Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Balaji

Pages: 1 ... 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 [57] 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 ... 74
841
ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…

மௌனமாக இருப்பது மிகவும் நல்லது. அது ஒரு விரதம் தான். ஆனால் வாயை மட்டும் மூடிக் கொண்டு மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்குமானால் அது மௌனமாகாது. அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி

திருவண்ணாமலை கிரிவலத்தை பகவான் எப்போதும் ஊக்குவித்தார். உடல் நலம் குன்றியவர்கள்,முதியவர்கள் கூடகிரிவலம் செல்வதை ரமணர் தடுத்ததில்லை. ‘‘அமைதியாக இறைவனை நினைத்துக் கொண்டு நடந்து செல்லுங்கள்’’என்றே அவர் கூறுவார். அனைவரும் திருவண்ணாமலையைச் சுற்றி வந்து இறைவனின் ஆசியைப் பெற வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பார். பகவானும் பல முறை கிரிவலம் சென்றுள்ளார். அண்ணாமலையைச் சுற்றி வருவது பற்றி ஒரு உண்மைக் கதையையும் பகவான் பக்தர்களிடம் சொல்வார்.கதையின் க்ளைமாக்ஸ் பகுதியை மட்டும் அவர் சொன்னதேயில்லை.அந்த க்ளைமாக்ஸை பகவானின் அனுக்ரஹத்துடன் நான் உங்களுக்கு இங்கே சொல்லப் போகிறேன்.

திருவண்ணாமலை கிரிவலத்தின் சிறப்பைப் பற்றி பகவான் சொல்லும் உண்மைக் கதை இதுதான்.

கால்கள் இரண்டும் உணர்விழந்து தொங்கிப் போன ஒரு பெரியவர், கவட்டுக் கட்டைகளின் உதவியுடன், நொண்டி நொண்டி கிரிவலம் வந்து கொண்டிருந்தார்.அவர் அதுபோல் அடிக்கடி மலை வலம் வருவது உண்டு. ஆனால் இந்த முறை வழக்கமான உற்சாகமின்றி, மிகுந்த சோர்வுடனும் கலக்கத்துடனும் அந்த மாற்றுத் திறனாளி மலையைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்.

அதற்குக் காரணம் இருந்தது.பல முறை கிரிவலம் வந்திருந்தாலும் இதுதான் கடைசி முறை என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்திருந்தார்.
ஏன்?

கால்கள் தொய்வுற்ற தான் தன் குடும்பத்திற்கு பாரமாக இருந்து வருவதாக அவருக்குத் தோன்றிற்று. குடும்பத்தினருக்குத் தன்னால் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை.அவர்களுக்குச் சிரமம் மட்டும் கொடுப்பது சரியில்லை என்று அவருக்குப் புலனாகவே, பாரமாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக, அவர்களை விட்டு விலகி, யாரிடமும் சொல்லாமல் கண் காணாமல் ஏதாவது ஒரு கிராமத்துக்குச் சென்றுவிடலாம் என்று அந்தப் பெரியவர் முடிவெடுத்தார்.அதனால் கடைசி முறையாக திருவண்ணா-மலைக்கு கிரிவலம் செய்ய வந்திருந்தார்.

விந்தி,விந்தி சூம்பிய கால்களுடன் பெரியவர் திருவண்ணாமலையை வலம் வந்து கொண்டிருந்தபோது,பாதி வழியில் ஒரு வாலிபன் எதிர்ப்பட்டான்.

பெரியவரை நெருங்கிய வாலிபன், “ஓய், கால் சரியில்லாத நீ கவட்டைக்கட்டையுடன் கிரிவலம் வரவேண்டும் என்று யார் அழுதார்கள்? இப்படி நடந்தால் எல்லாம் நீ மலையைச் சுற்றி வர முடியாது. இதெல்லாம் உனக்குச் சரிப்படாது’’ என்று கூறிக் கொண்டே, எதிர்பாராத ஒரு செயலைச் செய்தான்.

ஆமாம்.அந்தப் பெரியவருக்கு உதவியாக இருந்த கோல்கள் இரண்டையும் வெடுக்கெனப் பிடுங்கித் தூர எறிந்துவிட்டு,அவன் பாட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்.

அந்தப் பெரியவருக்குத் தாங்க முடியவில்லை. கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. வந்தான், திட்டினான், கவட்டைக் கட்டையைப் பிடுங்கினான், தூர எறிந்தான். இப்படியா ஒருத்தன் மனிதாபிமானமே இல்லாமல் இருப்பான்? ஆவேசத்துடன் அவனைத் திட்ட ஆரம்பித்த அந்தப் பெரியவர், ஒரு நிமிடம் தன்னைப் பார்த்தார். உடம்பும் மனமும் சிலிர்த்து, அப்படியே நின்றார்.

ஆமாம்.கால் ஊனம் காணாமல் போய்,கவட்டுக் கட்டைகளின் உதவியின்றி ஜம்மென்று நேராய் நின்று கொண்டிருந்தார் அந்தப் பெரியவர். அந்த இளைஞன் சென்ற திசை நோக்கி அவர் தொழுதார். அவர் கண்களிலிருந்து ஆனந்தம் அலை பாய்ந்தது.

அதற்குப் பிறகு திருவண்ணாமலையை விட்டு அந்தப் பெரியவர் எங்குமே செல்லவில்லை.

இந்த உண்மைச் சம்பவத்தை பக்தர்கள் பலரிடமும் சொல்லியிருக்கிறார் பகவான். இதோ இந்த விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் இருந்த போது நடந்த சம்பவம் இது. அந்தப் பெரியவர் அதற்குப் பிறகு பல்லாண்டுகள் இதே திருவண்ணாமலையில் வாழ்ந்து மறைந்ததைப் பலரும் அறிவார்கள். அருணாசல மலையைச் சுற்றி வருவதால் அத்தனை பலன் உண்டு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டவே ரமண மகரிஷி இதைச் சொல்வார்.

