Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Balaji

Pages: 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 78
46
ஸ்ரீ ரமண ஆஸ்ரமத்தில் பால் பிரன்டன்  2
---------------------------------------------------------
நான் கண் அயற்கிறேன் , பலவிதமான கனவுகள் காணுகிறேன். தூக்கம் இடையிடயே கலைந்துபோகிறது. என்றாலும் நித்திரை முழுவதும் நீங்குவதில்லை. சில மணிநேரம் தூங்கிவிடுகிறேன். முடிவில் என் நண்பர் என்னை எழுப்புகிறார். இரண்டு பேரும் ஒரு சிறு ஸ்டேஷனில் இறங்குகிறோம். நல்ல இருட்டு ; எங்கும் நிச்சப்தம். கீச். என்று கூச்சல் போட்டு விட்டு வண்டு தடதடவென்று உருண்டோடி மறைகிறது. பொழுதுவிடிய இன்னும் நேரம் செல்லும். ஆகவே , நாங்கள் பிரயாணிகள் தங்கும் அறைக்குப் போகிறோம். அந்த அறையிலே உட்காரப்படுக்க ஒன்றுமே கிடையாது. விளக்குக்கூட இல்லை. நாங்கள் போய்த்தான் அங்கிருந்த விளக்கைக் கொளுத்துகிறோம்.

எப்போதும் இருள் நீங்கும் , பொழுது விடியும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இருளை வெளிச்சம் எடுத்து விழுங்குகிறது. கிழக்கு வெளுத்து வருகிறது. அறையின் பின்புறத்தில் உள்ள சிறு ஜன்னலின் வழியாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சம் வெளிச்சம் நுழைந்து வருகிறது. நான் எட்டிப் பார்க்கிறேன். சுற்றிலும் உள்ள பொருள்களில் சிற் சில என் கண்களுக்குப் புலனாகின்றன. சில மைல்களுக்கு அப்பால் தனித்த ஒரு குன்றின் உருவம் மங்கலாகக் காணுகிறது. அதன் அடிவாரம் மிகவும் பரந்து தோன்றுகிறது. குன்றும் பருத்த தோற்றத்தையே காட்டுகிறது. ஆனால் அதன் சிகரம் மூடு பனியிலே மறைந்து கிடக்கிறது. இன்னும் நன்றாகப் பொழுது புலரவில்லை ; மப்பு நீங்கவில்லை.

என் நண்பர் வெளியே போகிறார். வண்டி ஒன்று வேண்டும் அல்லவா  ஒரு மாட்டுவண்டியில் வண்டிக்காரன் குறட்டைவிட்டுத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான். நண்பர் இரண்டொருதரம் சத்தமிட்ட பின்பே அவனுக்கு விவகார உலகத்தைப்பற்றியே நினைவு வருகிறது. வண்டிக்கு ஆள் வந்திருப்பதை தெரிந்து கொள்ளுகிறான். நாங்கள் போக வேண்டிய இடத்தைக் குறிப்பிடுகிறோம். வேறு வார்த்தை இல்லை , உடனே ஆவலுடன் சம்மதிக்கிறான். நான் அவன் வண்டியைப் பார்க்கிறேன். இரண்டு சக்கரங்கள் ; அவைகளின்மேல் பொருத்திய ஒரு மூங்கில் கூடு. இவ்வளவுதான் வண்டி. அதில் ஏறலாமா என்று கொஞ்சம் யோசிக்கிறேன். ஆனால் என்ன செய்வது  வேறு வழியில்லை. நாங்கள் ஏறிக் கொள்ளுகிறோம். வண்டிக்காரன் எங்கள் சாமான்களை எடுத்து வண்டியில் போடுகிறான். என் நண்பர் அப்படி இப்படி நெருக்கிக் கையகல இடத்தில் மூட்டை கட்டினாற்போல் உட்கார்ந்து கொள்ளுகிறார். எப்படித்தான் அவ்வளவு சிறிய இடம் அவருக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறதோ எனக்குப் புரியவில்லை. நானும் குனிந்து உட்கார்ந்து கொண்டு காலைத் தொங்கவிட்டுக்கொள்கிறேன். வண்டிக்காரன் ஏர்க்காலின்மேல் குந்திக் கொள்ளுகிறான். அவனது கால்கள் இரண்டும் ஊசலாடுகின்றன. இப்படியாக எல்லாரும் ஒருவாறு இடம்பிடித்துக்கொண்ட பிறகு வண்டி புறப்படுவதற்கு நாங்கள் அனுமதி கொடுக்கிறோம்.

