Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.

Messages - Nagaraj

Pages: 1 ... 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 [229] 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 ... 342
Dear i,

this is a classic story, i grew up with! Evergreen! I take this opportunity to express my heartfelt gratitude to Amar Chitra Katha comics :) which has truly been by Guru, throughout my childhood. Significant part of my well being is surely attributed to these comics.

here is an article from Wikipedia:

The idea behind starting a comicbook series devoted to Indian culture and history came to Pai from a quiz contest aired on Doordarshan in February 1967, in which participants could easily answer questions pertaining to Greek mythology, but were unable to reply to the question "In the Ramayana, who was Rama's mother?"

He left his job and started Amar Chitra Katha the same year, with the help of late G. L. Mirchandani of India Book House, when most other publishers from Allied Publishers to Jaico had rejected the concept. Later, he took on the role of writer, editor and publisher. The series went on to become a publishing milestone for the Indian comic book scene, selling over 86 million copies of about 440 titles.

The above is an oft-told story of how ACK was founded beginning with ‘Uncle Pai’, in Mumbai in 1967. However, Outlook Magazine has this article about the genesis of this popular comic series: The idea and proposal for Amar Chitra Katha was made by a Bangalore book salesman called G.K. Ananthram which led to the first Amar Chitra Katha comics being produced in 1965—in Kannada, not English. “The English ACK titles begin from number eleven because the first ten were in Kannada,” clarifies Ananthram. To Anathram’s satisfaction, the 1965 Kannada ACK venture was a great commercial success which lead to Mirchandani in the head office in Mumbai pursuing the Amar Chitra Katha idea in English diligently, and the rest is history. “They brought in Anant Pai” says Ananthram. “And he built a wonderful team and a great brand.”

In 1969, Anant Pai founded Rang Rekha Features, India's first comic and cartoon syndicate, and started the children's magazine Tinkle in 1980. His involvement with the above, and the rapport he shared with his readers earned him the title "Uncle Pai".

Salutations to Bhagavan

General topics / Same Self in all, and, Lord of all
« on: April 17, 2012, 09:24:45 PM »
From the Bhagavad Gita:

ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति |
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ||१८- ६१||

ishwarah sarvabhutanam hriddeshe arjuna tisthati
brhramayam sarvabhutani yantraruddrani mayaya 18, 61

It is the same Lord who resides within the inner sanctum of all beings, Arjuna, and is directing the wanderings of all living entities, who are seated as on a machine, made of the material energy.

Bhagavan has said:

That inner Self, as the primeval Spirit, Eternal, ever effulgent, full and infinite Bliss, Single, indivisible, whole and living, Shines in everyone as the witnessing awareness.

அவரவர் பிரரப்தப் பிரகாரம் அதற்கானவன் ஆங்காங்கு இருந்து ஆட்டுவிப்பன்.

The Ordainer controls the fate of souls in accordance with their prarabdhakarma (destiny to be worked out in this life, resulting from the balance-sheet of actions in past lives). Whatever is destined not to happen will not happen, try as you may. Whatever is destined to happen will happen, do what you may to prevent it. This is certain. The best course, therefore, is to remain silent.

Salutations to Bhagavan

General topics / Re: I am you, you am I
« on: April 17, 2012, 08:37:18 PM »
Dear i,

yes, sir, to this day, i have never come across another work that could surpass what Jnaneshwar has expressed in his Amrithanubhava, his ambrosial experience. Even a layman can enjoy the ultimate bliss of nondual truth. i realy mean to say, a truly sincere sadhaka (no matter, if one is a layman) can experience the nondual bliss, at the same time, without being deluded. so simple are these verses.

i make sure i carry this book with me where ever i go, whether i forget anything else or not!

it gives me goosbumps, thrills, to read the verses from Amrithanubhava.

It is humanly impossible, and it was written when Jnaneshwar was just 19 years of age.


i had been to Alandi, his Jeeva Samadhi some 6 years back. i still remember those moments very vividly.

Salutations to Bhagavan

Dear i,

yes, it is the case is most sadhakas, who, generally are more interested in what the commentators have got to say, over what the Lord himself really says  :) .

i avoid reading the extensive commentaries of any scriptures, at most, i read the basic translation of books, that also, i prefer word by word translation, and sometimes, i cross check the meanings of words if some doubt lingers about certain translations & interpretations of certain words used by the commentators which is basically used to suit their interpretations.