ஆனால் இந்த உண்மைக் கதையில் பகவான் சொல்லாத ஒரு விஷயத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். பகவான் கடைசி வரை அதன் க்ளைமாக்ஸைத் தன் வாயால் சொல்லவே இல்லை.

ஆமாம். அது என்ன தெரியுமா?

விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் இருந்த போது அவரது வயது என்ன? 20. கால் சுவாதீனமில்லாத பெரியவரின் ஊன்றுகோலைப் பிடுங்கி எறிந்து குறும்பு செய்தது யார்? ஓர் இளைஞன்.

ஆமாம். நம் பகவான் ரமண மகரிஷிதான் அந்த இளைஞன்!

எழுதும்போதே மெய் சிலிர்க்கிறது.கால்கள் கொடுத்தவர் பகவான்தான். அவர் செய்யாத அற்புதங்கள் இல்லை.ஆனால் அவர் அதையெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டதும் இல்லை.தட்சிணாமூர்த்தியின் அம்சமாயிற்றே. கடவுள் எல்லாம் நன்மைகள் செய்துவிட்டு, தான்தான் செய்தோம் என்று என்றைக்காவது சொல்லியிருக்கிறார்களா என்ன?நம் குரு தேவரும் அப்படித்தான்.

அப்போது என்று இல்லை.இப்போதும் நீங்கள் ரமணாச்ரமம் சென்று பகவானின் சன்னதி முன்னால் நின்று பாருங்கள்.உங்களுக்கு என்ன கிடைக்க வேண்டுமோ அதையெல்லாம் உடனே தருவார் பகவான். இந்த அனுபவத்தை உணர்ந்தவர்கள் ஆயிரம், ஆயிரம்!

கிரிவலம் சென்றால் இத்தனை நன்மை இருக்கிறதே, அப்படி என்னதான் இருக்கிறது அந்தத் திருவண்ணாமலையில்?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!

842
ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…
===========================================

சிலந்திப் பூச்சி,எப்படி தன் வாயிலிருந்து வெளியில் நூலை நூற்று, மறுபடியும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறதோ அப்படியே மனமும் தன்னிடத்திலிருந்து உலகத்தைத் தோற்றுவித்து, மறுபடியும் தன்னிடமே ஒடுக்கிக் கொள்கிறது.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி
==========================================

திருவண்ணாமலையின் தென்கிழக்குச் சரிவில் அமைந்திருக்கும் விரூபாட்ஷி குகையில் பகவான் பல வருடங்கள் இருந்தார்.அப்போது குகைக்கு வெளியே, மலைச் சரிவு அருகில் ஒரு பாறை இருந்தது. அதன் மேல் பகவான் தினமும் அரை மணி நேரம் அமர்ந்திருப்பார்.அங்கே உட்கார்ந்துதான் தினமும் பல் துலக்குவார்.

கடும் பனியாக இருந்தாலும் சரி, கொட்டும் மழையாக இருந்தாலும் சரி, பகவான் அந்தப் பாறையில் அமர்வதை தவறவிட்டதே இல்லை..

பக்தர்களுக்கு இது வியப்பாக இருந்தது. “பகவானே, மழை, பனியில் கூட ஏன் பாறையில் போய் அமர்கிறீர்கள்.உடம்பு சுகம் இல்லாமல் போய்விடாதா? குகைக்குள் இருந்தபடியே பல் தேய்த்தால் என்ன?’’ என்று துணிந்து ஒருவர் கேட்டுவிட்டார்.

பகவான் கேள்வி கேட்டவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.”கீழே மலையடிவாரத்தில் சௌபாக்கியத்தம்மாள் என்று வயதான பெண்மணி ஒருத்தி குடியிருக்கிறாள். அவள் தினமும் இங்கே வந்து என்னைப் பார்த்துவிட்டுப் போய்தான் உணவருந்துவாள்.ஒரு நாள் அவள் வரவில்லை. ஏன் வரவில்லை என்று மறுநாள் கேட்டேன். “வயசாச்சு சாமி. மலையேறி வர முடியல. உடம்பு முடியல. ஆனா உங்களைத் தரிசனம் செய்யாம எப்படி இருக்கறதுன்னு தவிச்சபடியே மலை மேலே பார்த்தேன். அந்தக் காலை நேரத்துலதான் நீங்க வெளியில இருக்கற பாறை மேல உட்கார்ந்து இருந்தீங்க. கீழே இருந்தபடியே உங்களைவிழுந்து கும்பிட்டேன் சாமி’’ன்னு கண் கலங்கினா.

பாவம், வயசான காலத்துல அவளால எப்படி மலையேறி வரமுடியும்? அதனாலதான் அவளுக்காக தினமும் காலையில் இந்தப் பாறையில் உட்கார்ந்துக்கறேன். மழை, பனி எதுவா இருந்தாலும் அந்த வயசான அம்மா ஏமாந்துடக் கூடாதே? பாவம், அவ அண்ணாந்து பாத்துக்கிட்டிருப்பாளே. அதான்’’ என்றார் பகவான்.

நீங்களே சொல்லுங்கள். யாரோ ஒரு ஏழை பக்தைக்காக பல வருடங்கள் தினமும் அரை மணி நேரம் ஓர் பாறையில் அமர்ந்திருந்த ஓர் அளவற்ற கருணை கொண்டவரை, ரமணரைத் தவிர உலகம் எங்காவது கண்டிருக்கிறதா?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!

843
நீ ஒருவனுக்குக் கொடுத்தால் அது உனக்கே கொடுத்துக் கொண்டதாகும். நீ பிறருக்குத் தீங்கு செய்யும்போது உனக்கே தீங்கு செய்து கொள்கிறாய். ஏனெனில் பிறர் வேறு நீ வேறல்ல.

–பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி

1947-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ம் நாள்.

திருவண்ணாமலை ஆசிரமத்தில் சுதந்திரதினக் கொண்டாட்டம் நடைபெற்றது.

அன்று பக்தர்கள் அனைவருக்கும் சிறப்பு விருந்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. திரளான பக்தர்கள், பகவானை தரிசனம் செய்தார்கள்.

ரமண மகரிஷி ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஜன்னல் வழியே ஒரு குரங்கு எட்டிப் பார்த்தது. அன்றுதான் பிறந்தது போல் இருந்த ஒரு குட்டியையும் அது வைத்திருந்தது. குட்டி, தாயை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, அச்சத்துடன் இருந்தது.

தாய்க்குரங்கு, உள்ளே வரவேண்டும் என்று முயற்சித்தது. உள்ளே இருந்த பக்தர்கள்,அந்தக் குரங்கை விரட்டினார்கள்.குரங்கு பயந்து ஓடி அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்தது.

பகவான், குரங்கை விரட்டியவர்களைப் பார்த்தார். “அதை ஏன் துரத்துகிறீர்கள்? அது இங்கே என்னிடம் வரவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறது. தன் இளம் குழந்தையை எனக்குக் காட்டுவதற்காக வருகிறது. அது தவறா என்ன? உங்களுக்குக் குழந்தை பிறந்தால் என்னிடம் காட்டுவது இல்லையா? அப்படிக் கொண்டு வரும்போது யாராவது உங்களைத் தடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? நீங்கள் குழந்தையைக் கொண்டு வரலாம். குரங்கு கொண்டு வரக்கூடாதா? இது என்ன நியாயம்?’’ என்றார்.

பக்தர்கள் குரங்குக்கு வழிவிட, அது குஷியாக உள்ளே வந்து, தன் குட்டியை பகவானிடம் பெருமையாக, சந்தோஷமாகக் காட்டிற்று. பகவான் அதன் முதுகை ஆதுரமாகத் தடவிக் கொடுத்தார்.

அது மட்டும் அல்ல, ஆசிரம நிர்வாகிகளிடம், “சுதந்திர தினம் என்பதால் எல்லோருக்கும் விருந்து ஏற்பாடு செய்திருக்கிறீர்கள்.நம்முடைய தோழர்களாகிய குரங்குகளுக்கு விருந்து ஒன்றும் இல்லையா? அவர்களை மறந்து விடாதீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் எல்லாம் இப்போது வந்தீர்கள். அந்தக் காலத்தில் இந்தக் குரங்குகள்தான் எனக்கு நண்பர்கள். அப்போது இவர்களைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். எல்லாம் இவர்கள் ராஜ்ஜியம்தான்!’’ என்றார்.

அப்புறம் என்ன? மளமளவென குரங்குகளுக்கும் தடபுடலாக விருந்து தயார் ஆயிற்று.

நீங்களே சொல்லுங்கள்.உலகத்திலேயே சுதந்திர தினத்தன்று குரங்குகளுக்கும் விருந்து வைத்த மகான்கள் யாராவது உண்டா? பகவான் ரமண மகரிஷியைத் தவிர!

ஓம்-நமோ-பகவதே-ஸ்ரீ-ரமணாய!!

844
என் ஆசிரிய பிரான் - திரு கி வா ஜ அவர்கள்

ரமண மகரிஷிகளின் தரிசனம்

1915 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 10 ஆம் தேதி திருவண்ணாமலை ரமணாசிரமத்தில் ஆண்டு விழா நடைபெற்றது. அதற்கு தலைமை தாங்க வேண்டுமென்று ஆசிரியருக்கு அழைப்பு அனுப்பினார்கள். அங்கு சென்றால் ஸ்ரீ ரமண பகவானையும் தரிசித்து நலம் பெறலாம் என்ற எண்ணத்துடன் ஆசிரியர் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

அவ்வாறே திருவண்ணாமலை சென்று ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியை தரிசித்தார். அவர் திருவடியில் வீழ்ந்து வணங்கி, 'நான் ஏட்டு சுவடிகளோடும் தமிழோடுந்தான் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறேன். அவற்றை பதிப்பிப்பது ஒன்று தான் எனக்கு தெரியும். என்றாலும் எனக்கு போதிய மன சாந்தி இல்லை. கிருபை பண்ண வேண்டும்' என்று வேண்டினார்.

ஸ்ரீ ரமண பகவான், 'நீங்கள் செய்வது உலகுக்கு உபகாரமான காரியம். நீங்கள் சொந்தத்திற்கு எதையும் செய்யவில்லையே! பிறருக்கு பயன்படும் காரியங்களை செய்வதில் தவறில்லை. அதுவே சிறந்த யோகம். உங்களது அரிய தொண்டால் எத்தனையோ பேர் தமிழறிவு பெறுவார்கள். இதுவும் ஒரு வகை துறவு தான்' என்று சொல்லி ஆசீர்வாதம் செய்தார்.

845
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: March 26, 2013, 02:29:23 PM »
Grandnephews of Sri Bhagavan

846
-ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

=====================================

பகவானின் நெருங்கிய அடியார்களுள் ஒருவர் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள். பல ஆண்டுகாலம் பகவான் ரமணரின் அணுக்கத் தொண்டராக இருந்தவர். ஆச்ரமத்தில் இருக்கும் பல்வேறு கட்டிடங்கள் உருவாக்கத்தில் இவரது பங்கு முக்கியமானது. இவருக்கு அடிமனதில் ஒரு ஏக்கம்/ஆசை இருந்தது. தனியாக ஓரிடத்தில் இருந்து ஏகாந்தமாக தியானத்தில் இருக்க வேண்டும். சிறிதளவு மட்டுமே ஆகாரம் உண்டு, இறைவனை எப்போதும் நினைந்து தவம் செய்ய வேண்டும் என்பதே அது.

