Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Balaji

Pages: 1 ... 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 [62] 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 ... 78
916
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:22:02 PM »
அஞ்செழுத்திலே பிறந்து அஞ்செழுத்திலே வளர்ந்து
அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற பஞ்சபூத பாவிகாள்
அஞ்செழுத்திலோர் எழுத்து அறிந்துகூற வல்லரேல்
அஞ்சல் அஞ்சல் என்றுநாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே.

from the fb tamizmarai

917
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:15:10 PM »
திருநீறு விளக்கம்***www.fb.com/thirumarai

ஞானம் என்னும் நெருப்பில் அனைத்தும் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பின் எஞ்சுவது பரிசுத்தமான சிவதத்துவமே என்பதை திருநீறு (விபூதி) குறிக்கின்றது.

வெந்துஅனைவரும் பிடி சாம்பலாக ஆவார்.

திருநீற்றை 4 வகைகளாகப் பிரிக்கின்றனர். அவை
1) கல்பம்
கன்றுடன் கூடிய நோயற்ற பசுவின் சாணத்தைப் பூமியில் விழாது தாமரை இலையில் பிடித்து உருண்டையாக்கி பஞ்ச பிரம்ம மந்திரங்களால் சிவாக்கினியில் எரித்து எடுப்பதே கல்பத் திருநீறு.

2) அணுகல்பம்
காடுகளில் கிடைக்கும் பசுஞ்சாணங்களைக் கொண்டு முறைப்படி தயாரிக்கப்படுவது அணுகல்பத் திருநீறு

3) உபகல்பம்
மாட்டுத் தொழுவம் அல்லது மாடுகள் மேயும் இடங்களில் இருந்து எடுத்த சாணத்தைக் காட்டுத்தீயில் எரித்து, பின்பு சிவாக்கினியில் எரித்து எடுக்கப்படுவது உபகல்பத் திருநீறு

4) அகல்பம்
அனைவராலும் சேகரித்துக் கொடுக்கப்படும் சாணத்தைச் சுள்ளிகளால் எரித்து எடுப்பது அகல்பத் திருநீறு

"மந்திரமாவது நீறு" - திருஞானசம்பந்தர், திருநீற்றுப் பதிகம். மன் + திறம் = மந்திரம். மும்மலங்களையும் சாம்பலாக்கி அழித்தபின் எஞ்சியது நீறு.

நீறிடுதல் என்பது மாசற்ற சுத்த சாந்த நிலைக்கு அடையாளமும் ஆகும்.
புருவ நடுவே தியான நிலை;ஆத்ம பிரகாசம் உள்ளது.அப்பகுதியில் முக்கோண வடிவாக எரிவதை யோகியர் என்பர், அவ்விடத்தில் தியானம் ஊன்ற வேண்டுமென்பதற்காகவே சந்தனம், குங்குமம், திருநீறு, திருமண் முதலியவற்றினை இடுவர்.

புருவ நடுவின் மேல் நெற்றியின் சஹஸ்ராரத்தில் துரியவெளியுள்ளது. அவ்விடத்தில் அருட்சோதி தோன்றுவதனைக் குறிக்கவே நீறு இடுவர்.

உடலில் திருநீறு அணியக்கூடிய இடங்களாகப் 18 இடங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
------------------------------------------------------------------------------------
1) தலை நடுவில் (உச்சி)
2) நெற்றி
3) மார்பு
4) தொப்புளுக்கு(கொப்பூழ்) சற்று மேல்.
5) இடது தோள்
6) வலது தோள்
7) இடது கையின் நடுவில்
8) வலது கையின் நடுவில்
9) இடது மணிக்கட்டு
10) வலது மணிக்கட்டு
11) இடது இடுப்பு
12) வலது இடுப்பு
13) இடது கால் நடுவில்
14) வலது கால் நடுவில்
15) முதுகுக்குக் கீழ்
16) கழுத்து
17) வலது காதில் ஒரு பொட்டு
18) இடது காதில் ஒரு பொட்டு

