே அடக்கமாகத் தெரிவித்துக்கொண்டு, நமஸ்காரம் பண்ணித் 'திருத்தொண்டைத் தொகை' பாடியிருக்கிறார்?

தூதுபோன தூதுவளை !
தாம் பண்ணப்போகிற யஜ்ஞத்துக்குப் பரமேச்வரனை யார் மூலம் வரவழைக்கலாம் என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஸோமாசிமாறர் ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்ட பிறகு அவரைப் பிடித்தே கார்யத்தை நடத்திக் கொள்ளலாமென்று தீர்மானம் பண்ணினார்.
ஆனால் அவரைப் பிடிப்பதும் அப்படி லேசான கார்யமாக இருந்துவிடவில்லை. ஏனென்றால் அவரைச் சுற்றி எப்போது பார்த்தாலும் சிவனடியார்களும், ஜனங்களுமாக ஜே, ஜே என்று கூட்டமாக இருக்கும். ராஜா மாதிரி ஒரு பெரிய தர்பார்-சிவ பக்தி தர்பார்-அவர் நடத்தி வந்தார்!ஆதி சைவரென்றும், சிவ ப்ராஹ்மணரென்றும் சொல்லும் அர்ச்சகர்கள் ஜாதியில் அவர் பிறந்திருந்தாலும், அவரை திருமுனைப்பாடி நாட்டின் சிற்றரசரே ஸ்வீகாரம் செய்து கொண்டு வளர்த்தார். அப்புறம் அவருக்கு மூவேந்தர்களுமே, அதிலும் சிறப்பாக சேர ராஜா, நெருங்கிய பக்தர்களாக இருந்தார்கள். மூவேந்தர்களும் புடைசூழக்கூட அவர் சில பாண்டி நாட்டு ஸ்தலங்களுக்குப் போயிருக்கிறார். ஆகையால் அவரும் ஒரு ராஜா மாதிரியே அலங்காராதிகளுடன் பரிவாரம் சூழ இருந்தார்.
'யாரோ ஒரு ஏழை ப்ராம்மணனான தான் அவரை எப்படி நெருங்குவது?அவர் கவனத்தை எப்படிக் கவர்வது?என்று ஸோமாசி மாறர் யோசித்தார். 'தம்மால் என்ன பெரிய காணிக்கை, ஸம்பாவனை ஸமர்ப்பித்து அவருடைய கவனத்தைப் பெறமுடியும்?'என்று யோசனை பண்ணினார். சட்டென்று அவருக்கு ஒரு யுக்தி தோன்றிற்று.
அவர் அக்னிஹோத்ராதி கர்மாக்கள் எல்லாம் க்ரமப்படி செய்துவிட்டு மத்யான்னம் ஒரு மணிக்கு மேலே தான் போஜனம் பண்ணுவார். போஜனமென்றால் ஒன்றும் பஞ்ச பக்ஷ்ய பரமான்னமில்லை. "இவன் யார் பார்ப்பான்?பிடுங்கித் தின்கிறான்!"என்று எவரும் சொல்வதற்கு இடமில்லாமல், எத்தனை எளிமையாக ப்ராம்மணன் இருக்க வேண்டுமென்று சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லியிருக்கிறதோ அப்படி வாழ்க்கை நடத்தினவர் அவர். ஆனதினாலே யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவுமில்லாமல், தானம் தக்ஷிணை என்றுகூட யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காமல், அவர் பாட்டுக்குப் பஞ்சாக்ஷரத்தை ஜபித்துக்கொண்டே ஆற்றங்கரையோடு போய், கேட்பாரில்லாமல் ஒதுக்குப் புறத்தில் முளைத்திருக்கிற கீரை முதலானதுகளைப் பறித்துக்கொண்டு வந்து பத்னியிடம் கொடுத்தே பாகம் (சமையல்) பண்ணி வைக்கச் சொல்வார். ஊரானைப் பிடுங்கித் தின்கிறதில்லை;ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்துக் கீரையைத்தான் பிடுங்கித் தின்கிறது! அதனால் அவருக்கு இப்போது என்ன நினைவு வந்ததென்றால், 'நாம் ஸமர்ப்பணம் பண்ணுவதற்கு வேறே பெரிய காணிக்கை இல்லாவிட்டால் என்ன?நம் ஆற்றங் கரையிலே எங்கேயுமில்லாத விசேஷமாக ரொம்ப உசந்த ஜாதி தூதுவிளங்கீரை (தூதுவளை அல்லது தூதுளை என்கிற கீரை) யதேஷ்டமாக விளைகிறதே!அது தேஹாரோக்யத்தோடு ஞானத்தையும் வ்ருத்தி பண்ணக்கூடியது என்று சொல்கிறார்களே!ஆகையினாலே பச்சுப் பச்சென்று அதை நித்யமும் பறித்தெடுத்துக்கொண்டு போய் ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளின் க்ருஹத்தில் சேர்ப்பித்து அவருடைய ஆஹாரத்தில் சேர்க்கும்படிப் பண்ணிவிட்டால், என்றைக்காவது ஒரு நாள் அவர், யார் நித்யமும் இப்படி கீரை கொண்டு வந்து தருகிறது?'என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு பேட்டி கொடுக்க மாட்டாரோ?'என்று எண்ணினார். தூதுவிளங்கீரை மூலமாக ஸ?க்ஷ்மமாக ஒரு தூது அனுப்பி ஸுந்தர மூர்த்தி ஸ்வாமிகளின் கவனத்தைக் கவர யுக்தி பண்ணிவிட்டார்!