மாடுகள் இரண்டும் தங்களால் முடிந்த மட்டும் வேகமாகவே போகின்றன. ஆயினும் என்ன  வழி சீக்கிரம் தீருவதாகக் காணோம். இந்தியாவில் , உள்பிரதேசங்களில் எருதுகள் மிகவும் உபயோகமானவை உஷ்ணத்தைப் பொறுத்துக் கொள்வதில் அவை குதிரைகளைக் காட்டிலும் சிறந்தவை. அவைகளின் பரமாரிப்புக்காகச் செலவும் அதிகம் ஆவதில்லை. தீனி விஷயத்தில் குதிரைகளைப் போல அவை அவ்வளவு சொகுசுடையவைகளல்ல. கிராமங்களிலும் சிறு பட்டணங்களிலும் எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாகப் பழக்க வழக்கங்கள் மாறுபடவே இல்லை. இரண்டாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்போலவே இன்றைக்கும் மாட்டு வண்டிகள் போக்கு வரத்துச் சாதனமாய் இருந்து வருகின்றன.

எங்கள் வண்டிக்காரன் மாநிறம் , தனக்கும் ஒரு ஜோடி எருதுகள் இருக்கின்றன வென்று அவனுக்குக் கொஞ்சம் பெருமை போல் இருக்கிறது. அவைகளின் கொம்பின் முனைகளின் முனையில் கொப்பிகளும் கால்களில் சிறு சதங்கைச் சரங்களும் பூட்டியிருக்கிறான். எருதுகளின் மூக்கின் வழியாகக் கோர்க்கப்பெற்ற கயிறுகளின் உதவியால் அவன் அவைகளைச் செலுத்திக்கொண்டு போகிறான். பாதையில் புழுதி படிந்து கிடக்கிறது. எருதுகள் அசைந்து ஒய்யாரமாய்க் கால்வீசி நடக்கின்றன , நான் வேகமாய் வருகிற சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எங்களுக்கு இரண்டு பக்கங்களிலும் நிலத்தோற்றம் ரம்மியமாக உருக்காட்டுகிறது. வெறும் சம வெளியாக அல்லாமல் , அங்கங்கே மேடுகளும் குன்றுகளும் தோன்றுகின்றன. அந்தப் பிரதேசம் செம்மண்பூமி. சாலை அதனுள் பிளந்துகொண்டு போகிறது. சிற்சில இடங்களில் முள் செடிகளும் புதர்களும் இருக்கின்றன. அழகிய பசுமையான நெல்வயல்கள் சிலவற்றையும் பார்க்கிறேன்.

ஒரு குடியானவன் எங்களைக் கடந்து போகிறான். நீண்ட கால உழைப்பினால் அவன் முகம் அழுத்துக் காணுகிறது. வழக்கம்போல அன்றும் வேலைக்குத் தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறான். இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு சிறுமி தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு போவதைப் பார்க்கிறோம். அவள் தலைமேல் ஒரு செப்புக்குடம் இருக்கிறது. ரத்தம் போலச் சிவந்த மூக்குத்தி ஒன்று அணிந்து கொண்டிருக்கிறாள். கைகளில் இரண்டு தங்கக் காப்புகள் இள வெய்யிலில் மின்னுகின்றன. அவள் நிறம் கருப்பு. அதனால் அவள் திராவிடப்பெண் என்று ஊகிக்கிறேன். இந்தத் திராவிடப் பெண்கள் இயற்கையாகவே உல்லாசமான சுபாவத்தையுடையவர்கள். பேச்சு வளர்ப்பதில் அவர்கள் சமர்த்தர்கள். அதில் , மற்ற இந்தியப் பெண்கள். அவர்களுக்கு நிகராக நிற்க முடியாது. அவர்களுடைய சாரீரம் மிகவும் இனிமை பொருந்தியது.

அந்தப்பெண் ஆச்சரியத்துடன் இமை கொட்டாமல் எங்களை உற்றுப் பார்க்கிறாள். வெள்ளைக்காரர்கள் அந்தப் பக்கங்களில் போவது மிகவும் அபூர்வம்.

கடைசியில் ஊர்வந்து சேருகிறோம்.

---- பிரன்டனின் பயணம் தொடரும்.

from fb ramana mandiram madurai

47
ஸ்ரீ ரமண ஆஸ்ரமத்தில் பால் பிரன்டன்  1
-----------------------------------------------------
எல்லா மேன்மைகளும் மேல் நாடுகளில்தான் இருக்கின்றன என்கிற கொள்கை இப்போது மாறி வருகிறது ; தங்களுடைய நாகரீகம் எவ்விதத்திலும் ஏனையவைகளுக்குக் குறைந்ததல்ல என்பதை இந்துக்கள் உணர்ந்து வருகின்றனர். இந்தியா ஒன்றுதான் புண்ணிய பூமியென்று , வாழ்வின் முடிவான லட்சியத்தை அடைய விரும்பும் வெளி தேசத்தவர்கள் இங்குதான் வந்து சேர வேண்டும் என்றும் சுமார் நாற்பது வருஷங்களுக்கு முன்பு ஸ்ரீமத் சுவாமி விவேகானந்தர் பகர்ந்தருளியுள்ளார். நாளேற ஏற அக்கூற்றும் பலவிதங்களில் நிரூபிக்கப்பட்டு வருவதை நாம் காண்கிறோம்.