பலன்கள்
-------------
திருநீறு அணிவதால்
தடையற்ற இறைச் சிந்தனை,
உயர்ந்த நற்குணங்கள்,
குறைவற்ற செல்வம்,
நல்வாக்கு,
நல்லோர் நட்பு, போன்ற எல்லா நலமும் பெற்று சிறப்புடன் வாழலாம்.
உடல் நலனும் இரத்த ஓட்டமும் சீர்படும்.
பாவங்கள் என வரையறுக்கப் பட்டவைகளை ஒதுக்கும் மனப் பாங்கும்,
தொல்லைகள் அனைத்தையும் அழித்தும் அனைத்துப் பேறுகளையும் அளித்துப் பிறவிப் பிணி அறுத்து மோட்சம் செல்ல வழிகாட்டும்.

இதைத்தான் திருமூலர் பின்வரும் பாடலில் தெரிவிக்கிறார்.
-----------------------------------------------------------------------------------
கங்காளன் பூசும் கவசத் திருநீற்றை
மங்காமல் பூசி மகிழ்வரே யாமாகில்
தங்கா வினைகளும் சாரும் சிவகதி
சிங்கார மான திருவடி சேர்வரே!

from the facebook tamizhmarai

918
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:13:40 PM »
திருச்சிற்றம்பலம்
*** www.fb.com/thirumarai
விரோதிகளை அடங்கச் செய்யவும்,
எதிரிகள் உருவாகாமல் தடுப்பதற்கும்
ஓத வேண்டிய பதிகம்

பாடியவர்: மாணிக்கவாசகர் தலம்: தில்லை

வளைந்தது வில்லு விளைந்தது பூசல்
உளைந்தனமுப்புரம் உந்தீ பற
ஒருங்குடன் வெந்தவா றுந்தீ பற

ஈரம்பு கண்டிலம் ஏகம்பர் தங்கையில்
ஓரம்பே முப்புரம் உந்தீ பற
ஒன்றும் பெருமிகை றுந்தீ பற

தச்சு விடுத்தலும் தாம் அடியிட்டலும்
அச்சு முறிந்ததென்று உந்தீ பற
அழிந்தன முப்புரம் உந்தீ பற

உய்யவல்லார் ஒருமூவரைக் காவல் கொண்டு
எய்ய வல்லானுக்கே உந்தீ பற
இளமுலை பங்கன் என்றுந்தீ பற

சாடிய வேள்வி சரிந்திடத் தேவர்கள்
ஓடியவா பாடி உந்தீ பற
உருத்திர நாதனுக் குந்தீ பற

ஆவா திருமால் அவிப்பாகங் கொண்டு அன்று
சாவாது இருந்தான் என்று (உ)ந்தீ பற
சதுர்முகன் தாதை என்று (உ)ந்தீ பற

புரந்தரனார் ஒரு பூங்குயிலாகி
மரந்தினில் ஏறினார் (உ)ந்தீ பற
வானவர் கோன் என்றே உந்தீ பற

வெஞ்சின வேள்வி வியாத்திர னார்தலை
துஞ்சின வாபாடி உந்தீ பற
தொடர்ந்த பிறப்பற உந்தீ பற

ஆட்டின் தலையை விதிக்குத் தலையாகக்
கூட்டிய வாபாடி உந்தீ பற
கொங்கை குலுங்கநின்று (உ)ந்தீ பற

உண்ணப் புகுந்த பகன்ஒளித்து ஓடாமே
கண்ணைப் பறித்தவாறு (உ)ந்தீ பற
கருக்கெட நாமெலாம் உந்தீ பற

நாமகள் நாசி சிரம்பிர மன்படச்
சோமன் முகம்நெரித்து (உ)ந்தீ பற
தொல்லை வினைகெட உந்தீ பற

நான்மறை யோனும் மகத்துஇய மான்படப்
போம்வழி தேடுமாறு (உ)ந்தீ பற
புரந்தரன் வேள்வியில் (உ)ந்தீ பற