பகவானிடம் ஒருமுறை இதுபற்றிச் சொன்னார், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள். உடனே பகவான், “சரிதான். ஏன் இந்த வாசனை? இதற்கு தனியாகஒரு பிறவி அல்லவா எடுக்க வேண்டி வரும். இதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றார். ஆனால் அண்ணாமலை சுவாமிகளுக்கு அந்த எண்ணம் மாறவேயில்லை.

சில வருடங்கள் கடந்தன. ஆச்ரமத் தலைவருக்கும் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கும் சில விஷயங்களில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. இது அடிக்கடி சிறு சிறு சச்சரவாக வெடித்தது. பகவானின் கவனத்துக்கும் அது வந்தது. பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளை அழைத்தார். “நீ இனிமேல் இங்கே இருக்க வேண்டாம். ஆச்ரமத்தின் மேற்குப் பகுதியான பலாக்கொத்திற்குச் சென்று அங்கேயே இருந்து உன் ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தொடர். போ” என்றார். குரு வாக்கை திருவாக்காக எண்ணிய அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள் உடனே ஆச்ரமத்தை விட்டு வெளியேறினார். பலாக்கொத்தில் தனது தவ வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார்.

ஆச்ரமத்தில் உள்ள ஒரு சிலர், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளால் அடிக்கடி சச்சரவுகள் வந்ததால் பகவான் அவரை வெளியே அனுப்பி விட்டதாகப் பேசிக் கொண்டனர்.

ஆனால், அதுவா உண்மை? இல்லை… இல்லவே இல்லை.

அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு ”தனியாக ஓரிடத்தில் இருந்து ஏகாந்தமாக தியானத்தில் இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் நாளுக்கு நாள் தீவிரப்பட்டது. பகவான் அதை மாற்றுவதற்குச் செய்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லை. அந்த எண்ணம் மிக மிகத் தீவிரமாக இருந்தது. அவரது அந்த நினைவு மாற பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு ஆச்ரமத்தில் கட்டிடங்கள் கட்டுவது, வரைபடம் தயாரிப்பது, குடில் உருவாக்குவது எனத் தொடர்ந்து பல்வேறு பணிகளைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தார். ஆனாலும் அந்த தீவிர எண்ணம் மறையவில்லை. நாளுக்கு நாள் வலுப்பட்டது. அது தொடர்ந்தால், இப்பிறவியில் அவ்வாசை நிறைவேறாமல் போனால், அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளுக்கு மறுபடியும் ஓர் பிறவி வாய்க்கும் என்பதை பகவான் உணர்ந்தார்.

தன் பக்தர்கள் மீது அளவற்ற கருணை கொண்ட பகவான், காக்கைகும், பசுவிற்கும், நாய்க்கும் மோட்சம் அளித்த பகவான் அண்ணாமலை ஸ்வாமிகள் மீது கருணை கொள்ளாமல் இருப்பாரா? கருணை கொண்டார். தனித்திருந்து பலாக்கொத்து சென்று தவமியற்றுமாறு ஆணையிட்டார். அதுமட்டுமா? தினந்தோறும் தான் உலா செல்லும்போது பலாக்கொத்து சென்று அண்ணாமலை ஸ்வாமிகளைச் சென்று பார்த்து ஆசிர்வதித்தார். அவரது ஆன்மீக நோக்கம் உயர்வுற உறுதுணையாக இருந்தார். அவர் ஆன்மானுபூதி அடைய அருள் புரிந்தார்.

அதுதான் பகவான். அருள் பொங்கும் அமுதக் கடல் அல்லவா, அவர்!!!

பகவானை நம்பினோர் கைவிடப்படார்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீரமணாயா!!


from the facebook

847
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

=======================================

விளாச்சேரி ரங்கையர், பகவானின் சிறுவயதுத் தோழர். இருவரும் திருச்சுழியில் ஒன்றாக நீச்சல் அடித்து விளையாடுதல், ஓடிப் பிடித்து விளையாடுதல் உள்ளிட்ட பல விளையாட்டுக்களை விளையாடிய நெருங்கிய நண்பர்கள். ரங்கையர் மீது பகவானுக்கு மிகுந்த அன்புண்டு. அவ்வப்போது ‘ரமணாச்ரமம்’ வந்து போவார் ரங்கையர். ஒருமுறை அவருக்கு தாங்க இயலாத அளவுக்கு சில பிரச்னைகள் ஏற்பட்டன. குடும்பம், தொழில் என இரண்டிலுமே மிகுந்த பாதிப்புகள் ஏற்பட்டு விட்டன. தீர்க்கும் வழி அறியாது திகைத்த ரங்கையர், பகவானின் சன்னதியில் சில நாட்கள் தங்கி இருந்து விட்டு வரலாம் என்ற எண்ணத்தில் ‘ரமணாச்ரமம்‘ வந்தார். பகவானைச் சந்தித்தார்.

ஆனால் பகவானை தனிமையில் சந்தித்து தன் குறைகளைச் சொல்லும் வாய்ப்பு உடனடியாகக் கிடைக்கவில்லை. அதனால் மிகுந்த மன வருத்தமுற்றார் ரங்கையர். ஒருநாள் பகவான் காலை உலா செல்லக் கிளம்பும்போது அந்த வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பகவானிடம், கண்ணீர் விட்டு அழுது கொண்டே, “பகவான், நான் நினைவு தெரிந்து எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. ஆனால் எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி அடுக்கடுக்காய் பிரச்னைகள் வருகின்றன. நான் என்ன பாவம் செய்தேன்? நீங்கள்தான் மனது வைக்க வேண்டும்” என்று சொல்லிக் கை கூப்பினார். பகவான் அதற்கு எந்த பதிலும் அளிக்காமல் சென்று விட்டார்.