யுக்தியாக மட்டும் பண்ணவில்லை, பக்தியோடுந்தான் பண்ணினார். 'அவர் கீரையைக் கவனிக்காவிட்டால் கூடப் போகட்டும். அந்தப் புண்யாத்மா குஷியில் நித்யமும் நம்முடைய நிவேதனம் போனாலே போதும். நாம் பாட்டுக்குக் quiet -ஆகக் கொடுத்துக் கொண்டேயிருப்போம். நடக்கிறது நடக்கட்டும்'என்று முடிவு பண்ணினார்.
அந்த ப்ரகாரமே தினமும் ச்ரமத்தைப் பார்க்காமல் திருவாரூருக்குப் போய் தூதுவளை கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.

continued...
« Last Edit: May 24, 2015, 09:52:53 AM by Ravi.N »

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1444 on: May 24, 2015, 09:55:45 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

ஸுந்தரமூர்த்தி பரவை நாச்சியார் வீட்டில் வாஸம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். அங்கே வருகிறவர்களும் போகிறவர்களுமாக திருவிழா மாதிரியே எப்பவும் இருக்கும். அந்த அமர்க்களத்தில் ஸோமாசி மாறர் ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் இருந்த பக்கமே போவதில்லை. அவர் பாட்டுக்கு ஓசைப் படாமல் சமையற்கட்டுக்குப் போய் பரிசாரகர்களிடம் கீரையைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய் விடுவார். 'யாரோ ப்ராம்மணர், இத்தனை அக்கறையாக ஒரு நாளைப் போலக்கொண்டு வந்து தருகிறாரே'என்று பரவை நாச்சியார் பரிவாக நினைத்துக்கொண்டு அதை ஸுந்தமூர்த்தியின் ஆஹாரத்தில் சேரும்படியாக ஏற்பாடு பண்ணிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனாலும் அந்த ப்ராம்மணரை பற்றிப் பதியிடம் சொல்ல அவளுக்கு அவகாசம் கிடைக்கவில்லை.

பெரிய பங்க்தியாக சிவனடியார்களோடு சேர்ந்துதான் ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் போஜனம் பண்ணுவார். ஒன்று, போஜனம் மௌனமாக சிவத்யானத்தோடேயே பண்ணுவார். இல்லாவிட்டால் ஈச்வர மஹிமைகளை அடியார்களோடு பரிமாறிக்கொண்டே, தமக்குப் பரிமாறப்படும் அன்னத்தை புஜிப்பார். போஜனம் ஆன பிற்பாடும் நாம கீர்த்தனம், த்யானம், ஆலய தர்சனம், இவரே புதிது புதிதாகத் தேவாரம் பாடுவது என்று நடந்து வந்ததால் கீரையைப் பற்றி அவர் தனி கவனத்தோடு விசாரிக்க இட மேற்படவில்லை.

நாள் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது. ஸோமாசி மாறரும் மனந்தளராமல், கால்வலி பார்க்காமல் தினமும் கீரைக் கைங்கர்யம் பண்ணிக்கொண்டே வந்தார்.

அப்புறம் என்ன ஆச்சு என்றால், அவர் வருகிற வழியில் ஆற்றில் பெரிசாக வெள்ளம் வந்து விட்டது. ஸோமாசி மாறரால் அதைத் தாண்டி வர முடியவில்லை. 'ஐயோ, இப்படி நம்முடைய அல்ப கைங்கர்யத்துக்கும் விக்னம் ஏற்பட்டுவிட்டதே!'என்று துக்கப்பட்டார். துக்கப்பட்டு என்ன பண்ணுவது?நாலு, ஐந்து நாளுக்கு வெள்ளம் வடியவேயில்லை. ஆறாத குறையோடு ஸோமாசி மாறர் வீட்டோடேயே கிடந்தார்.

ஆனால் ஈச்வரன் இப்படி விக்னம் மாதிரிக் காட்டியதிலேயேதான் அவருடையே பிரச்னையைத் தீர்ப்பதற்கு வழி வைத்திருந்தான். இப்படி விளையாடுவதுதான் அவன் வழக்கம்!

அங்கே, திருவாரூரில், நாலஞ்சு நாள் சேர்ந்தாற் போல தூதுவளை போஜனத்தில் சேராததாலேயே ஸுந்தரமூர்த்தி குறிப்பாக அதைக் கவனித்துவிட்டார்!

அநேக ஸமாசாரங்கள் அவை நடக்கும்போது நம் கவனத்துக்கு விசேஷமாக வராது. ஆனால் நடக்காமல் நின்று போனால் சட்டென்று கவனித்து விடுவோம் நாம் இப்போது பேச்சிலேயே கவனமாக இருப்பதால் இங்கே காற்றோட்டாமாயிருக்கிறது என்பதை ஒரு விஷயமாக மனஸில் வாங்கிக்கொள்ளாமலே இருக்கிறோம். அதுவே இந்தக் கதவு, ஜன்னல் சட்டென்று சாத்திக்கொண்டு, புழுங்க ஆரம்பித்தால் அப்போதுதான், 'ஓஹோ, இத்தனை நாழி காற்றோட்டமாக இருந்திருக்கிறது!'என்று தெரிந்து கொள்வோம்.

அந்த மாதிரி, போஜனத்தில் தூதுவளை சேர்ந்துகொண்டிருக்கும் வரையில் வேறே சிவ ஸ்மரணம், சிவ கதை பேசுவது என்பதில் ஸுந்தரமூர்த்தி அதை மனஸில் வாங்கிக் கொள்ளாவிட்டாலும், இப்போது சேர்ந்தாற்போல சில நாட்கள் அது நின்று போனதும் ஆஹாரத்தில் என்னவோ வித்யாஸம், குறை இருக்கிற மாதிரித் தெரிந்தது.

விசாரித்ததில் எவரோ ப்ராமணர் எங்கேயிருந்தோ தினந்தினம் கொண்டு வந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்த கீரை நின்று போயிருப்பதைப் பரவை நாச்சியார் சொன்னாள்.

"ஐயோ, பாவமே!இப்படியருத்தர் நம்மை அடையாளம் காட்டிக்கொள்ளாமல் மெனக்கிட்டு கைங்கர்யம் செய்துகொண்டிருந்தாரா?இப்படிபட்ட உத்தமமான ஜீவனைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் போய்விட்டேனே!அவர் மறுபடியும் வந்தால் என்னிடம் அனுப்பு. அவரை அவச்யம் பார்க்கவேண்டும். நம்மால் ஏதாவது ப்ரதி செய்ய முடியுமானால் செய்யவேண்டும்"என்று ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் சொன்னார்.

இவரைப் பார்ப்போமா, பார்ப்போமா என்று அவர் தவித்துக்கொண்டிருந்த மாதிரியே அவரைப் பார்ப்போமா என்று இவர் தவிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்!இதுதான் ஈச்வரன் செய்யும் விளையாட்டு!

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1445 on: May 24, 2015, 10:00:34 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

வெள்ளம் வடிந்தது.