சூரிய னார் தொண்டை வாயினிற் பற்களை
வாரி நெரித்தவாறு (உ)ந்தீ பற
மயங்கிற்று வேள்வி என்று (உ)ந்தீ பற

தக்கனார் அன்றே தலைஇழந் தார்தக்கன்
மக்களைச் சூழநின்று (உ)ந்தீ பற
மடிந்தது வேள்வி என்று (உ)ந்தீ பற

பாலக னார்க்குஅன்று பாற்கடல் ஈந்திட்ட
கோலச் சடையற்கே உந்தீ பற
குமரன் தன் தாதைக்கே உந்தீ பற

நல்ல மலரின்மேல் நான்முக னார்தலை
ஒல்லை அரிந்ததுஎன்று (உ)ந்தீ பற
உகிரால் அரிந்ததுஎன்று (உ)ந்தீ பற

தேரை நிறுத்தி மலைஎடுத் தான்சிரம்
ஈரைந்தும் இற்றவாறு (உ)ந்தீ பற
இருபதும் இற்றதென்று (உ)ந்தீ பற

ஏகாசமிட்ட இருடிகள் போகாமல்
ஆகாசங் காவலென் றுந்தீ பெற
அகற் கப்பாலுங் காவல் என்றுந்தீ பற

திருச்சிற்றம்பலம்

from the facebook tamizhmarai

919
”மகா ஞானியும் மகாத்மாவும்”

பாபு ராஜேந்திர பிரசாத், சுதந்திர இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி வகித்தவர். காந்தி பக்தர். அவர் 1938ம் ஆண்டில் சபர்மதி ஆஸ்ரம் சென்று காந்திஜியைச் சந்தித்தார். “பாபுஜி, அமைதியை நாடித் தங்கள் ஆசிரமத்திற்கு வந்துள்ளேன்” என்றார். உடனே காந்திஜி,” அமைதியை நீங்கள் விரும்புபவர் என்றால் நீங்கள் செல்ல வேண்டிய இடம் தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் ரமணாச்ரமம்தான். அங்கு போய் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷிகளின் சந்நிதியில் சிலநாட்கள் இருந்து வாருங்கள். ’அமைதி’ என்றால் என்ன, உண்மையான ’சாந்தி’ என்றால் என்ன என்பதை உணர்வீர்கள்” என்று சொன்னார். அதன்படி ராஜேந்திர பிரசாத்தும், ஜம்னாலால் பஜாஜ் உள்ளிட்ட அன்பர்களுடன் ரமணாசிரமத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். உடன் வந்தவர்கள் பகவானிடம் ஏதேதோ ஆன்மீக விஷயங்கள் பற்றிக் கேட்டனர். பகவான் தவமிருந்த இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்தனர். ஆனால் பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் மட்டும் பகவான் ரமணரின் சந்நிதியை விட்டு நகரவேயில்லை. பகவானிடம் எந்தக் கேள்விகளும் எழுப்பவுமில்லை.

சிலநாட்கள் கழித்து ஆச்ரமத்தில் இருந்து விடைபெறும் போது பகவானிடம், ”சுவாமி மகாத்மாவிற்கு ஏதும் செய்தி இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார் ராஜேந்திர பிரசாத்.

அதற்கு பகவான் ரமணர், ”ஒன்றும் இல்லை; எந்த சக்தி இங்கு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறதோ, அதே சக்திதான் அங்கும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது” என்றார் புன்னகையுடன்.

உடல்தான் வேறுபட்டிருக்கிறதே தவிர, ‘ஆன்மா’ ஒன்றுதான் என்ற உண்மையை உணர்ந்து கொண்ட பாபு ராஜேந்திர பிரசாத், பகவானை வணங்கி விடைபெற்றார்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

from the facebook

920
BHAGAVAN'S PRASAD

My younger brother once came to the ashram. He was not in the habit of drinking tea or coffee and generally refused when he was offered some. When the afternoon cup of coffee was distributed, he asked to be excused. He was told that he must drink it, for all food given in the ashram, he was informed, was Bhagavan’s Prasad and cannot be refused.