ரங்கையருக்கு மிகுந்த மன வருத்தம் உண்டாகி விட்டது. இப்படியே சில நாட்கள் கடந்தன. பகவானைச் சந்தித்து தன் லௌகீகக் கவலைகளைச் சொல்வார் ரங்கையர். பகவானோ அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாதது போல் சென்று விடுவார். இதனால் ரங்கையர் பகவான் தன்னைப் புறக்கணிக்கிறார் போலும். தனக்கு தகுதி இல்லை என நினைக்கிறார் போலும் என்று நினைத்தார்.

ஒருநாள் மாலை உலா செல்லப் புறப்பட்டார் பகவான். ரங்கையரும் உடன் சென்றார். இருவரும் விருபாஷிகுகை, ஸ்கந்தாச்ரமம் எல்லாம் கடந்து மேலே சென்றனர். மலை மேலிருந்து பார்க்கும்போது ஆச்ரமம், கோசாலை, மாத்ருபூதேஸ்வரர் ஆலயம் என எல்லாமே மிகவும் சின்னதாகத் தெரிந்தது.

உடனே ரங்கையர் பகவானிடம், “பகவான், அங்கே பாருங்கள்… மலை மேலிருந்து பார்க்கும்போது நம் ஆச்ரமம் எல்லாம் எவ்வளவு சின்னதாகத் தெரிகின்றது!?” என்று சொல்லி வியந்தார்.

பகவான் அதற்கு, “ஆமாம் ரங்கா. அது அப்படித்தான். மேலே செல்லச் செல்ல எல்லாமே சின்னதாகி விடும்” என்று சொல்லி, ரங்கையரை அர்த்தபூர்வமாக ஒரு பார்வை பார்த்தார். பின், “ரங்கா, உன் பிரச்னையும் அப்படித்தான். இப்போது உனக்கு இதெல்லாம் பெரிய பிரச்னையாகத் தோன்றுகிறது. பின்னால் இதை எல்லாம் கடந்து கடந்து மேலே வந்த பின் இது ஒரு சிறிய விஷயமாகி விடும். பிரச்னையாகவே உனக்குத் தோன்றாது. வீணாக மனதைப் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்ளாமல். தைரியமாக இரு.” என்றார்.

பகவானின் இந்த வார்த்தை ரங்கையரின் உள்ளத்தில் அருமருந்தாக வேலை செய்தது. புது மனோ தைரியம் வந்தது. எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத மனநிலைக்கு மெல்ல மெல்ல பழகிக் கொண்டார். நாளடைவில் பகவான் அருளால் அவரது பிரச்னைகள் ஒவ்வொன்றாகத் தீர ஆரம்பித்தது. வேலை, தொழில், பெண்கள் திருமணம் என தடைப்பட்ட அனைத்தும் நல்ல முறையில் நிகழ்ந்தேறியது.

”சிறு வயதில் சொப்புகளும், காகிதங்களும், கோலிக்குண்டுகளும் சிறுவர்களுக்கு பெரிய பொக்கிஷமாகத் தோன்றும். ஆனால் அதே பொக்கிஷம் இளைஞனாக வளர்ந்த பின் குப்பையாகத் தெரியும். மானுட வாழ்க்கையும் அதுபோலத் தான்” என்ற உண்மையை உணர்ந்தார், தெளிந்தார், மகிழ்ந்தார் ரங்கையர்.

நாமும் உணர்வோம்; தெளிவோம்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!!


from the facebook

848
Very nice comments Mr Subramanian sir.

849
ரமணர் ஆயிரம் — அரவிந்த் சுவாமிநாதன்

பகவானும் வள்ளிமலை சுவாமிகளும்

மைசூர் சுவாமிகள், திருப்புகழ் சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டவர் ஸ்ரீ வள்ளிமலை சுவாமிகள். இவர் மிகச் சிறந்த முருக பக்தர். இவருக்கு திருவண்ணாமலை சென்று ரமண பகவானை குருவாக அடைய வேண்டும்; அவரிடம் தீக்ஷை பெற வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. அதனால் ரமணரைத் தேடிக் கொண்டு இவர் அண்ணாமலைக்கு வந்தார். ஆலயத்துக்குச் சென்று அருணாசலேஸ்வரரை வழிபட்ட பின் பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷியை தரிசனம் செய்யச் சென்றார். அப்போது பகவான் விரூபாஷி குகையிலும், ஸ்கந்தாசிரமத்திலும் வாசம் செய்த காலம்.

விருபாக்ஷி குகையை அடைந்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். அப்போதுதான் பகவான் ரமணரும் குகையை விட்டு வெளியே வந்தார். ஸ்ரீ ரமணரின் கோவணம் மட்டுமே அணிந்த தோற்றமும், நீண்ட கைத்தடியும் அவருக்கு பழனியாண்டவரை நினைவுபடுத்தியது. பகவான் ரமணர் திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு பழனியாண்டவராகவே காட்சி அளித்தார். “தென் பழனி ஆண்டவனுக்கு அரோகரா!” என்றவாறே ரமணரின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். பின் அங்கேயே பிற தொண்டர்களுடன் சேர்ந்து வசிக்க ஆரம்பித்தார். ரமணரின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானார். பகவான் சன்னிதானத்தில் முருகன் புகழ் பாடுவதே அவருக்கு நித்ய கடமையாயிற்று. பகவான் ரமணர் ஓய்வாக இருக்கும் பொழுது, கம்பீரமான தனது குரலால் திருப்புகழைப் பாடுவார். பகவான் ரமணர், சுவாமிகளை “திருப்புகழ் முருகன்” என்றே அன்புடன் அழைப்பார். ரமணரை வணங்குவதை தனது நித்ய கடமையாகக் கொண்டிருந்தார் சுவாமிகள்.