Salutations to Bhagavan

General topics / I am you, you am I
« on: April 17, 2012, 08:19:39 PM »
Friends, this is a wonderful small, quote of Jnaneshwar:

Jnanadeva says to Changadeva:

Your listening to my words is like my own hand accepting the clasp of my other hand.

(Changadev Pashasthi)

Salutations to Bhagavan


Remembering, Bhagavan's devotee, Sri Lakshmana Sharma called himself as "who"


Salutations to Bhagavan

Dear i,

Pattinathar is quite unique, here, i reproduce "Pattinathar’s Beauty of the Body"

உடற் கூற்று வண்ணம்:

ஒரு மட மாதும் ஒருவனும் ஆகி
இன்ப சுகம் தரும் அன்பு பொருத்தி
உணர்வு கலங்கி ஒழுகிய விந்து
ஊறு சுரோணித மீது கலந்து

பனியில் ஓர் பாதி சிறு துளி மாது
பண்டியில் வந்து புகுந்து திரண்டு
பதுமம் அரும்பு கமடம் இதென்று
பார்வை மெய் வாய் செவி கால் கைகள் என்ற

உருவமும் ஆகி உயிர் வளர் மாதம்
ஒன்பதும் ஒன்றும் நிறைந்து மடந்தை
உதரம் அகன்று புவியில் விழுந்து
யோகமும் வாரமும் நாளும் அறிந்து

மகளிர்கள் சேனை தராணை ஆடை
மண்பட உந்தி உடைந்து கவிழ்ந்து
மடமயில் கொங்கை அமுதம் அருந்தி
ஓர் அறிவு ஈர் அறிவாகி வளர்ந்து

ஒளிந்கை ஊறல் இதழ் மடவாரும்
உவந்து முகந்திட வந்து தவழ்ந்து
மடியில் இருந்து மழழை மொழிந்து
வா இரு போ என நாமம் விளம்ப

உடைமணி ஆடை அரைவடம் ஆட
உண்பவர் தின்பவர் தங்களொடு உண்டு
தெருவில் இருந்து புழுதி அளைந்து
தேடிய பாலரொடு ஓடி நடந்து
அஞ்சு வயதாகி விளையாடியே

உயர் தரு ஞான குரு உபதேச
முந்தமிழின் கலையும் கரை கண்டு
வளர்பிறை என்று பலரும் விளம்ப
வாழ் பதினாறு பிராயமும் வந்து

மயிர் முடி கோதி அறுபத நீல
வண்டு இமிர் தண்தொடை கொண்ட புனைந்து
மணிபொன் இலக்கு பணிகள் அணிந்து
மாகதர் போகதர் கூடிவணங்க

மதனசொரூபன் இவன் என மோக
மங்கையர் கண்டு மருண்டு திரண்டு
வரிவிழி கொண்டு கழிய எறிந்து
மாமயில் போல் அவர் போவது கண்டு

மனது பொறாமல் அவர் பிறகு ஓடி
மங்கல செங்கல சந்திகழ் கொங்கை
மருவமயங்கி இதழ் அமுதுண்டு
தேடிய மாமுதல் சேர வழங்கி

ஒருமுதல் ஆகி முதுபொருளாய்
இருந்த தனங்களும் வம்பில் இழந்து
மதன சுகந்த வதனம் இது என்று
வாலிப கோலமும் வேறு பிரிந்து

வளமையும் மாறி இளமையும் மாறி
வன்பல் விழுந்து இருகண்கள் இருண்டு
வயது முதிர்ந்து நரைதிரை வந்து
வாதவிரோத குரோதம் அடைந்து
செங்கையினில் ஓர் தடியுமாகியே

வருவது போவது ஒருமுதுகூனு
மந்தி எனும்படி குந்தி நடந்து
மதியும் அழிந்து செவிதிமிர் வந்து
வாய் அறியாமல் விடாமல் மொழிந்து

துயில் வரும் நேரம் இருமல் பொறாது
தொண்டையும் நெஞ்சும் உலர்ந்து வறண்டு
துகிலும் இழந்து கணையும் அழிந்து
தோகையர் பாலகர்கள் ஓரணி கொண்டு

கலியுகம் மீதில் இவர் மரியாதை
கண்டிடும் என்பவர் சஞ்சலம் மிஞ்ச
கலகல என்று மலசலம் வந்து
கால்வழி மேல்வழி சாரநடந்து

