Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Balaji

Pages: 1 ... 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 [56] 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ... 78
826
Arunachala / Re: Planning to Visit Arunachala
« on: November 06, 2013, 02:14:17 PM »
Deepam programme

827
General topics / Re: urgent prayer request
« on: November 06, 2013, 01:12:00 PM »
Dear Kskat27

Vazhga Vallamudan your father

828
The teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi / Re: Our Bhagavan-Stories
« on: November 04, 2013, 06:56:05 PM »
Treatment to Bhagavan

Dr.Moose was daily applying leeches to the tumour  so that they might suck away the bad blood.  One noon they got stuck  up so hard after the blood-sucking that they could not be easily detached.   This much have caused terrible pain.  Bhagavan not only bore it all cheerfully   but cut a joke saying:
“These leeches like so many Jnanis seem to have gone into Samadhi(trance)!”

From the Boundless Ocean of Grace Vol.VIII

829
Devaraja Mudaliar
During Bhagavan’s illness many devotees used to entreat Bhagavan either orally or by letter to cure himself and live on for some more years for the benefit of his numerous disciples.   Once our Muruganar wrote a poem in Tamil to the same effect.  When I read it one or two days afterwards, I also was moved to make an appeal to Bhagavan

The gist of it is as follows:
“Our court poet has already appealed that you should not depart before you have perfected the protection of your subjects.  I have to tell you another thing, in my humble way.  What is to happen to me and several others like me who, like helpless children, have thrown themselves entirely at your feet and on whom you have showered your kindness, tenderness and solicitude, irrespective of their merits and even ignoring their faults, if you should leave them thus?  Surely you cannot find it in your heart to leave us stranded like this.  So we live in hope you will preserve this body still for our benefit”.
Muruganar afterwards kept up an appeal to Bhagavan every day for eleven days, if I remember aright and all the eleven stanzas are in the Asramam.

From the Boundless Ocean of Grace Vol.VIII

830
ரமணர் ஆயிரம் - 47

”அருணாசல ரமணன்”

காட்மாண்டிலிருந்து பகவானைத் தரிசிக்க வந்திருந்தார் அந்த பக்தர். பெயர் ருத்ர ராஜ பாண்டே. அவர் பகவானை அதுவரை பார்த்ததில்லை. ஆனால் அவரைப்பற்றி பால் பிரண்டன் எழுதிய புத்தகம் மூலம் அறிந்திருந்தார். நேபாள அரசர் பகவானின் பக்தராக இருந்ததால் அவர் அனுமதி மற்றும் உதவியுடன் அண்ணாமலை தலத்தை வந்தடைந்தார்.

இமயமலை உட்பட இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்று பல மகான்களைத் தரிசித்தவர் என்பதால் பகவானும் அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருவராக இருக்கலாம் என்று அந்த பக்தர் நினைத்தார். பகவானைச் சந்தித்ததும் பல கேள்விகள் கேட்க வேண்டும் என எண்ணி, பலவாறு யோசித்து அவற்றை ஒரு தாளில் எழுதி எடுத்து வந்திருந்தார்.

ஆச்ரமத்தை அடைந்தார்.

ஏழை, பணக்காரர், பாமரர், ஆண், பெண், உயர்ந்த பதவியில் இருந்தவர்கள், ஆசார சீலர்கள், உள்நாட்டவர், வெளிநாட்டவர் என பலரும் சூழ பகவான் அங்கே அமர்ந்திருந்தார். அவர் பார்வை மலையை நோக்கிக் கொண்டிருந்தது. பின்னர் மெல்ல சகஜ நிலைக்குத் திரும்பியவர் பக்தர்கள் சிலரது கேள்விக்கு பதில் சொல்லலானார். அவை அனைத்தும் ருத்ர ராஜ பாண்டே கேட்க வேண்டும் என மனதுள் எண்ணியிருந்த கேள்விகள்.

பகவானிடம் தான் எதுவும் கேட்காமலேயே தனது சந்தேகங்களுக்கு விடை கிடைத்தது குறித்து பாண்டே ஆச்சரியமடைந்தார். மகிழ்ந்தார்.

அங்கிருந்த பக்தர்களில் ஒருவர், “காசியில் இறந்தால்தான் முக்தி. அருணாசலத்தை உள்ளன்போடு நினைத்தாலே முக்தி, இல்லையா பகவான்!” என்றார்.

பகவானும் அதை ஆமோதித்தார்.

பாண்டேவிற்கு உடனே அருணாசலர் ஆலயம் செல்ல வேண்டும்; அருணாசலரை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. மெல்ல மகரிஷியிடம் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவர், தான் அருணாசலரை தரிசிக்கச் செல்லப் போவதாகவும், அதற்கு மகரிஷி ஆசிர்வதிக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார்.