ஒரு நாள்…

பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைப் பார்த்து, ரமணர், ”கீழே போ, கீழே போ, இங்கே நிற்காதே! உடனே கீழே போ” எனக் கட்டளையிட்டார். திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ‘தான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டோமோ, அதுதான் மகரிஷி கோபித்துக் கொண்டு தன்னை கீழே போகுமாறு சொல்லிவிட்டாரோ’ என நினைத்து வருந்தினார். பின்னர் ‘குருவின் வார்த்தையை மீறக்கூடாது’ என்று, நினைத்து, அவர் கட்டளையிட்டபடியே மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார்.

கீழே.. ஒரு குட்டையில் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் நின்று கொண்டிருந்தார். அங்குள்ள ஒரு எருமையைக் கட்டிக் கொண்டு, அதனோடு ஏதோ பேசி கொஞ்சி கொண்டிருந்தார். உடல் முழுவதும் சேறு, சகதி.

திருப்புகழ் சுவாமிகள் வருவதைப் பார்த்தார் மகான் சேஷாத்ரி சுவாமிகள். உடனே குட்டையை விட்டு எழுந்து ஓடோடி வந்து திருப்புகழ் சுவாமிகளைக் கட்டிக் கொண்டு விட்டார். சேஷாத்ரி சுவாமிகளின் உடை மீதுள்ள சேறு, சகதி எல்லாம் திருப்புகழ் சுவாமிகள் மீதும் ஒட்டிக் கொண்டது. திருப்புகழ் சுவாமிகளோ ஒன்றுமே புரியாமல் திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்தார். சகதி வாசத்துக்கு பதிலாக எங்கும் ஒரே சந்தன வாசம். திருப்புகழ் சுவாமிகளின் மீதும் சந்தன வாசம் வீசியது. திகைத்துப் போய் நின்று கொண்டிருந்த திருப்புகழ் சுவாமிகளைத் தன்னருகே இழுத்து அருகில் அமர வைத்துக் கொண்ட சேஷாத்ரி சுவாமிகள், அவருக்கு உபதேசம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

“ஆத்மாத்வம் கிரிஜாமதி; ஸஹசரா; ப்ராணா; சரீரம் ஹம்
பூஜாதே விஷயோப போக ரசனா, நித்ரா ஸமாதி ஸ்திதி…”

- எனத் தொடங்கும் சிவ மானச ஸ்தோத்திரத்திலிருந்து நான்காம் ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி அதன் பொருளை விளக்கினார். “ஈசனே நீயே எனது ஜீவாத்மா; தேவியே நீயே எனது புக்தி! என்னுடைய உடலே உன்னுடைய இருப்பிடம். நான் ஈடுபடும் அனைத்து விஷயங்களும், அனுபவிக்கும், அனைத்து போகங்களும் உன்னுடைய பூஜையே!” என்ற பொருள்படியுமான அந்த ஸ்லோகத்தின் பொருளை திருப்புகழ் சச்சிதானந்த சுவாமிகளுக்கு விளக்கி அருளிய சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “இதே கருத்துக்குச் சமமான திருப்புகழ் பாடல் ஏதேனும் உள்ளதா?” எனக் கேட்டார்.

அதற்கு திருப்புகழ் சுவாமிகள், “அமல வாயு வோடாத..” எனத் தொடங்கும் 1048-வது திருப்புகழின்

“எனதியானும் வேறாகி எவரும் யாதும் யானாகும்
இதய பாவா னாதீத மருள்வாயே! “

-என்ற வரிகளைப் பாடி, பொருளையும் விளக்கினார்.

அதைக் கேட்டு மிகவும் மனம் மகிழ்ந்த சேஷாத்ரி சுவாமிகள், “திருப்புகழ்தான் உனக்கு இனி தாரக மந்திரம். நீ இனிமேல் உன்னுடைய சுயநலத்திற்காக என்று எந்தக் காரியத்தையும் செய்யாமல், சிந்தனை, சொல், செயல் என அனைத்தையும் பரம்பொருளுக்கே அர்ப்பணம் செய்து வாழ். அனைத்தும் இறைவனுக்கே என்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு வாழ்க்கை நடத்து. நீ இனி வேறு எந்த மந்திர நூல்களும் படிக்க வேண்டாம். ஜெப, தபங்கள் என்று எதுவும் செய்ய வேண்டாம். உனக்கு திருப்புகழே போதும். இனி நீ எங்கு சென்றாலும் திருப்புகழ் ஒலிக்க வேண்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

திருப்புகழ் சுவாமிகளுக்கு ஒரே ஆனந்தம். சாஷ்டாங்கமாகக் காலில் விழுந்து வணங்கினார். பின்னர் சேஷாத்ரி சுவாமிகள் அவரிடம், “நீ இனிமேல் வள்ளி மலைக்குப் போய் தவம் செய்து கொண்டிரு. பின்னர் நானும் அங்கு வந்து சேருகிறேன்” என்று கூறி ஆசிர்வதித்தார். மகானை வணங்கி விடை பெற்ற திருப்புகழ் சுவாமிகள், குருவின் ஆணைப்படி வள்ளிமலைக்குப் போய் தவம் செய்து வரலானார். அது முதல் அன்பர்கள் அனைவராலும் அன்புடன் “வள்ளிமலை சுவாமிகள்” என அழைக்கப்பட்டார்.

ரமணரை குருவாக அடைய நினைத்தார் திருப்புகழ் சுவாமிகள். ஆனால் அவருக்கு சேஷாத்ரி சுவாமிகள் குருவாக அமைந்தார். ஒருவர் எப்படிப்பட்ட பக்தராக இருந்தாலும், சீடர் குருவைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; குருவே தமக்கான சீடரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்பதற்கு இச்சம்பவம் ஒரு சான்றாகிறதல்லவா?