'அப்பாடா மறுபடி கைங்கர்யம் ஆரம்பிக்கலாம்'என்று ஸோமாசி மாறர் ரொம்ப ஸந்தோஷமாகக் கூடுதலாகவே கீரை பறித்துக்கொண்டு வந்துசேர்ந்தார்.

ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் அவரைப் பார்க்க ப்ரியப்படுகிறாரென்று தெரிந்ததும் ஸந்தோஷத்தில் உச்சிக்கே போய்விட்டார். "மஹா பெரியவர், ஈச்வரனோடு நேரே பேசிப் பழகுபவரின் ஸந்திப்புக் கிடைக்கிறதே!"என்று ஹ்ருதயம் பட், பட்டென்று அடித்துக்கொள்ள அவருக்கு முன்னாடிபோய் விழுந்தார்.

ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளுக்குக் கீரைக் கைங்கர்யக்காரரைப் பார்த்ததில் ரொம்பவும் ஸந்தோஷம் ஏற்பட்டது. "நீர் யார் ஸ்வாமி?கஷ்டம் பார்க்காமல் நித்யம் தூதுவளை கொண்டுவந்து கொடுத்துண்டு இருக்களே?என்னாலே உமக்கு ஏதாவது ஆகணுமா?"என்று கேட்டார்.

இந்த ஒன்றுக்காகத்தான் ஸோமாசிமாறர் காத்துக் கொண்டிருந்தாரென்றாலும், தம்முடைய பெரிய ஆசையை எல்லார் எதிரிலும் தெரிவிக்க வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு, "ஆமாம், தங்களால் ஒரு உபகாரம் நடக்கணும். அதை ஏகாந்தத்தில் தெரிவிச்சுக்கணும்"என்றார்.

இப்படி அவர் சொன்னவுடனேயே ரொம்பப் பெரிசாக எதற்கோ அவர் அடி போடுகிறாரென்று ஸுந்தரமூர்த்திக்குப் புரிந்துவிட்டது. 'என்னதான் ஈச்வரன் தனக்கு எந்த அபீஷ்டமானாலும் பூர்த்தி பண்ணுகிறவனாக இருந்தாலும், அதற்காகத் தன்னிடம் எவர் வேண்டுமானாலும் எது வேண்டுமானால் நடத்தித் தரும்படி கேட்டால் அவனிடம் சிபார்சு பண்ணுவதா?'என்று அவர் நினைத்து, "பிராம்மணா!என்னாலே எதையும் முடித்துத் தரமுடியுமென்று நினைக்காதீர். என்னால் முடிந்ததைச் சொன்னால் செய்கிறேன்"என்றார்.

"தங்களால் முடியாததே இல்லை"என்று ஸோமாசி மாறர் பிடிவாதம் பிடித்து, ஏகாந்தத்தில் ஸுந்தரமூர்த்தியிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார்.

"பரமேச்வரன் நேரிலே வந்து உம்மிடம் ஹவிஸ் வாங்கிக் கொள்வதென்பது ஸாமான்ய விஷயமில்லை. என்னால் அதை முடித்துத் தரமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் உம்ம கீரை இந்த உடம்பில் நிறையச் சேர்ந்து விட்டதால், என்னால் முடிந்தது, சொல்லிப் பார்க்கிறேன். செய்கிறதும் செய்யாததும் ஸ்வாமி இஷ்டம். தப்பாக நினைச்சுக்கப்படாது"என்று ஸுந்தரர் முடித்துவிட்டார்.
அப்புறம் கோவிலுக்குப் போய் த்யாகராஜாவிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார். அவருக்கு அது (ஸ்வாமியிடம் பேசுவது) ஸஹஜமான ஸமாசாரம்!
த்யாகராஜா அதற்கு, "ஸுந்தரம்!நீ ஒன்று சொல்லி நான் செய்யாமலிருப்பதற்கில்லை. உனக்கு ஒருத்தன் கைங்கர்யம் பண்ணிவிட்டானென்றால் அவனுக்கு நான் கூடுதலாகவே செய்யக் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன். அதனாலே, உனக்காக அவனிடமிருந்து ஹவிஸ் வாங்கிக் கெள்வதற்கு நானே நேரில் போகிறேன். ஆனாலும் ஒன்று;இந்தப் ப்ராஹ்மணன் ரொம்பப் பெரிசாக ஆசைப்படுகிறான். அதை நான் அப்படியே நிறைவேற்றித் தருகிறதென்றால் நியாயமாகாது. ஆகையால், இந்த ரூபத்திலேயே போவேனென்று சொல்ல முடியாது. எந்த ரூபத்தில் போனாலும் அவன் புரிந்துகொண்டு கொடுத்தால் 'ஆஹா'என்று வாங்கிக்கொள்கிறேன்"என்றார்.
"ஆனால் ஸரி"என்று சொல்லிவிட்டு ஸுந்தரர் ஸோமாசிமாறரிடம் வந்து, "ஸ்வாமி வருவதற்கு ஒப்புக் கொண்டுவிட்டார்"என்று மாத்திரம் சொல்லி, விட்டு விட்டார்.

"ஸ்வாமி வரேன்னு சொல்லிவிட்டாரா, சொல்லிவிட்டாரா?"என்று ஸோமாசி மாறருக்கு ஆனந்தம் தாங்க முடியவில்லை.
ஸந்தோஷமாக அம்பர் மாகாளத்துக்குத் திரும்பினார்.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1446 on: May 24, 2015, 10:09:34 AM »
The story of Somasi mara nayanar continued...