பகவானும் புன்சிரிப்புடன் தலையசைத்து அனுமதி அளித்தார்.

மாலை 3.00 மணி இருக்கும். ஆலயத்துக்குச் சென்றார் ருத்ர ராஜ பாண்டே. கூட்டமே இல்லாமல் ஆலயம் அமைதியாய் இருந்தது. ஒரு இளம் அர்ச்சகர் கூட வந்து எல்லா சன்னதிகளுக்கும் அழைத்துச் சென்றார். அருணாலர் வீற்றிருந்த கர்ப்பக்ரகம் மட்டும் மூடியிருந்தது.

சற்று நேரத்தில் அது திறக்கப்பட்டது. பாண்டே உள்ளே நோக்கினார். அங்கே அவர் கண்டது என்ன? அங்கே அருணாசலர் தென்படவில்லை. மாறாக ரமணரின் புன்னகை ததும்பும் முகம் தான் காட்சியளித்தது. ஒன்றல்ல; இரண்டல்ல. அந்த அறை முழுவதும் ரமணரின் அருள் முகம் காட்சி தந்தது.

பாண்டே ஐயம் கொண்டு கண்களை பலமுறை நன்கு மூடித் திறந்தபோதும் கூட அங்கே ரமண பகவானே அருணாசலராய்க் காட்சி அளித்துக் கொண்டிருந்தார்.

மெய் சிலிர்த்துப் போன பாண்டே உடனே ஆச்ரமம் திரும்பினார். அப்போது பகவான் மாலை உலா செல்லக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார். இவரைப் பார்த்ததும் பகவானின் முகத்தில் ஒரு குறுநகை. ’என்ன அருணாசலர் தரிசனம் ஆச்சா?’ என்று கேட்பது போல் இருந்ததாம் பகவானின் பார்வை. இது கற்பனை அல்ல; நடந்த உண்மைச் சம்பவம் என்கிறார் ருத்ர ராஜ பாண்டே.

பாத்திரத்திற்கு ஏற்றவாறு நீர் நிரம்புவது போல் தகுதிக்கேற்றவாறு பகவானின் அருள் பக்தர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. ஓட்டைப் பாத்திரத்தை வைத்துக் கொண்டு அல்லது பாத்திரமே இல்லாமல் ஒன்றுமே கிடைக்கவில்லை என்று புலம்புபவர்களை நாம் என்ன செய்ய முடியும்?!

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!

831
Very nice Mr  Subramanian Sir about purifying bath Ribhu Gita

832
Prof T K Duraiswami Iyer was one of the members of the committee for the consecration ceremony of Sr i Matrubhuteswara temple .  Duraiswami Iyer and his wife Yogambal were regular visitors to the Asramam.  They had rented a house in Tiruvannamalai town and they came to the Asramam every morning and evening and spent a lot of time in meditation in Bhagavan’s presence.  Yogambal was a devotee of the Mother Goddess. 
Yogambal had one fond wish.  She wanted to have small golden parrot made and place it in the hand of the Goddess in the Matrubhuteswara temple.  So Duraiswami Iyer commissioned a jeweler to make a golden parrot of a suitable size.  The golden parrot was made and delivered to Duraiswami Iyer in due time.
 
 That evening when the couple made their customary visit to the Asramam, Yogambal had the golden figure in her hand.  After prostrating to Bhagavan, she gave the golden parrot to Bhagavan and said. ”This parrot has been made with the idea of placing it in the Goddess’ hand. “  Bhagavan took the small figure in his hand and turning it this way and that, admired the delicate craftsmanship.  Bhagavan then smiled at the couple and said,”This is a parrot suitable for the Goddess to hold in her hand.  What a wonderful coincidence!  The one who is offering the parrot is Yogambal and the one who is receiving it is Yogambal too!.  The deity in the Matrubhuteswara Temple is named Yogambal.  By remarking upon this coincidence, the lady was moved to tears.

From the Boundless Ocean of Grace Vol.VIII.

833
General topics / Re: who was Dandapani Swami?
« on: October 17, 2013, 11:07:33 AM »
Smt Meenakshi, daughter of Sri Dandapani Swami

I was born the sixth daughter of Sri Periyakulam Krishna Iyer and Kanakammal on the fourth day of Panguni month, Saleevagna Sahabdha, 1823 (17-3-1902). My parents and elders called me Meenakshi. I was happy with my parents.

In the meantime, my father took sannyasa and became one of the leading devotees of Sri Ramana Bhagavan. (The father's name was Dandapani Swami). Later, my father went to Palani with Bhagavan's permission, constructed an ashram in South Giri Street, and lived there for some time.