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

from the facebook

850
பகவான் ரமணர், மகாத்மா காந்தி இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் மிகுந்த மதிப்பு வைத்திருந்தனர். காந்தி திருவண்ணாமலை வந்திருந்தபோது ரமண மஹர்ஷியை தரிசிக்க எண்ணியிருந்தார். ஆனால் தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் அது முடியாமல் போனது. மூன்று முறை காந்தி ரமணரை தரிசிக்க முயற்சி செய்தார். ஆனால் அது நிறைவேறவில்லை.

1948ல் மகாத்மா மறைந்தார் என்ற செய்தி நாடு முழுதும் துக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. வானொலிகளில் தொடர்ந்து பஜனை, பிரார்த்தனைப் பாடல்கள் ஒலிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தன. அதைக் கேட்ட பகவான், “ தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரார்த்தனை செய்தவருக்கு மக்களுடைய பிரார்த்தனை இது” என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.

பகவான் காலை நடைக்காக வெளியே செல்லும் போது ஒரு பத்திரிகை நிருபர், காந்திஜியின் மறைவு பற்றி பகவானின் கருத்தைக் கேட்டார். அதற்கு பகவான் மிகவும் உணர்ச்சி மிக்க குரலில், “மகாத்மா காந்தியின் மறைவுக்காக ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயமும் துக்கப்படுகிறது. துக்கப்படாமல் யார் இருக்கிறார்கள், யாரால் இருக்க முடியும்?” என்றார்.

அவர் உலா முடித்து திரும்பி வரும்போது, காந்திஜிக்கு மிகவும் பிடித்த “வைஷ்ணவ ஜனதோ” பாடல் ஒலிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்ட பகவானின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. மாலை 5 மணிக்கு ஆச்ரமத்தில் காந்திஜிக்காக சிறப்பு பிரார்த்தனை, வழிபாடு நடைபெற்றது. பகவானும் அதில் கலந்து கொண்டார்.

மறுநாள் காந்தியின் மரணம் பற்றி பக்தர் ஒருவரிடம் “ ம்ம். சுயராஜ்யம் கிடைத்து விட்டது. நீங்கள் வந்தவேலை முடிந்து விட்டது. ஏன் இன்னும் இருக்கிறீர்கள்? போக வேண்டாமா? ஏற்கனவே தாமதமாகி விட்டது என்பது போல காந்தி அனுப்பப்பட்டு விட்டார்” என்றார் சோகத்துடன்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!

from the face book

851
It seems that in the olden days, Brahma once felt proud of the fact that he was long-lived. He went to Vishnu and said, “Do you not see how great a person I am! I am the oldest living person (chiranjeevi).”

Vishnu told him that was not so and that there were people who had lived much longer than he. When Brahma said that could not be, since he was the creator of all living beings, Vishnu took him with him to show him people older than him.

They went along until, at a certain place, they found Romasa Mahamuni. Vishnu asked him his age and how long he expected to live. “Oho!” said Romasa, “you want to know my age? All right, listen then and I will tell you. This era (yuga) consists of so many thousands of years. All these years put together make one day and one night for Brahma. It is according to these calculations that Brahma’s life is limited to one hundred years. When one such Brahma dies, one of the hairs of my body falls out. Corresponding to such deaths as have already occurred, several of my hairs have fallen out, but many more remain. When all my hairs fall out, my life will be over and I shall die.”

Very much surprised at that, they went on to Ashtavakra Mahamuni, an ascetic with eight distortions in his body. When
they told him about all the above calculations, he said that when one such Romasa Mahamuni dies, one of his own distortions would straighten, and when all the distortions had gone, he would die. On hearing this, Brahma was crestfallen.

(A story told by Sri Ramana Maharshi)

from the facebook

852
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:27:14 PM »
ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற
உத்தமர்தம் உறவுவேண்டும்
உள் ஒன்று வைத்துப் புறம்பொன்று பேசுவார்
உறவு கலவாமை வேண்டும்
பெருமைபெறு நினதுபுகழ் பேச வேண்டும் பொய்மை
பேசாதிருக்க வேண்டும்
பெருநெறி பிடித்தொழுக வேண்டும் மதமான பேய்
பிடியாதிருக்க வேண்டும்
மருவு பெண் ஆசையை மறக்கவே வேண்டும் உனை
மறவாதிருக்க வேண்டும்
மதி வேண்டும் நின் கருணைநிதி வேண்டும் நோயற்ற
வாழ்வில் நான் வாழ வேண்டும்
தருமமிகு சென்னையில் கந்த கோட்டத்துள் வளர்
தலம் ஓங்கு கந்தவேளே
தண் முகத்துய்ய மணி உண் முகச் சைவமணி
சண்முகத் தெய்வமணியே

Sri Ramalinga swamigal

from the fb Tamizhmarai

853
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:24:40 PM »
கொல்லாமை

பற்றாய் நற் குரு பூசைக்கும் பன்மலர்
மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்
நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்
உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.

--பற்றுக் கோடாகிய சிறந்த குருவின் பூசைக்கும் பலவகை மலராக உள்ளது கொல்லாமையாகும்.
--கண்மலரின் ஒளியே நல்ல மாலையாகும்.
--அசைவற்ற மனமே சிறந்த தீபமாகும்.
--இவை அனைத்தும் கொண்டு பூசிக்கின்ற உயிர் விளங்கும் இடம் சிரசின் உச்சியாகும், சிவகுரு பூசைக்குச் சிறப்பான மலர், கொல்லாமையாகும்.
--அகப் பூசைக்கும்ப புறப்பொருள் தேவையில்லை.

கொல்லிடு குத்தென்று கூறிய மாக்களை
வல்லடிக் காரர் வலிக்கயிற் றாற்கட்டிச்
செல்லிடு நில்லென்று தீவாய் நரகிடை
நில்லிடும் என்று நிறுத்துவர் தாமே.