பரமன் வைத்த பரீக்ஷை

எல்லோருடைய ஸஹாயத்தையும் கேட்டுப் பெற்றுப் பெரிதாக ஸோம யாகமும் பண்ணினார். வைகாசி மாஸம் ஆச்லேஷ (ஆயில்ய) நக்ஷத்ரம் கூடிய நல்ல நாளில் யஜ்ஞம் நடந்தது.
ஹவிஸ் கொடுக்க வேண்டிய ஸமயம். 'ஸ்வாமி வல்லையே, வல்லையே!வருவானா, வருவானா?வராமல்கூட இருப்பானா?'என்று ஸோமாசிமாறருக்குக் கிடந்து அடித்துக் கொள்ளும்போது...
'ஐய்ய, இதென்ன இப்படி நடக்கக் கூடாத அநாசாரமாக நடந்துவிட்டது!'என்று எல்லாரும் அருவருத்துக் கொண்டு மூக்கைப் பிடித்துக் கொள்கிற மாதிரி, ஒரே முடை நாற்றமும் அதுவுமாக, ஒரு புரிய புலையர் கூட்டம் தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டு திபு திபுவென்று யாக சாலைக்குள் நுழைந்துவிட்டது. ஒரு சேரியே படையெடுத்துவிட்டாற்போல இருந்தது. அத்தனை பேருக்கும் பிரதானமாக ஒரு புலையன். நடுவிலே அவன்-அவனைச் சுற்றித்தான் பாக்கிக் கூட்டம். அவன் கையில் நாலு நாய்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். பக்கத்தில் அவன் பெண்டாட்டி. அவள் தலையில், காத தூரத்துக்குக் காடி அடிக்கிற கள்ளுக்குடம்.
யஜ்ஞ ப்ராஹ்மணர்களுக்கு எப்படியிருக்கும்? "போச்சு, போச்சு. யாகமே பாழாப் போச்சு. பரிஹாரம், ப்ராயச்சித்தம் பண்ணிக்காட்டா நம்ப ப்ரஹ்மண்யமும் போயே போயிடும். இந்த அசட்டு மநுஷனுக்கு யாகம் நடத்தித்தர வந்ததற்கு நன்றாக அவஸ்தையை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டோம்"என்று அருவருத்துக் கொண்டு, ஆத்திரப்பட்டுக்கொண்டு எல்லாரும் அந்த இடத்தைவிட்டு மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.

ஸோமாசி மாறர் மட்டும் பரமானந்தமாக உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார். அத்தனை நாளாக ஈச்வரனை வரவழைக்க வேண்டுமென்று அவருக்கு இருந்த ஆர்வம், ஸுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளுக்கு அவர் ச்ரமம் பார்க்காமல் பண்ணின கைங்கர்ய பலன், அவரிடம் இவருக்கு இருந்த நம்பிக்கை, இவரிடம் அவருக்கு இருந்த அநுக்ரஹ சிந்தை எல்லாமாகச் சேர்ந்து ஸரியான ஸமயத்தில் அவருடைய கண்ணைத் திறந்து வைத்துவிட்டது. பரமேச்வரன் வைத்த பரீ?க்ஷயில் அவர் பாஸ் பண்ணிவிட்டார்.

'நடுநாயகமாக நிற்கின்றானே ஒரு புலையன், இவன் வேறே யாருமில்லை-ஸாக்ஷ?த் பரமசிவன்தான்!கள்ளுக்குடமும் தலையுமாக அவன் பக்கத்தில் நிற்கிறவள் அம்பாளே!நாலு வேதங்களையும்தான் நாய்களாகக்கிக் கையில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். சேரிப் பட்டாளம் முழுவதும் பூதகணங்ள்தான் என்று அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது!

காசியில் ஆசார்யாளிடம்கூட இப்படியே ஈச்வரன் தீண்டாதான் வேஷத்தில் வந்தான். அவர் முதலில் புரிந்து கொள்ளாத மாதிரி இருந்துவிட்டு, அப்புறம் அவனே வேதாந்தமாகச் கேள்வி கேட்ட பிறகு புரிந்துகொண்டாரென்று கேட்டிருப்பீர்கள். ஸோமாசிமாறர் தாமாகவே புரிந்துகொண்டு விட்டதாக இந்தக் கதை.

"ருத்ர"த்தில் ஸகலத்தையும் சிவ ஸ்வரூபமாகச் சொல்லிக்கொண்டு வரும்போது திருடன், புலையன் ஆகியவர்களாகவுங்கூட அவனே இருக்கிறானென்று இருக்கிறது. கீதையிலே பகவான், "பூஸுரர்கள் என்று பூஜிக்கப்படும் உத்தமமான ப்ராஹ்மணன்;கோ பூஜை, கஜ பூஜை என்று வழிபாடு பெறும் பசு, யானை;இதற்கு மறுபக்கம் பரம நிக்ருஷ்டமாக (தாழ்வாக) க் கருதப்படும் நாய்;அந்த நாய் மாம்ஸத்தையும் சாப்பிடும் புலையன் என்றிப்படி ஸகல ப்ராணிகளிடமும் ஸமதர்சனம் உடைவன்தான் உண்மையாகக் கற்றுணர்ந்த பண்டிதன்"என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஸோமாசி மாற நாயனார் எத்தனையோ காத்திருந்து கஷ்டப்பட்டு, ஈச்வரன் வருவானென்று உடலை வருத்திக் கொண்டு யஜ்ஞம் செய்து கடைசியில் சேரிக்கூட்டம் வந்த போது, 'ஐயோ, அத்தனையும் வீணாப் போச்சே!'என்று அழுது, ஆத்திரப்பட வேண்டிய ஸமயத்தில் அமைதியாக அன்புருவமாக இருந்துகொண்டு சேரித்தலைவனாக வந்தவன் அந்த ஈச்வரனே என்று தெரிந்துகொண்டு அவன் கையிலே ஹவிஸைக் கொடுத்தார்.

மற்ற ப்ராம்மணர்களையும், "ஓடாதேள், ஓடாதேள்!ஸ்வாமியேதான் ஸபரிவாரம் இப்படி வேஷம் போட்டுண்டு வந்திருக்கான். நான் சொல்றதை நம்புங்கோ"என்று முறையிட்டுக் கூப்பிட்டார். ஆனால் அவர்கள் அவரை நிந்தித்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்.

அதனால் ஸ்வாமி அவர்களையே தீண்டாதாராகும்படி சபித்து விட்டாரென்றும், அப்புறம் அவர்களுக்காக ஸோமாசிமாறர் வேண்டிக்கொண்டதன் மீது ஹவிஸ் தந்த அந்த நேரத்தில் மட்டும் தினமும் அவர்களை ஒதுக்கி வைக்கவேண்டுமென்று சாபத்தை இளக்கினாரென்றும் மேலே கதை சொல்வார்கள்.