834
Poovan, a shepherd, says that he knows Sri Bhagavan since thirty years ago, the days of Virupakshi cave. He used at times to supply milk to the visitors in those days. Some six years ago he had lost a sheep, for which he was searching for three days. The sheep was pregnant and he had lost all hopes of recovering her, because he thought that she had been set upon by wild animals. He was one day passing by the Asramam, when Sri Bhagavan saw him and enquired how he was. The man replied that he was looking out for a lost sheep. Sri Bhagavan kept quiet, as is usual with Him. Then He told the shepherd to help in lifting some stones, which he did with great pleasure. After the work was finished, Sri Bhagavan told him: “Go this way”, pointing the footpath towards the town. “You will find the stray sheep on the way”. So he did and found the lost sheep with two little lambs. He now says, “What a Bhagavan is this! Look at the force of his words! He is great! He never forgets even a poor man like me. He remembers my son Manikkam also with kindness. Such are the great ones! I am happy when I do any little work for Him, such as looking to the cows when they are in heat".

From: Talks with Sri Ramana Maharshi, Talk 296, 16th December, 1936.

835
* எல்லாச் செயல்களையும் நாமே செய்கிறோம் என்று எண்ணுகிறோம். உண்மையில் நாம் ஒரு சிறு கருவியே. இந்த உண்மையை உணர்ந்து கொண்டால் "நான்' என்ற அகந்தை தானாக விலகிவிடும்.
* பிறர் விஷயங்களில் ஈடுபடுத்தி மனதை அலைபாய விடக்கூடாது. பிறர் எவ்வளவு கெட்டவராக இருந்தாலும், அவர்களிடம் வெறுப்பு காட்டுவதும் கூடாது.
* இரண்டு வித மனங்கள் இல்லை. அது ஒன்று தான். நல்ல எண்ணங்களைச் சிந்தித்தால் அது நல்லமனம். தீய எண்ணங்களைப் பற்றிக் கொண்டால் அது கெட்டமனம்.
* நான் பலமற்றவன், தீயவன் என்று நினைப்பது தான், நாம் செய்யும் பெரிய தவறு. இந்தத் தவறை இனியும் செய்யாதீர்கள். ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் தெய்வீகத்தன்மையும், வலிமையும் நிறைந்திருக்கிறது.
* உள்மனதில் நிலையான அமைதியை யார் ஏற்படுத்துகிறார்களோ, அவரைக் குருவாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
- ரமணர்

836
HOW TO DEAL WITH RESTLESSNESS

D.: How is restlessness removed from the mind? M.: External contacts - contacts with objects other than itself - make the mind restless. Loss of interest in non-Self, (vairagya) is the first step. Then the habits of introspection and concentration follow. They are characterized by control of external senses, internal faculties, ending in samadhi (undistracted mind). D.: How are they practised?

 M.: An examination of the ephemeral nature of external phenomena leads to vairagya. Hence enquiry (vichara) is the first and foremost step to be taken. When vichara continues automatically, it results in a contempt for wealth, fame, ease, pleasure, etc. The ‘I’ thought becomes clearer for inspection. The source of ‘I’ is the Heart - the final goal. If, however, the aspirant is not temperamentally suited to Vichara Marga, to the introspective analytical method, he must develop bhakti, devotion to an ideal - may be God, Guru, humanity in general, ethical laws, or even the idea of beauty. When one of these takes possession of the individual, other attachments grow weaker, i.e., dispassion (vairagya) develops. Attachment for the ideal simultaneously grows and finally holds the field. Thus ekagrata (concentration) grows simultaneously and imperceptibly - with or without visions and direct aids. Talks with Sri Ramana Maharshi nos 26 and 27