My brother went straight to Bhagavan and said, “They say that coffee is your Prasad. I am not accustomed to coffee and I do not like it.’

Bhagavan answered, ‘I never ask for coffee. Whether I like it or not, people make me drink coffee, say that coffee is my prasad, and then drink coffee to their heart’s content. They also induce others to drink it, saying that if they refuse, they refuse my prasad.’

This reminds me of another ‘coffee’ incident. One of the devotees nursed a grudge against the ashram management. He asserted loudly that distinctions were made between guests. He claimed he was not being given the same hospitality that others were. He brought his complaint to Bhagavan along with his cup of afternoon coffee. Just then a mug was served to Bhagavan.

The devotee exclaimed, ‘You see, even Bhagavan is given special coffee! Look at mine, how thin it is!’

Bhagavan said nothing, but took the man’s cup and exchanged it for his own mug. The disgruntled devotee tasted it. It was a bitter decoction of jungle herbs! Only Bhagavan had the courage to drink it. Nobody else could stand it. The poor man was in a quandary, for he had asked for it himself and got it from Bhagavan’s own hands. To him, as a Hindu, it was Prasad, a sacred offering. Never in his life did Prasad taste so bitter!

- Krishna Bhikshu in 'Living by the Words of Bhagavan'

from the facebook

921
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

”பகவானும் பாமர பக்தரும்”

ஒருமுறை பகவான் ரமண மஹர்ஷியிடம் பலரும் ஆன்மீக சம்பந்தமாக பல சந்தேகங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். பகவானும் ஒவ்வொன்றாக விளக்கினார். சந்தேகம் தீர்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் எல்லோரும் அவ்விடம் விட்டுச் சென்றனர். ஆனால் ஒரே ஒரு பக்தர் மட்டும் தயங்கித் தயங்கி அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் அதிகம் படிப்பறில்லாதவர். அதனால் மிகுந்த கவலையுடனிருந்த அவர் பகவானிடம், “ பகவான், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதேதோ கேள்விகள் உங்களிடம் கேட்டனர். நீங்களும் சளைக்காமல் பதில் சொன்னீர்கள். ஆனால், பகவானே எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது. ஏன், என்ன கேள்விகள் கேட்பது என்று கூட எனக்குத் தெரியாது. என்னைப் போன்ற பாமரர்கள் ஞானம் பெறுவது எப்படி, முக்தி அடைவது எப்படி? நாங்கள் பிறந்ததே வீண் தானா?” என்று கண்ணீர் மல்கக் கேட்டார்.

அதைக் கேட்ட பகவானுக்கும் கண்கள் கலங்கியது. வாஞ்சையுடன் அந்த பக்தரைப் பார்த்த பகவான், “ ஏன் இப்படி நீயாக எதையாவது நினைத்துக் குழப்பிக் கொள்கிறாய்? அவர்களுக்கு பல விஷயங்களில் குழப்பங்கள். சந்தேகங்கள். அதைப் பற்றி என்னிடம் கேள்வி கேட்டனர். நான் பதில் சொன்னேன். உனக்குத் தான் அந்த மாதிரி குழப்பங்கள் ஏதும் இல்லையே! உனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது என்கிறாய். “தனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது” என்று உணர்வதுதான் உண்மையிலேயே மிகப் பெரிய ஞானம். அப்படி உணர்வதுதான் பெரிய விஷயம். இதை விட வேறென்ன வேண்டும்? எல்லாவற்றையும் ஈசன் பொறுப்பில் விட்டு விட்டு பற்றில்லாமல் உன் கடமைகளைச் செய்துவா. உனக்கு முக்தி கிடைக்கும்.” என்றார் பகவான்.

பக்தரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவ்விடம் விட்டு அகன்றார்.

ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ |
அகம்த்வா ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷ யிஷ்யாமி மாஷுச ||

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!!

from the facebook

922
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 11, 2013, 12:13:15 AM »
ஸ்ரீ அருணாச்சல மகாத்மியத்தில் ஸ்ரீ ரமணர்

ஆதி அருணாச்சல பேரற்புத லிங்கத்துருக்கொள்

ஆதிநாண் மார்கழியில் ஆதிரை அச்சோதியெழு

மீசனைமான் முன்னமர ரேத்திவழி பட்டநாண்

மாசிசிவ ராத்திரியா மற்று.

தொன்மை வாய்ந்த ஆதி அருணாச்சலம் என்று பிரசித்தி பெற்று அற்புத தேஜோ லிங்கமாக உருக்கொண்டு முதன்முறையாக தோன்றிய திருநாள் மார்கழி மாத திருவாதிரை நன்னாளாகும்.

அப்படி ஜோதி உருவாக எழுந்தருளிய இறைவனை, விஷ்ணு, பிரம்மா முதலான இந்திராதி தேவர்கள் துதித்து வழிபட்டு வணங்கிய புனித நாள் மாசி மாதம் சிவராத்திரி நள்ளிரவின் யாமப் பொழுதாகும்.

from the facebook

923
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 08, 2013, 02:37:23 PM »
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்
====================================

ரமணர் சொன்ன கதை

(ரிபு முனிவர், அவருடைய சீடன் நிதாகன் இவர்களைப் பற்றிய புராணக் கதை)

ரிபு முனிவர், தம் சீடனான நிதாகன் கர்ம காண்டத்திலிருந்து எவ்வளவு விடுபட்டிருக்கிறானென்று காண, தாம் வயதானவராயிருந்தும் நகரத்தில் வசித்த தம் சீடனிடம் தாமே போவார். தன் குரு தன்னைக் கவனித்து வருகிறாரென்று அறியாதபொழுது நிதாகன் எப்படி நடப்பானென்று கவனிக்க, சிற்சில சமயங்களில் ரிபு மாறுவேடம் பூண்டும் போவார். அப்படிப் பட்டிக்காட்டான் வேடம் பூண்டு ரிபு போயிருந்த ஒரு சமயத்தில் நிதாகன் ராஜ பவனியை வெகு கருத்தாகக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டார். அவரை, நகரவாசியான நிதாகன் கண்டுகொள்ளவில்லை.

“இதென்ன கும்பலும் கூச்சலும்” என்று பட்டிக்காட்டானாகிய ரிபு கேட்டார்.

“ராஜா பவனி போகிறார்” என்று நிதாகன் பதிலுரைத்தான்.

“அரசனா? ஊர்வலம் போகிறானா? யார் அரசன்?”

“அதோ யானைமேல்”

“அரசன் யானைமேல் இருக்கிறான் என்கிறாயா?”

“ஆம்.”

நான் இருவரைக் காண்கிறேன். இதில் அரசன் யார்? யானை எது?”

“என்ன! நீ இரண்டையும் பார்க்கிறாய். ஆனால் மேலிருப்பவன் அரசன் என்றும் கீழ் இருப்பது யானை என்றும் அறிய மாட்டாயா? உன்னைப் போன்ற மூட மனிதனிடம் பேசுவதாற் பயனென்ன?”

“என்னைப் போன்ற மூடனிடம் பொறுமையை இழக்க வேண்டாம். உன்னை வேண்டிக் கொள்கிறேன். மேல், கீழ் என்கிறாயே; இதன் பொருள் என்ன?”

நிதாகனுக்குக் கோபம் தாங்கவில்லை.

“மேலே அரசனையும் கீழே யானையையும் காண்கிறாய். அப்படி இருந்தும் மேல் கீழ் என்றால் என்னவென்று அறிய விரும்புகிறாய். கண்ட காட்சிகளும் கேட்ட வார்த்தைகளும் இவ்வளவு அறிவை விளக்கவில்லையென்றால் நடித்துத் தான் நான் உனக்குப் போதிக்க வேண்டும். குனி. எல்லாம் உனக்கே பூரணமாக விளங்கிவிடும்” என்று வார்த்தைகளைக் கொட்டினான்.