யஜ்ஞத்தில் கலந்துகொள்ள யாருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது. யாருக்கு இல்லை என்று சாஸ்த்ரத்தில் எப்படிச் சொல்லியிருக்கிறதோ அதை அந்த ப்ராம்மணர்கள் பின்பற்றியதில் தப்பில்லைதான். ஆனால் இவர்களைவிட நல்ல சாஸ்த்ரஜ்ஞரான ஸோமாசிமாறர் படாத பாடுபட்டு இப்படி ஒரு யஜ்ஞம் பண்ணி, இப்போது இவர்களை இருக்கச் சொல்லி மன்றாடுகிறாரென்றால், அதற்கு ஏதோ காரணமிருக்க வேண்டுமென்று அவர்கள் கொஞ்சம் பொறுமையாகத்தானே இருந்திருக்க வேண்டும்?அப்படிப் பண்ணியிருந்தால் அவர்களுக்கும் ஈச்வர தர்சனம் கிடைத்திருக்கும். மாறாக அவரை இவர்கள் திட்டிவிட்டு வெளியேறியதாலேயே ஈச்வர சாபத்திற்கு ஆளாகும்படியாயிற்று.

நமக்கு இது முக்யமில்லை. ஸோமாசி மாறர் ஹவிஸை எடுத்துக்கொண்டு வந்தவுடன் சேரித்தலைவன் ரிஷபாரூடராக தர்சனம் தந்தான். அம்பாள், கணங்கள் ஆகியவர்களும் ஸ்வயரூபத்தில் காட்சி கொடுத்தனர்.

ஸோமாசிமாற நாயனாருக்கு ஜன்ம ஸாபல்யமாயிற்று. ஜன்ம நிவ்ருத்தியுமாயிற்று. சிவ லோகத்தை அடைந்தார்.

கதை எதற்குச் சொன்னேனென்றால், ஸ்வய பலத்தால், பக்தியால் ஈச்வர தர்சனம் பெறமுடியாது என்று அவருக்குத் தெரிந்தபோது, ஈச்வரனை நன்றாக அறிந்த பெரியவரின் மூலம் அதை அவர் பெற்றாரென்று காட்டுவதற்குத்தான்.

பச்சிலையைக் காட்டி ஒரு பசுவை வரவழைப்பதுபோல, ஒதுக்குப் புறத்தில் கிடந்த ஒரு கீரையை அவர் காட்டியதிலேயே ஈச்வரனுக்கு ஸ்நேஹிதர் ஸ்தானத்திலிருந்தவர் அவருக்குத் தாம் கடன்பட்டதாக நினைத்து அவனை வருவித்துக் கொடுத்துவிட்டார்.

(முதலில் 'ஈச்வரனைப் பிடிப்பதற்காக நாம் பிடிக்க வேண்டிய ஸுந்தரமூர்த்தியையே எப்படிப் பிடிப்பது?'என்று யோசித்து, ஸோமாசி மாறர் அர்ப்பணித்த கீரை தான் ஒரு விதத்தில் அவருக்காக ஸுந்தரரிடம் தூது போய் தான் ஒரு விதத்தில் சேர்த்து வைத்திருக்கிறது. அதனால்தான் 'தூதுளங்கீரை'என்ற பெயரோ என்னவோ?ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்பிரதாயத்திலும் இப்படியே ராமாநுஜருக்கு முன்னால் ஆசார்ய புருஷராயிருந்த ஆளவந்தார் என்பவர் ஆரம்ப நாட்களில் ராஜபோகத்துடன் வாழ்ந்துவந்த காலத்தில் மணக்கால் நம்பி என்பவர் தூதுளங்கீரை அனுப்பிவைத்தே அவருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்ததாக இருக்கிறது. ஆனால் வித்யாஸமென்னவென்றால், அந்தக் கதையில் கீரை அனுப்பிவந்த மணக்கால் நம்பிதான் ஆளவந்தாருக்கு குரு ஸ்தானமாக ஆனவர். எப்படியானாலும் அந்தக் கீரைதான் இரண்டு பேருக்கு நடுவே தூது போகிற மாதிரிப் போய் அவர்களைச் சேர்த்து வைத்திருக்கிறது!)

ஈச்வரனே வேண்டியதில்லை, குரு போதும்;அல்லது ஈச்வரன் வேண்டுமானாலும் அவனையும் குரு மூலமே ஸம்பாதித்துக் கொள்ளலாம்-என்று காட்டுவதற்குத்தான் கதை, புராணம் சொல்கிறேன்.

குரு செய்யும் பரமோபகாரத்துக்காக நாம் அவருக்குச் செய்யவேண்டியது பக்தி ஒன்றே.

நம்பிக்கை எல்லாவற்றுக்கும் மூலம், 'இவர் நிச்சயம் கடைதேற்றுவார்'என்ற உறுதியான நம்பிக்கை வேண்டும். பக்தி ச்ரத்தை என்பது அதைத்தான்.

One of the best narration of any story that i have come across-only Mahaperiyava can narrate in such an intimate and endearing way.
Namaskar

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1447 on: May 25, 2015, 11:58:26 AM »
Friends,
One of the most endearing aspect of Sri Ramakrishna is how he used to go and meet anyone who had the least good in her/him.Be he a school boy,a famous personality or a sage or saint-Sri Ramakrishna used to seek out and meet them.I intend posting excerpts from the Gospel of Sri Ramakrishna that reflect this aspect.

August 5, 1882
PUNDIT ISWAR CHANDRA VIDYASAGAR was born in the village of Beersingh, not far from Kamarpukur, Sri Ramakrishna's birthplace. He was known as a great scholar, educator, writer, and philanthropist. One of the creators of modern Bengali, he was also well versed in Sanskrit grammar and poetry. His generosity made his name a household word with his countrymen, most of his income being given in charity to widows, orphans, indigent students, and other needy people. Nor was his compassion limited to human beings: he stopped drinking milk for years so that the calves should not be deprived of it, and he would not drive in a carriage for fear of causing discomfort to the horses. He was a man of indomitable spirit, which he showed when he gave up the lucrative position of principal of the Sanskrit College of Calcutta because of a disagreement with the authorities.
His affection for his mother was especially deep. One day, in the absence of a ferryboat, he swam a raging river at the risk of his life to fulfil her wish that he should be present at his brother's wedding. His whole life was one of utter simplicity. The title Vidyasagar, meaning "Ocean of Learning", was given him in recognition of his vast erudition.