தெளிவும் இராமல் உரைதடுமாறி
சிந்தையும் நெஞ்சும் உலைந்து மருண்டு
திடமும் அழிந்து மிகவும் அலைந்து
தேறிநல் ஆதரவு ஏது என நொந்து

மறையவன் வேதன் எழுதியவாறு
வந்தது கண்டமும் என்று தெளிந்து
இனியென கண்டம் இனி என தொந்தம்
மேதினி வாழ்வு நிலாதினி நின்ற

கடன்முறை பேசும் என உரைநாவு
தங்கிவிழுந்து கைகொண்டு மொழிந்து
கடைவழி கஞ்சி ஒழுகிடவந்து
பூதமுநாலு சுவாசமும் நின்று
நெஞ்சு தடுமாறி வரும் நேரமே

வளர்பிறை போல எயிரும் உரோமம்
உச்சடையும் சிறுகுஞ்சியும் விஞ்சு
மகதும் இருண்ட வடிவும் இலங்க
மாமலை போல் யமதூதர்கள் வந்து

வலைகொடு வீசி உயிர்கொடு போக
மைந்தரும் வந்து குனிந்தழ நொந்து
மடியில் விழுந்து மனைவி புலம்ப
மாழ்கினரே இவ காலம் அறிந்து

பழையவர் காணும் எனும் அயலார்கள்
பஞ்சு பறந்திட என்றவர் பந்தர்
இடும் எனவந்து பறையிடமுந்தவே
பிணம்வேக விசாரியும் என்று

பலரையும் ஏவி முதியவர்தாம்
இருந்த சவம்கழு வுஞ்சிலர் என்று
பணிதுகில் தொஞ்கல் களபம் அணிந்து
பாவமே செய்து நாறும் உடம்பை

வரிசை கெடாமல் எடும் எனஓடி
வந்து இள மைந்தர் குனிந்து சுமந்து
கடுகி நடந்து சுடலை அடைந்து
மானிட வாழ்வென நொந்து

விறகுஇடை மூடி அழள் கொடுபோட
வெந்து விழுந்து முறிந்து நிணங்கள்
உருகி எலும்பு கருகி அடங்கி
ஓர்பிடி நீறும் இலாத உடம்பை
நம்பும் அடியேனை இனி ஆளுமே
Sensational urge of a matured male
Surging to merge with a cultured girl
Combined with intimate pleasures
Courts complexity of reflex measures.

Sweet dwelling of loyal love
Submits secrets of human life
Emerging droplets of semen sail
Submerge in the fallopian trail.

Fastest sperm reaches ovum in ovary
Fertilizes as a tiny zygote in armory
Fulfilling the glory of sexual amity
Fostered in the womb with purity.

Eyes, mouth, ears, hands and legs
Parts form one by one in stages
Completing the germinal locking
Delivering in ten months clocking.

Cherished and flourish as silk
Nourished by mother’s breast milk
Grows with graceful cradle affection
Smiling scenes in silent motion.

Baby brings happy moments
Parent’s kisses in torrents
Babble talk in lovely language
Shows sweetly creditable signs.

He leans and drops as a ball
Rolls and crawls like a doll
He picks up words gently
Showing talent intelligently.

During his growth as a child
He mixes and goes little wild
Sitting on the dusty compound
Dangles and falls on the ground.

Reaching the age of five years
Breaches wish of tiny players
Shining as a genius in his prime
Excels in studies of the time.

He reaches the glorious stage
With fine curly hairstyle image
Looking charm to marry a queen
Celebrating the sweet age sixteen.

He is smart in his comeliness
He is sweet in his credentials
He is excellent in his sportsmanship
But succumbed to bad companionship.

Flirting lasses long for his glances
Hinting love by their batting eyes
Showing curves and swirling signs
Swinging dopey ropes around him.

Lured by their beauty and warmness
Vesting on the breasts’ blossom ness
Sulking and clasping in alarming fashion
Kissing with pangs of unending passion.

Rushing flood of lucid love in haste
Flushes his strength to terrible waste
Darting with subservient lustiness
Parting all his earned healthiness.

Indulgence in excessive affronts
Ignoring the dangers fondling
He forgot the lessons he learnt
Addiction accounted to all bungling.

Sweetness goes with his beauty
Wealth goes with the naughty
Sickness starts to envelope
Vigor and figure breaking up.