சொன்னபடி செய்தான் பட்டிக்காட்டான்.

அவர் குனிந்ததும் தோளின்மேல் ஏறிக்கொண்டான் நிதாகன்.

“இப்பொழுது புரிகிறதா, மேலே நான் அரசன் போல் இருக்கிறேன். கீழே நீ யானைபோல் இருக்கிறாய். இப்பொழுது தெளிவாகிவிட்டதா?” என்றான்.

“இல்லை, இன்னும் புரியவில்லை. நீ அரசன்போல் மேல் இருக்கிறாய் என்றும், நான் யானைபோல் கீழ் இருக்கிறேன் என்றும் சொல்லுகிறாய். சரி, அரசன், யானை, மேல், கீழ் – அதுவரையில் விளங்குகிறது. ஆனால், ”நான்”, ”நீ” என்று சொன்னாயே; எதைக் குறித்து, ”நான்”, ”நீ” என்கிறாய்? அதுதான் விளங்கவில்லை. தயவுசெய்து அதை விளக்கு” என்று வெகு நிதானமாகச் சொன்னார் பட்டிக்கட்டானான ரிபு.

இதைக் கேட்டதும் நிதாகனுக்கு ஓர் விழிப்பு உண்டாயிற்று. உடனே கீழே குதித்து, தனது குருவின் சரணங்களில் விழுந்து, “வந்தனத்துக்குரிய எனது குரு ரிபுவையன்றி, வெளித்தோற்றமாகிய இந்தப் பௌதிக வாழ்விலிருந்து உண்மைப் பொருளாகிய ஆன்ம நிச்சயத்திற்கு என் மனதைக் கவரக் கூடியவர் வேறு யார் உளர்?” என்று வேண்டி வணங்கினான் நிதாகன்.

ஆம்.

from the facebook of RMCL

924
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 07, 2013, 02:29:44 PM »

1)
ஆதி , நடம்  ஆடுமலை , அன்றுஇருவர்  தேடுமலை
சோதிமதி  ஆடு  அரவம்  சூடுமலை -நீதி
தழைக்குமலை  ஞானத் தபோதனரை  'வா ' என்று
அழைக்குமலை அண்ணாமலை

அருளாளர்  குரு நமசிவாயர்  இயற்றியருளிய
அண்ணாமலை வெண்பா

925
Question: What is to be meditated upon?

Ramana Maharshi: Anything that you prefer.

Question: Siva, Vishnu and gayatri are said to be equally efficacious. Which should I meditate upon?

Ramana Maharshi: Any one you like best. They are all equal in their effect. But you should stick to one.

Question: How do I meditate?

Ramana Maharshi: Concentrate on that one whom you like best. If a single thought prevails, all other thoughts are put off and finally eradicated. So long as diversity prevails there are bad thoughts. When the object of love prevails only good thoughts hold the field. Therefore hold on to one thought only.
Dhyana is the chief practice.
Dhyana means fight. As soon as you begin meditation other thoughts will crowd together, gather force and try to sink the single thought to which you try to hold. The good thought must gradually gain strength by repeated practice. After it has grown strong the other thoughts will be put to flight. This is the battle royal always taking place in meditation.
One wants to rid oneself of misery. It requires peace of mind, which means absence of perturbation owing
to all kinds of thoughts. Peace of mind is brought about by dhyana alone.

from the Ramana Rajyam Facebook

926
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: March 05, 2013, 06:43:12 PM »
Old Arunachala Hill Photo

927
Bhagavan’s classmate, one Vilacheri Mani Iyer, together with his friend, Vembu Iyer, used to visit Sri Bhagavan at Skandashram often. One day, early in the morning, near the spring outside Skandashram, two persons were seen lying on a big boulder. They beckoned to me and asked me to go to Bhagavan and seek his permission as to whether ‘Brahma’ and ‘Vishnu’ could come in. This gave me a great surprise, but anyhow I went inside and announced the ‘names’ to Bhagavan. He smiled and bade me to let them in.