Master's visit to the scholar
Sri Ramakrishna had long wanted to visit Iswar Chandra Vidyasagar. Learning from M. that he was a teacher at Vidyasagar's school, the Master asked: "Can you take me to Vidyasagar? I should like very much to see him." M. told Iswar Chandra of Sri Ramakrishna's wish, and the pundit gladly agreed that M. should bring the Master, some Saturday afternoon at four o'clock. He only asked M. what kind of paramahamsa the Master was, saying, "Does he wear an ochre cloth?" M. answered: "No, sir. He is an unusual person. He wears a red-bordered cloth and polished slippers. He lives in a room in Rani Rasmani's temple garden. In his room there is a couch with a mattress and mosquito net. He has no outer indication of holiness. But he doesn't know anything except God. Day and night he thinks of God alone."
On the afternoon of August 5 the Master left Dakshineswar in a hackney carriage, accompanied by Bhavanath, M., and Hazra. Vidyasagar lived in Badurbagan, in central Calcutta, about six miles from Dakshineswar. On the way Sri Ramakrishna talked with his companions; but as the carriage neared Vidyasagar's house his mood suddenly changed. He was overpowered with divine ecstasy. Not noticing this, M. pointed out the garden house where Raja Rammohan Roy had lived. The Master was annoyed and said, "I don't care about such things now." He was going into an ecstatic state.
The carriage stopped in front of. Vidyasagar's house. The Master alighted, supported by M., who then led the way. In the courtyard were many flowering plants. As the Master walked to the house he said to M., like a child, pointing to his shirt-button: "My shirt is unbuttoned.
Will that offend Vidyasagar?" "Oh, no!" said M. "Don't be anxious about it. Nothing about you will be offensive. You don't have to button your shirt." He accepted the assurance simply, like a child.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1448 on: May 25, 2015, 12:21:49 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....
Vidyasagar was about sixty-two years old, sixteen or seventeen years older than the Master.He lived in a two-storey house built in the English fashion, with lawns on all sides andsurrounded by a high wall. After climbing the stairs to the second floor, Sri Ramakrishna and his devotees entered a room at the far end of which Vidyasagar was seated facing them,with a table in front of him. To the right of the table was a bench. Some friends of their host occupied chairs on the other two sides.

Vidyasagar rose to receive the Master. Sri Ramakrishna stood in front of the bench, with one hand resting on the table. He gazed at Vidyasagar, as if they had known each other before, and smiled in an ecstatic mood. In that mood he remained standing a few minutes. Now and then, to bring his mind back to normal consciousness, he said, "I shall have a drink of water."

In the mean time the young members of the household and a few friends and relatives of Vidyasagar had gathered around. Sri Ramakrishna, still in an ecstatic mood, sat on the bench. A young man, seventeen or eighteen years old, who had come to Vidyasagar to seek financial help for his education, was seated there. The Master sat down at a little distance from the boy, saying in an abstracted mood: "Mother, this boy is very much attached to the world. He belongs to Thy realm of ignorance."

Vidyasagar told someone to bring water and asked M. whether the Master would like some sweetmeats also. Since M. did not object, Vidyasagar himself went eagerly to the inner apartments and brought the sweets. They were placed before the Master. Bhavanath and Hazra also received their share. When they were offered to M., Vidyasagar said: "Oh, he is like one of the family. We needn't worry about him." Referring to a young devotee, the Master said to Vidyasagar: "He is a nice young man and is sound at the core. He is like the river Phalgu. The surface is covered with sand; but if you dig a little you will find water flowing underneath."

[The young man referred to above as 'like river phalgu' is none other than 'M'-Sri Ramakrishna recognized him as a great soul .The beauty of the whole thing is 'M's total effacement throughout in the Gospel of Sri Ramakrishna-Whenever such references were there alluding to him,he just recorded it impersonally!-Ravi]

continued....
« Last Edit: May 25, 2015, 12:28:07 PM by Ravi.N »

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1449 on: May 25, 2015, 12:34:26 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....
After taking some of the sweets, the Master, with a smile, began to speak to Vidyasagar. Meanwhile the room had become filled with people; some were standing and others were seated.
MASTER: "Ah! Today, at last, I have come to the ocean. Up till now I have seen only canals, marshes, or a river at the most. But today I am face to face with the sagar, the ocean."(All laugh.)
VIDYASAGAR (smiling): "Then please take home some salt water." (Laughter.)
MASTER: "Oh, no! Why salt water? You aren't the ocean of ignorance. You are the ocean of vidya, knowledge. You are the ocean of condensed milk."(All laugh.)
VIDYASAGAR: "Well, you may put it that way."
The pundit became silent. Sri Ramakrishna said: "Your activities are inspired by sattva. Though they are rajasic, they are influenced by sattva. Compassion springs from sattva.Though work for the good of others belongs to rajas, yet this rajas has sattva for its basis, and is not harmful. Suka and other sages cherished compassion in their minds to give people religious instruction, to teach them about God. You are distributing food and learning. That is good too. If these activities are done in a selfless spirit they lead to God. But most people work for fame or to acquire merit. Their activities are not selfless. Besides,
you are already a siddha."
VIDYASAGAR: "How is that, sir?"
MASTER (laughing): "When potatoes and other vegetables are well cooked, they become soft and tender. And you possess such a tender nature! You are so compassionate!"(Laughter.)
VIDYASAGAR (laughing): "But when the paste of kalai pulse is boiled it becomes all the harder."
Uninspired scholarship condemned
MASTER: "But you don't belong to that class. Mere pundits are like diseased fruit that becomes hard and will not ripen at all. Such fruit has neither the freshness of green fruit nor the flavour of ripe. Vultures soar very high in the sky, but their eyes are fixed on rotten carrion on the ground. The book-learned are reputed to be wise, but they are attached to 'woman and gold'. Like the vultures, they are in search of carrion. They are attached to the world of ignorance. Compassion, love of God, and renunciation are the glories of true knowledge."
Vidyasagar listened to these words in silence. The others, too, gazed at the Master and were attentive to every word he said.