--கொல் என்றும் குத்து என்றும் சொல்லிய விலங்கை யொத்த மக்களைக் காலனது ஏவலர் வலிமையான கயிற்றால் கட்டி, செல் என்று நில் என்றும் அதட்டி, அனல் கக்குகின்ற நரகத்தில் நெடுங்காலம் நிற்க என்று ஆணையிடுவர்.

Thirumoolar Thirumandhiram

Fb Tamizhmarai

854
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:22:02 PM »
அஞ்செழுத்திலே பிறந்து அஞ்செழுத்திலே வளர்ந்து
அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற பஞ்சபூத பாவிகாள்
அஞ்செழுத்திலோர் எழுத்து அறிந்துகூற வல்லரேல்
அஞ்சல் அஞ்சல் என்றுநாதன் அம்பலத்தில் ஆடுமே.

from the fb tamizmarai

855
General topics / Re: Tamil Scriptures
« on: March 15, 2013, 01:15:10 PM »
திருநீறு விளக்கம்***www.fb.com/thirumarai

ஞானம் என்னும் நெருப்பில் அனைத்தும் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பின் எஞ்சுவது பரிசுத்தமான சிவதத்துவமே என்பதை திருநீறு (விபூதி) குறிக்கின்றது.

வெந்துஅனைவரும் பிடி சாம்பலாக ஆவார்.

திருநீற்றை 4 வகைகளாகப் பிரிக்கின்றனர். அவை
1) கல்பம்
கன்றுடன் கூடிய நோயற்ற பசுவின் சாணத்தைப் பூமியில் விழாது தாமரை இலையில் பிடித்து உருண்டையாக்கி பஞ்ச பிரம்ம மந்திரங்களால் சிவாக்கினியில் எரித்து எடுப்பதே கல்பத் திருநீறு.

2) அணுகல்பம்
காடுகளில் கிடைக்கும் பசுஞ்சாணங்களைக் கொண்டு முறைப்படி தயாரிக்கப்படுவது அணுகல்பத் திருநீறு

3) உபகல்பம்
மாட்டுத் தொழுவம் அல்லது மாடுகள் மேயும் இடங்களில் இருந்து எடுத்த சாணத்தைக் காட்டுத்தீயில் எரித்து, பின்பு சிவாக்கினியில் எரித்து எடுக்கப்படுவது உபகல்பத் திருநீறு

4) அகல்பம்
அனைவராலும் சேகரித்துக் கொடுக்கப்படும் சாணத்தைச் சுள்ளிகளால் எரித்து எடுப்பது அகல்பத் திருநீறு

"மந்திரமாவது நீறு" - திருஞானசம்பந்தர், திருநீற்றுப் பதிகம். மன் + திறம் = மந்திரம். மும்மலங்களையும் சாம்பலாக்கி அழித்தபின் எஞ்சியது நீறு.

நீறிடுதல் என்பது மாசற்ற சுத்த சாந்த நிலைக்கு அடையாளமும் ஆகும்.
புருவ நடுவே தியான நிலை;ஆத்ம பிரகாசம் உள்ளது.அப்பகுதியில் முக்கோண வடிவாக எரிவதை யோகியர் என்பர், அவ்விடத்தில் தியானம் ஊன்ற வேண்டுமென்பதற்காகவே சந்தனம், குங்குமம், திருநீறு, திருமண் முதலியவற்றினை இடுவர்.

புருவ நடுவின் மேல் நெற்றியின் சஹஸ்ராரத்தில் துரியவெளியுள்ளது. அவ்விடத்தில் அருட்சோதி தோன்றுவதனைக் குறிக்கவே நீறு இடுவர்.

உடலில் திருநீறு அணியக்கூடிய இடங்களாகப் 18 இடங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
------------------------------------------------------------------------------------
1) தலை நடுவில் (உச்சி)
2) நெற்றி
3) மார்பு
4) தொப்புளுக்கு(கொப்பூழ்) சற்று மேல்.
5) இடது தோள்
6) வலது தோள்
7) இடது கையின் நடுவில்
8) வலது கையின் நடுவில்
9) இடது மணிக்கட்டு
10) வலது மணிக்கட்டு
11) இடது இடுப்பு
12) வலது இடுப்பு
13) இடது கால் நடுவில்
14) வலது கால் நடுவில்
15) முதுகுக்குக் கீழ்
16) கழுத்து
17) வலது காதில் ஒரு பொட்டு
18) இடது காதில் ஒரு பொட்டு

பலன்கள்
-------------
திருநீறு அணிவதால்
தடையற்ற இறைச் சிந்தனை,
உயர்ந்த நற்குணங்கள்,
குறைவற்ற செல்வம்,
நல்வாக்கு,
நல்லோர் நட்பு, போன்ற எல்லா நலமும் பெற்று சிறப்புடன் வாழலாம்.
உடல் நலனும் இரத்த ஓட்டமும் சீர்படும்.
பாவங்கள் என வரையறுக்கப் பட்டவைகளை ஒதுக்கும் மனப் பாங்கும்,
தொல்லைகள் அனைத்தையும் அழித்தும் அனைத்துப் பேறுகளையும் அளித்துப் பிறவிப் பிணி அறுத்து மோட்சம் செல்ல வழிகாட்டும்.

இதைத்தான் திருமூலர் பின்வரும் பாடலில் தெரிவிக்கிறார்.
-----------------------------------------------------------------------------------
கங்காளன் பூசும் கவசத் திருநீற்றை
மங்காமல் பூசி மகிழ்வரே யாமாகில்
தங்கா வினைகளும் சாரும் சிவகதி
சிங்கார மான திருவடி சேர்வரே!

from the facebook tamizhmarai

Pages: 1 ... 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 [57] 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 ... 74