When I went and told them, they came in and had Bhagavan’s darshan. They also stayed for a few days and went away.

After they had gone I asked Bhagavan what they meant by saying ‘Brahma’ and ‘Vishnu’ had come. Bhagavan said in his usual calm manner, “What is to be done? They have the Bhavana (mental attitude) that I am Lord Siva and Mani is Brahma and Vembu is Vishnu!”


928
The Siddhas' Lesson
============A STORY

In the Vasishtam it is stated that Rama, after his return from a pilgrimage, found that the whole world was full of misery and that bearing the body was itself a cause of misery.

He, therefore left everything, even things like eating and drinking, and remained motionless. When Viswamitra asked Dasaratha to send Rama to guard his oblations ceremony
(yagna), Dasaratha said that Rama was like a mad man and
described some of the signs of his madness.

On hearing them, Viswamitra said that he was very pleased to hear of those symptoms, that such madness did not come to many people and that he would like to see him and asked for him to be brought.

Rama accordingly came, prostrated before all those present and sat down. Viswamitra saw him and asked him the cause of his
madness, and addressing Vasishta, said, “Please teach Rama
the knowledge of the Self, the knowledge which Brahma taught
you and me.”

Vasishta agreed to do so. While he was teaching, siddhas from all over came to listen to him and they thought to themselves, “Rama has gained so much knowledge at such a young age. How surprising! How great! What is the use of our living so long?”

Sri Ramana Maharshi

from the Ramana Rajyam facebook

929
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: March 01, 2013, 03:39:08 PM »
Announcements: Ramanasramam Website

S ri Ramanasramam has redesigned the website: http://www.sriramanamaharshi.org. The new design is ‘responsive’,
meaning the menu adapts to the screen size. The multilingual site includes English, Tamil, Hindi, Japanese, French and
Russian languages. We need volunteers to translate into Spanish, German and other languages. Those who wish to help with
translations may write to: ashram@gururamana.org. The new website allows free downloading of all issues of the Mountain
Path older than 2010. These may be found at: http://www.sriramanamaharshi.org/Mountain-Path/.
 Visitors can learn to chant the Akshara Mana Malai at: http://www.sriramanamaharshi.org/portfolio-item/chantarunachala/. The old website can still be accessed at http://archival.sriramanamaharshi.org for any information that is
missing in the new website. Because of limited resources, the ashram has only tested the new website in Firefox, IE, Safari
and Google Chrome. Please send suggestions for improvement to: ashram@gururamana.org.

930
The teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi / Re: Our Bhagavan-Stories
« on: February 27, 2013, 12:08:20 PM »
Below is a very interesting narrative written by Swami Tapasyananda, an eminent disciple of Sri Ramakrishna and previously vice president of the Ramakrishna Mission, of his meetings and opinion of Sri Ramana Maharshi. Its most interesting and illuminating to read the opinions and evaluations of a non-devotee, who was also a senior spiritual personage of an eminent spiritual organisation.

The photograph accompanying this narrative is a painting made in 1949 by the South Indian artist, S. Rajam, for the Himalayan Academy, and rarely seen outside their Kauai Hindu Monastery located in Hawaii. I reproduce it below with their kind permission


“The Maharshi impressed me as a rare type of man. I do not know whether he is a Jnani, or what he is. For as the Vedanta says, a Jnani can be known only by a Jnani, and I am certainly not one. But this person, anyone can feel, is not of the ordinary run of men. We nowadays come across men everywhere whose one thought is world-reform and things of that kind. But here is a man who is perfectly aware, as one can see from his conduct and movements, who has no such idea, who has in his opinion nothing to add to the sum-total of human happiness. He simply seems to exist, without waiting for anything, without being anxious about anything. On watching him I was powerfully reminded of the Gita passage beginning with “Udasinavad” (Like one that is unconcerned). He seems to take, as far as I can see no interest even in the Ashrama that has sprung up around him. He simply sits there; things are going on as events and other men shape them. The only activity of the Ashrama in which he seems to take active interest is cooking. He cuts vegetables in the kitchen, and if there is any special cooking any day he is sure to try his hand at preparing some of the dishes for that day. Spicing and other processes of the culinary art are performed there under his directions.