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1450 on: May 25, 2015, 03:08:05 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....
Vidyasagar was very reticent about giving religious instruction to others. He had studied Hindu philosophy. Once, when M. had asked him his opinion of it, Vidyasagar had said, "I think the philosophers have failed to explain what was in their minds." But in his daily life he followed all the rituals of Hindu religion and wore the sacred thread of a brahmin. About God he had once declared: "It is indeed impossible to know Him. What, then, should be our duty? It seems to me that we should live in such a way that, if others followed our example, this very earth would be heaven. Everyone should try to do good to the world."
The world of duality & Transcendental nature of Brahman
Sri Ramakrishna's conversation now turned to the Knowledge of Brahman.
MASTER: "Brahman is beyond vidya and avidya, knowledge and ignorance. It is beyond maya, the illusion of duality.
"The world consists of the illusory duality of knowledge and ignorance. It contains knowledge and devotion, and also attachment to 'Woman and gold'; righteousness and unrighteousness; good and evil. But Brahman is unattached to these. Good and evil apply to the jiva, the individual soul, as do righteousness and unrighteousness; but Brahman is not at all affected by them.
"One man may read the Bhagavata by the light of a lamp, and another may commit a forgery by that very light; but the lamp is unaffected. The sun sheds its light on the wicked as well as on the virtuous."
"You may ask, 'How, then, can one explain misery and sin and unhappiness?' The answer is that these apply only to the jiva. Brahman is unaffected by them. There is poison in a snake; but though others may die if bitten by it, the snake itself is not affected by the poison."
Brahman cannot be expressed in words
"What Brahman is cannot he described. All things in the world - the Vedas, the Puranas, the Tantras, the six systems of philosophy - have been defiled, like food that has been touched by the tongue, for they have been read or uttered by the tongue. Only one thing has not been defiled in this way, and that is Brahman. No one has ever been able to say what Brahman is."
VIDYASAGAR (to his friends): "Oh! That is a remarkable statement. I have learnt something new today."
MASTER: "A man had two sons. The father sent them to a preceptor to learn the Knowledge of Brahman. After a few years they returned from their preceptor's house and bowed low before their father. Wanting to measure the depth of their knowledge of
Brahman, he first questioned the older of the two boys. 'My child,' he said, 'You have studied all the scriptures. Now tell me, what is the nature of Brahman?' The boy began to explain Brahman by reciting various texts from the Vedas. The father did not say anything. Then he asked the younger son the same question. But the boy remained silent and stood with eyes cast down. No word escaped his lips. The father was pleased and said to him: 'My child, you have understood a little of Brahman. What It is cannot be expressed in words.'

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1451 on: May 25, 2015, 08:19:25 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....

Parable of ant and sugar hill
"Men often think they have understood Brahman fully. Once an ant went to a hill of sugar.One grain filled its stomach. Taking another grain in its mouth it started homeward. On its way it thought, 'Next time I shall carry home the whole hill.' That is the way shallow minds think. They don't know that Brahman is beyond one's words and thought. However great a man may be, how much can he know of Brahman? Sukadeva and sages like him may have been big ants; but even they could carry at the utmost eight or ten grains of sugar!
"As for what has been said in the Vedas and the Puranas, do you know what it is like? Suppose a man has seen the ocean, and somebody asks him, 'Well, what is the ocean like?' The first man opens his mouth as wide as he can and says: 'What a sight! What tremendous waves and sounds!' The description of Brahman in the sacred books is like that. It is said in the Vedas that Brahman is of the nature of Bliss - It is Satchidananda."
"Suka and other sages stood on the shore of this Ocean of Brahman and saw and touched the water. According to one school of thought they never plunged into it. Those who do, cannot come back to the world again.
Parable of salt doll
"In samadhi one attains the Knowledge of Brahman - one realizes Brahman. In that state reasoning stops altogether, and man becomes mute. He has no power to describe the nature of Brahman.
"Once a salt doll went to measure the depth of the ocean. (All laugh.) It wanted to tell others how deep the water was. But this it could never do, for no sooner did it get into the water than it melted. Now who was there to report the ocean's depth?"
A DEVOTEE: "Suppose a man has obtained the Knowledge of Brahman in samadhi. Doesn't he speak any more?"
MASTER: "Sankaracharya retained the 'ego of Knowledge' in order to teach others. After the vision of Brahman a man becomes silent. He reasons about It as long as he has not realized It. If you heat butter in a pan on the stove, it makes a sizzling sound as long as the water it contains has not dried up. But when no trace of water is left the clarified butter makes no sound. If you put an uncooked cake of flour in that butter it sizzles again. But after the cake is cooked all sound stops. Just so, a man established in samadhi comes down to the relative plane of consciousness in order to teach others, and then he talks about God."
"The bee buzzes as long as it is not sitting on a flower. It becomes silent when it begins to sip the honey. But sometimes, intoxicated with the honey, it buzzes again."
"An empty pitcher makes a gurgling sound when it is dipped in water. When it fills up it becomes silent. (All laugh.) But if the water is poured from it into another pitcher, then you will hear the sound again." (Laughter.)

continued....

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1452 on: May 25, 2015, 08:25:22 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....

Rishis of ancient India
"The rishis of old attained the Knowledge of Brahman. One cannot have this so long as there is the slightest trace of worldliness. How hard the rishis laboured! Early in the
morning they would go away from the hermitage, and would spend the whole day in solitude, meditating on Brahman. At night they would return to the hermitage and eat a little fruit or roots. They kept their minds aloof from the objects of sight, hearing, touch, and other things of a worldly nature. Only thus did they realize Brahman as their own inner consciousness.
"But in the Kaliyuga, man, being totally dependent on food for life, cannot altogether shake off the idea that he is the body. In this state of mind it is not proper for him to say, 'I am He.' When a man does all sorts of worldly things, he should not say, 'I am Brahman.' Those who cannot give up attachment to worldly things, and who find no means to shake off the feeling of 'I', should rather cherish the idea 'I am God's servant; I am His devotee.' One can also realize God by following the path of devotion.
Jnani and Vijnani
"The jnani gives up his identification with worldly things, discriminating, 'Not this, not this'. Only then can he realize Brahman. It is like reaching the roof of a house by leaving the steps behind, one by one. But the vijnani, who is more intimately acquainted with Brahman, realizes something more. He realizes that the steps are made of the same materials as the roof: bricks, lime, and brick-dust. That which is realized intuitively as Brahman, through the eliminating process of 'Not this, not this', is then found to have become the universe and all its living beings. The vijnani sees that the Reality which is nirguna, without attributes, is also saguna, with attributes.
"A man cannot live on the roof a long time. He comes down again. Those who realize Brahman in samadhi come down also and find that it is Brahman that has become the
universe and its living beings. In the musical scale there are the notes sa, re ga, ma, pa, dha, and ni; but one cannot keep one's voice on 'ni' a long time. The ego does not vanish altogether. The man coming down from samadhi perceives that it is Brahman that has become the ego, the universe, and all living beings. This is known as vijnana.
Path of love is easy
"The path of knowledge leads to Truth, as does the path that combines knowledge and love. The path of love, too, leads to this goal. The way of love is as true as the way of knowledge. All paths ultimately lead to the same Truth. But as long as God keeps the feeling of ego in us, it is easier to follow the path of love.
"The vijnani sees that Brahman is immovable and actionless, like Mount Sumeru. This universe consists of the three gunas - sattva, rajas, and tamas. They are in Brahman. But Brahman is unattached.