837
ராமரும், லட்சுமணரும் சீதையும் தாண்டகாரண்யத்தில் தங்கியிருந்த போது, ஒரு ஆஸ்ரமத்திலிருந்து மற்றொரு ஆஸ்ரமத்திற்கு சென்றனர். அப்படி கிளம்பும்போது, ராமனின் வயதில் ஒத்த சில இளைஞர்களும் அவர்களுடன் கிளம்பிவிட்டார்கள். இப்படி ராமர் தொடர்ந்து சொல்லும் போது கூடவே பல ரிஷிகுமாரர்களும் தோற்றத்தில் மரவுரி தரித்து ராமலட்சுமணர்களைப் போலவே தோற்றம் அளித்தனர். தொடர்ந்து காட்டுவழியில் செல்லும் போது சில பெண்கள் ராமசீதா வருகையை அறிந்தனர். ராமலட்சுமணர் மற்றும் சீதையைப் பார்க்கும் ஆவலில் ஓடிவந்தவர்களுக்கு ஓர் ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது. சீதையை மட்டுமே அப்பெண்களால் அடையாளம் காணமுடிந்தது. பெண்கள் சீதையை சூழ்ந்து கொண்டு நின்று ஒவ்வொரு இளைஞராக ""இவர் ராமரா அல்லது இவர் ராமரா''? என்று கேள்வி கேட்டனர். ஒவ்வொரு இளைஞரையும் கண்ட சீதை "இவர் ராமர் இல்லை, இவர் ராமர் இல்லை' என்று பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். கடைசியாக லட்சுமணரை காட்டி, இவர் ராமரா என்று அப்பெண்கள் கேட்டனர். சீதை அதற்கும் இல்லை என்று மறுத்தாள். கடைசியாக ராமரையே சுட்டிக்காட்டி கேட்டபோது மவுனம் சாதித்தாள் சீதை. மவுனம் சம்மதம் அல்லவா?
பக்தனுக்கும் இது தான். கடவுளைக் காணும் வரை அவரைப் பற்றிய கேள்விகள் எழும். பரம்பொருளை தரிசித்தபின் பேசத் தோன்றாமல் மவுனம் வந்துவிடும். மவுனம் என்பது முழுமை. அதுவே பூரண ஞானம் ஆகும்.
ரமணர்


from Dinamalar Daily News paper

838
General Discussion / Re: Divine poetry and thoughts
« on: October 08, 2013, 03:22:56 PM »
Very nice picture of Arunachala HIll Mr Jewell

839
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: October 07, 2013, 06:42:31 PM »
NavaRatri Celebrations

October 7th 2013

SRI RAMANASRAMAM -

Live Webcasting..

840
Deceptive Appearances

One afternoon in 1944, when devotees were conversing about sundry matters in Bhagavan’s presence, the topic of deceptive appearances and talks came up for discussion. Addressing Bhagavan, a devotee said, “Some people put on all sorts of false appearances to deceive the world.”

Bhagavan said, “Yes. Not some, but many. What of that? If people put on false appearances, it is their own minds that get troubled ultimately. They begin to be afraid of what others would think of them and so their minds become their own enemies. If people think of deceiving others by putting on false appearances they themselves get deceived ultimately. They think, ‘We have planned and have deceived others and thereby have shown great cleverness.’ With pride they practice more and more deceptions. The consequences of their actions will be realized only when the deceptions are discovered. When the time comes, they will collapse as a result of their own deceits.”

While all were wondering whom Bhagavan had in mind, Rama Yogi said, “Swami, this reminds me of an incident. I remember to have read somewhere that Bhagavan had once put on Panganamam (distinctive caste mark of a Vaishnavaite). Is it true?”

Bhagavan replied as follows: “Yes. That was during the early days of my life on the hill. At that time some Vaishnavaites used to come to me, and at their pressing request I used to put on the namam, having nothing to lose thereby. Not only that. Do you know what I did once?

Those were the days when a Kalyana Mandapam was constructed in Arunachaleshwara temple. It was Navaratri time (Dasara Festival). A bhajana troupe had arranged in the temple a display of dolls for worship. They pressed me to go with them to see the display. As I was afraid that somebody might recognize me and start doing all sort of services, I put on a dhoti of Palaniswami and covered my body with another cloth, put on a namam like a Vaishnavaite and went with them. The administrators of the temple knew me well. I wanted to avoid them. They however, recognized me at the gate itself, and came after me saying, ‘Swami! Swami! You also have come here to see the Swami? You yourself are a Swami, aren’t you?’ What to do? I felt I was deceiving myself. I somehow managed to evade them and get inside but I felt that everyone was looking at me only. I did not see the Mandapam nor could I see anything else. I turned back intending to return home unnoticed but the chief amongst the Archakas caught me again at the gate. “Swami! Swami! You have come in this dress? Aha! How nice it is, Swami! Please wait.”

So saying he stopped me; and addressing his assistants, he said, ‘You fellow! Bring a garland of flowers. Bring sandal paste. Bring prasadam. Our Brahmanaswami has come here putting on the dress of Lord Sri Krishna. It is our great luck.’ So saying, they began to shower temple honors on me. I somehow managed to escape their attentions and went away. Later on, I tried a number of times to hoodwink them and somehow go to the temple but invariably they used to recognize me and give me all the temple honors. Thereupon I gave up all further attempts and stopped going to the temple altogether. It is the same with everything. You can stay anywhere without fear, if you are in your real form. If you put on a dress to deceive others, you will be afraid every minute that someone might catch you at your deception and so your mind becomes your own enemy and troubles you,” said Bhagavan.


Suri Nagamma
Recollections of Sri Ramanasramam

Pages: 1 ... 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 [56] 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 ... 78