As time goes in ageing tick
He becomes a walking stick
Suffering from several illness
Drag legs with spine weakness.

His words gabble in the mouth
Movements diminish with froth
He has lost his physical ability
And also earned the family enmity.

Coughs disturb his sleeps constantly
Hiccups make him struggle incessantly
Throat and chest dries up frequently
Clothes stripped off unknowingly.

His respect goes for a six
Urchins ridiculing in a fix
Excretion oozing in sprouts
Urine streams in and out.

He looses all his mental balance
He utters something in a trance
Moving with the offensive smell
Reminding the actual sight of hell.

He is worried over his plight
Contents as his irreparable fate
Saliva pours down the mouth
Breath shows nearness of death.

His children feel sorry for his state
Wife mourns without showing distaste
Sudden shudder of throbbing chest
Shirks the majestic soul for a rest.

Body is washed for beauty and clothed
Still the stiffness remains fully loathed
Funeral rites commences in dire haste
Since it is an important customary taste.

Born a single and cried innocent on earth
Shone as a hero and died in no cent worth
Last journey ended with painful mourning
Cremating scandal stains long outstanding.

Salutations to Bhagavan

Dear Sir,

here it is -


பத்தும் புகுந்து பிறந்து வளர்ந்துபட் டாடைசுற்றி,
முத்தும் பவளமும் பூண்டோடி யாடி முடிந்தபின்பு
செத்துக் கிடக்கும் பிணத்தரு கேயினிச் சாம்பிணங்கள்
கத்துங் கணக்கெண்ன? காண்கயிலாபுரிக் காளத்தியே! 1

பொன்னாற் பிரயோசனம் பொன்படைத் தார்க்குண்டு; பொன்படைத்தோன்
தன்னாற் பிரயோசனம் பொன்னுக்கங் கேதுண்டு? அத்தன்மையைப்போ
உன்னாற் பிரயோசனம் வேணதெல்லாம் உண்டுஉனைப் பணியும்
என்னாற் பிரயோசன மேதுண்டு? காளத்தி யீச்சுரனே! 2

வாளால் மகவரிந்து ஊட்டவல்லேன் அல்லேன்; மாதுசொன்ன
சூளாலிளமை துறக்கவல்லேன் அல்லன்; தொண்டுசெய்து
நாளாறில் கண்ணிடத்து அப்பவல்லேன் அல்லன்நான் இனிச்சென்று
ஆளாவது எப்படியோ திருக்காளத்தி அப்பருக்கே? 3

முப்போது மன்னம் புசிக்கவுந் தூங்கவு மோகத்தினாற்
செப்போ திளமுலை யாருடன் சேரவுஞ் சீவன்விடு
மப்போது கண்கலக்கப் படவும் வைத்தா யையனே,
எப்போது காணவல்லேன்? திருக்காளத்தி யீச்சுரனே. 4

இரைக்கே யிரவும் பகலுந் திரிந்திங் கிளைத்துமின்னார்
அரைக்கே யவலக் குழியரு கேயசும் பார்ந்தொழுகும்
புரைக்கே யுழலுந் தமியேனை யாண்டருள், பொன்முகலிக்
கரைக்கேகல் லால நிழற்கீ ழமர்ந்தருள் காளத்தியே. 5

நாறுங் குதிரைச் சலதாரை தோற்புரை நாடொறுஞ்சீழ்
ஊறு மலக்குழி காமத்துவார மொளித் திடும்புண்
தேறுந் தசைப்பிளப் பந்தரங் கத்துள சிற்றின்பம்விட்டு
ஏறும் பதந்தரு வாய் திருக்காளத்தி யீச்சுரனே. 6

Salutations to Bhagavan

Dear i,

Giving to Others is Grace to Yourself

One night last year I had a marvelous dream. In a big choultry on a hill-top I saw Sri Bhagavan and Sri Sankaracharya of Kanchi Kamakoti Pitham seated before me. My heart overflowed with joy to see the two great Souls together. Sri Sankaracharya enquired how far I had advanced in my study of Sanskrit. Sri Bhagavan replied to him saying that my Sanskrit knowledge was up to the mark. Thereupon Sri Sankaracharya recited a 'Rik' from the Vedas and asked me to translate the rik. I did it to his satisfaction. Then Tirtham (Holy Water) was brought in a vessel. Sri Bhagavan first took a spoonful and passed it to Sri Sankaracharya who also tasted another spoonful and handed it to me to distribute among the vast crowd of devotees that filled the hall. I went round and as I served the last person, I found that the last drop of Tirtham was gone. Then I brought back the empty vessel. Sri Sankaracharya asked me whether I had taken the Tirtham myself, I replied "No." Then Sri Bhagavan observed "It does not matter. Distribution to others is Prasad (Grace) to yourself."