Another point that struck me is his silence. We used to ask in fun among ourselves why eminent professors who crossed the seas did not deliver their Vedantic lectures through silence. But here is a person who actually does this as far as his teaching of the Vedanta is concerned. When I asked him to tell me something of spirituality, the first thing he said was that silence is the highest teaching! The beauty of the man is that he remains faithful to that idea to the utmost extent possible. His idea is that the Advaitin has no position to state, no Siddhanta to propound. He regrets that in these days even Advaita has become a Siddhanta, whereas it is really not meant to be so.

 
Painting by S. Rajam, 1949

The reason for the existence of so much Vedantic literature is this: When doubts arise in the mind as our intellects are quickened, such literature is helpful in dispelling them. In other words, the Advaitin speaks only to dispel a doubt that might have arisen in himself or in another. Our saint remains faithful to this idea. He is mostly silent, and speaks but a little if questioned on any point. Of course he jokes and speaks occasionally on other things, but he has no dogmatic teaching on Vedanta to deliver.

He told me he says ‘yes, yes’ to everyone who interprets Advaita, even to some of his followers who interpret his ideas in the books published under his name. When I asked, regarding a book that I purchased in the depot there, how far the ideas stated therein are his teachings, he told that it is very difficult to say that, as he had no definite teaching. As people have understood they have written, and they may be right from certain points of view. He himself, he said, has absolutely no idea or inclination to write a book; but due to the entreaties of some people about him he has written some verses, and he told me that he is often troubled by men who take a fancy to translate them into this language and that, and ask him about the faithfulness of the translation.

So mostly the Maharshi remains silent, and people come, make prostrations, sit before him for some minutes to hours and then go away, perhaps without exchanging even a single word! I have got my own doubts as to whether people benefit by this teaching through silence. But yet people come from long distances to hear this dumb eloquence and go back satisfied.

Though he speaks but little, it is very instructive to watch his face and eyes. There is nothing every prepossessing about his personality, but there is a beam of intelligence and unruffled calmness in his eyes that are unique. His body is almost motionless except when he occasionally changes his position or wipes his sweat in that hot place. I was carefully observing his face; I found him seldom winking and never yawning. I say this to show that I am sufficiently satisfied that the absence of activity in him is not due to inertness.

The third point that struck me was the absolute absence of vanity or self-importance in him. Except for his toilette confined only to a kaupinam a visitor man not find it possible to make out Ramana Maharshi. He eats the same food as everyone else there; there is not even a single extra item or special dish for him. I specially noticed that in conversation he is not averse to using the first person pronoun, unlike some other Vedantins who use ‘he’ and things of that kind. I point out this to show how unostentatious he is. His silence, I am convinced, is not to assume a gravity of disposition calculated to keep people at a distance. And when he breaks that silence, as he does when questioned, he appears to be the sweetest and most friendly of men.

He makes no distinction between man and man for their wealth or position in society. I saw peasants and gentlemen in motor cars coming and being greeted with the same silence. They all sit on the floor and receive the same hospitality . . . I stayed in the Ashrama for three days. The Maharshi talked with me very kindly and quite freely on the several questions I asked him. Although his manner of replying was not so impressive as I expected, his thoughts are always clear, concise and free from all ideas of narrowness. Though he has not read much, as he himself told me in some context, he has a good grasp of all the difficult points in Vedanta.

My impression is this: Whether he is a Jnani or anything else I do not positively know. But I am convinced that he is a sweet and lovable person who is indifferent to all things about him, who has no end of his own to gain, who is always alert even when he seems to be most deeply absorbed, and who may be said to be perfectly free from greed and vanity. In seeing him I do believe I have seen a unique personage.”

Swami Tapasyananda (1904-1991)
Ramakrishna Mission


Pages: 1 ... 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 [62] 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 ... 78