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1453 on: May 25, 2015, 08:31:51 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....

God's supernatural powers
"The vijnani further sees that what is Brahman is the Bhagavan, the Personal God. He who is beyond the three gunas is the Bhagavan, with His six supernatural powers. Living beings,the universe, mind, intelligence, love, renunciation, knowledge - all these are the manifestations of His power. (With a laugh) If an aristocrat has neither house nor property,or if he has been forced to sell them, one doesn't call him an aristocrat any more. (All laugh.) God is endowed with the six supernatural powers. If He were not who would obey Him? (All laugh.)
Different manifestations of God's power
"Just see how picturesque this universe is! How many things there are! The sun, moon, and stars; and how many varieties of living beings! - big and small, good and bad, strong and weak - some endowed with more power some with less."
VIDYASAGAR: "Has He endowed some with more power and others with less?"
MASTER: "As the All-pervading Spirit He exists in all beings, even in the ant. But the manifestations of His Power are different in different beings; otherwise, how can one person put ten to flight, while another can't face even one? And why do all people respect you? Have you grown a pair horns? (Laughter.) You have more compassion and learning.Therefore people honour you and come to pay you their respects. Don't you agree with me?"
Vidyasagar smiled.
The Master continued: "There is nothing in mere scholarship. The object of study is to find means of knowing God and realizing Him. A holy man had a book. When asked what it contained, he opened it and showed that on all the pages were written the words 'Om Rama', and nothing else."
"What is the significance of the Gita? It is what you find by repeating the word ten times. It is then reversed into 'tagi', which means a person who has renounced everything for God.And the lesson of the Gita is: 'O man, renounce everything and seek God alone.' Whether a man is a monk or a householder, he has to shake off all attachment from his mind."
"Chaitanyadeva set out on a pilgrimage to southern India. One day he saw a man reading the Gita. Another man, seated at a distance, was listening and weeping. His eyes were swimming in tears. Chaitanyadeva asked him, 'Do you understand all this?' The man said, 'No, revered sir, I don't understand a word of the text.' 'Then why are you crying?' asked Chaitanya. The devotee said: 'I see Arjuna's chariot before me. I see Lord Krishna and Arjuna seated in front of it, talking. I see this and I weep.'
"Why does a vijnani keep an attitude of love toward God? The answer is that 'I consciousness' persists. It disappears in the state of samadhi, no doubt, but it comes back. In the case of ordinary people the 'I' never disappears. You may cut down the aswattha tree, but the next day sprouts shoot up. (All laugh.)

continued...

Ravi.N

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 4051
    • View Profile
Re: Rough Notebook-Open Forum
« Reply #1454 on: May 25, 2015, 08:37:08 PM »
Sri Ramakrishna meets iswar chandra vidyasagar continued....

Ego causes our sufferings
"Even after the attainment of Knowledge this 'I-consciousness' comes up, nobody knows from where. You dream of a tiger. Then you awake; but your heart keeps on palpitating!All our suffering is due to this 'I'. The cow cries, 'Hamba!', which means 'I'. That is why it suffers so much. It is yoked to the plough and made to work in rain and sun. Then it may be killed by the butcher. From its hide shoes are made, and also drums, which are mercilessly, beaten. (Laughter.) Still it does not escape suffering. At last strings are made out of its entrails for the bows used in carding cotton. Then it no longer says, 'Hamba! Hamba!', 'I! I!' but 'Tuhu! Tuhu!', 'Thou! Thou!' Only then are its troubles over. O Lord, I am the servant;Thou art the Master. I am the child; Thou art the Mother.
"Once Rama asked Hanuman, 'How do you look on Me?' And Hanuman replied: 'O Rama, as long as I have the feeling of "I", I see that Thou art the whole and I am a part; Thou art the Master and I am Thy servant. But when, O Rama, I have the knowledge of Truth, then I realize that Thou art I and I am Thou.'
"The relationship of master and servant is the proper one. Since this 'I' must remain, let the rascal be God's servant.
Evil of "I"and "mine"
"'I' and 'mine' - these constitute ignorance. 'My house', 'my wealth', 'my learning', 'my possessions' - the attitude that prompts one to say such things comes of ignorance. On the contrary, the attitude born of Knowledge is: 'O God, Thou art the Master, and all these things belong to Thee. House, family, children, attendants, friends, are Thine.'
"One should constantly remember death. Nothing will survive death. We are born into this world to perform certain duties, like the people who come from the countryside to Calcutta on business. If a visitor goes to a rich man's garden, the superintendent says to him, 'This is our garden', 'This is our lake', and so forth. But if the superintendent is dismissed for some misdeed, he can't carry away even his mango-wood chest. He sends it secretly by the gatekeeper."(Laughter.)
"God laughs on two occasions. He laughs when the physician says to the patient's mother, 'Don't be afraid, mother; I shall certainly cure your boy.' God laughs, saying to Himself, 'I am going to take his life, and this man says he will save it!' The physician thinks he is the master, forgetting that God is the Master. God laughs again when two brothers divide their land with a string, saying to each other, 'This side is mine and that side is your'. He laughs and says to Himself, 'The whole universe belongs to Me, but they say they own this portion or that portion.'
"Can one know God through reasoning? Be His servant, surrender yourself to Him, and then pray to Him."
(To Vidyasagar, with a smile) "Well, what is your attitude?"
VIDYASAGAR (smiling): "Some day I shall confide it to you."(All laugh)
MASTER (laughing): "God cannot be realized through mere scholarly reasoning."

continued...