(N Balaram Reddy, My Reminiscences)

Sallutations to Bhagavan

Dear i,

in the above connection, i remembered one incident from Sri Chandrashekhara Bharathi swamigal of Sringeri. As a child, before sanyasa sweekaranam, one day, his mother gave him some money to buy groceries, and he had a habit of chanting Mooka Panchashati, he knew it by-heart, completely, he used to chant this loudly and kept walking towards groceries shop, and, he walked past the groceries shop, walked past the village limits, and, by the time he completed the entire shlokas, he would realise, that he had walked several distance away from the village.

While his mouth was chanting Mooka Panchashati loudly, his mind was so complete absorbed in Self, he did not have body consciousness at all. And this happened several times at different instances.

Salutations to Bhagavan

Since self inquiry is a silent mental process. Since self inquiry is a silent mental process, Sri Bhagavan insisted that even the previous steps should also be in silent mental way. He does not decry Nama Sankirtan or loud Veda mantras. They are of a different group. Atma Vichara is not a loud process. No one asks, Who am I? Who am I? Who am I? in a loud noise. If done, the neighbors would call him madcap.

Dear i,

your thoughts allowed me to further contemplate, and, i discern, silence is not that silence without words, silence is not absence of sound or noise, silence is not an inert silence. Silence is that which is within, the unwavering mind within, completely at peace, while the external bustling may go on as it is. Bhagavan has himself said at several occasions that ones work need not affect ones self enquiry.

i also discern, there are no separate groups, all are one, who ever what ever one does, that very sadhana done in its pristine purity, with absolute sincerity, itself is self enquiry. Self enquiry is not different from any other sadhanas.

It is not a different light that a Self enquirer sees from a person who does Nama Sankirthanam, or one who does Ritualistic worship with mantras. They all see the same light

They all culminate in the same common silence, Mauna.

Salutations to Bhagavan

Dear i,

It is best one continues with ones Swadharma and the traditions of prayers that one has been doing. Whether it is loudly, with all pomp and festivities, it is all ok. no need to change anything, it is best to continue as it is, we need not change anything externally, only the inner Bhava needs to be inculcated, and, externally, one need not bring in any change to ones swadharma.

All that is required from our part is SINCERITY alone. The rest, will follow accordingly, the progression of the internalization etc would happen of its own accord.

One may continue to chant mantras prayers loudly, but his mind would be deeply immersed from within.

The outer paraphernalia is less important. One may continue with all the pomp and festivities, but if one is sincere, his mind would still dwell deep within.

One need not change anything.

Stick to Swadharma, inculcate Bhava, and utter sincerity. No need to worry about whether we are doing it loudly, or inner meditation.

Salutations to Bhagavan

General Discussion / Re: Rough Notebook-Open Forum
« on: April 16, 2012, 06:27:54 PM »
Dear i,

This is most motivating  :) :

Coming to the books by rA ganapathi-they are not difficult to read.If you can manage deivathin Kural,you will be in a position to read these books.

Salutations to Bhagavan

Sri Udai, I am afraid that whatever answer be given it will not solve this question.

Dear i,

let us flow, as a river, unconditionally, yes there are many stones on the way, we are getting hit, but its ok. let us have faith... and move on...

Let us allow some space to ourselves, as we are, you know, we cant stuff our mouth with food. Let us all, relieve ourselves, of what is within, unconditionally, let the dropping off, happen on its own accord :)

many things are meaningless, yes, lets be aware of it, but, let us allow the process to finish by itself. When we switch off a fan, the blades still rotate due the energy, it will take some time before the fan blades stop completely.

All this happens in his Presence, lets continue with our ignorance with faith, when it is time, it will be time, none will be here discussing :)

I was questioning thus, but then, it dawned, i am too insignificant, its only prudence to allow things to flow, as it is.

Salutations to Bhagavan

yes, the moment, it is recognised, you are free of it. but only we allow it to repeat itself again. when the recognition dies, we are born again.

Salutations to Bhagavan

Pages: 1 ... 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 [229] 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 ... 342