இரண்டு மூன்று வருஷங்களுக்கு முன்பு பால் பிரன்டன் என்னும் பெரியார் இந்தியாவுக்குத் தீர்த்த யாத்திரை வந்தார். கோவில் குளங்களைப் பார்க்க வேண்டுமென்று அவர் வரவில்லை. மேல் நாட்டு வாழ்வில் அவருக்கு ஆத்ம சாந்தி உண்டாகவில்லை. எல்லாம் வெறும் பகட்டும் பதைபதைப்புமாகவே அவருக்கு விளங்கின. இந்தியாவில் மறைந்து கிடக்கும் யோகிகள் தமக்கு ஏதாவது சாந்தியளிக்க முடியுமா வென்று அவர் பன்முறை எண்ணிப் பார்த்தார். பிறகு தாமே நேரில் சென்று பார்க்கவேண்டுமென்று தீர்மானித்தார். படாத பாடு பட்டுச் சில பெரியார்களை அவர் வந்து தரிசிக்க நேர்ந்தது , தமது அனுபவங்களை யெல்லாம் ஒரு நூலாக எழுதி அவர் வெளியிட்டிருக்கிறார். அதிற் சில பாகங்களை அவரது அனுமதிபெற்று மொழி பெயர்த்து ஈண்டு வெளியிடுகிறோம்.

என்னை அழைத்துச் செல்ல ஏற்றுக் கொண்ட சாது சுப்ரமண்யமும் நானும் சென்னை எழும்பூரில் ரயில் ஏறுகிறோம். வண்டி ஓட ஆரம்பிக்கிறது. நேரமும் பறக்கிறது. இரண்டு பக்கங்களிலும் வேறுவேறான காட்சிகள் பல தோன்றுகின்றன ; பசுமையான பரந்த நெல்வயல்கள் ; சிறிய செங்குன்றுகள் ; நீண்டு நிழல் நிறைக்கும் தென்னந்தோப்புகள் ; மனிதர்கள் உழைக்கும் வயல்புறங்கள்.

மாலை வேளை விரைந்து வருகிறது. இருள் குவிகிறது. வெளியே உள்ள பொருள்களின் தோற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து போகிறது. ஜன்னலை விட்டுத்திரும்பி நான்வேறு யோசனையில் ஈடுபடுகிறேன். பிரமன் என்ற அட்டயோகி கொடுத்த தங்கமோதிரத்தை அணிந்து கொண்ட பிறகு நடந்த விந்தையான சம்பவங்களை எண்ணி நான் ஆச்சரியப்படுகிறேன். ஏன் , என் பிரயாணத்திட்டமே அடியோடு மாறுபட்டு விடவில்லையா  எதிர்பாராத விதமாக ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்த நிகழ்ச்சிகள் நான் எண்ணியபடி வட கிழக்கே போக முடியாமல் செய்துவிட்டன. அதற்கு மாறாகத் தெற்குநோக்கிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த யோகி சொன்னபடி , இத்தங்க மோதிரத்தின் நடுவில் பதிந்து கிடக்கும் கல்லுக்கு அற்புத சக்தி ஏதாவது உண்டா  அப்படி ஏதாவது ஒன்று இருக்க முடியுமா என்று என் நெஞ்சிலே கேள்விகள் எழுகின்றன. மோதிரம் ஒன்று மனிதனது ஜீவியத்தை மாற்ற வல்லதா

பௌதிக சாஸ்திர முறையில் பயிற்சி பெற்ற உள்ளத்தையுடைய மேல் நாட்டான் ஒருவன் இதில் அவ்வளவு சுலபமாக நம்பிக்கை வைக்கமாட்டான். ஆயினும் உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ள என் மனம் எப்போதும் தயாராய் இருக்கிறது. மோதிரத்தில் அற்புதம் உண்டு என்ற நம்பிக்கையை விரட்டி அடிக்க முயற்சிக்கிறேன் , என்றாலும் அது முழுவதும் என்னைவிட்டு அகலுவதாக இல்லை. என் எண்ணத்துக்கு மாறாக நான் ஏன் இப்போது திருவண்ணாமலைக்குச் செல்ல வேண்டும்  காஷாயம் தரித்த அந்த இரண்டு துறவிகளும் மஹரிஷியிடம் போகுபடி என்னை ஏன் வற்புறுத்த வேண்டும்  தெய்வாதீனமா இது  தெய்வாதீனம் என்பதில் எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை கிடையாது. ஆனால் வேறு விதமாக இதைக் கருதவும் வகை அறியேன். அற்பமானவைகளாகக் காணப்படும் சிறுசிறு சம்பவங்களும் சில சமயங்களும் சில சமயங்களில் ஒருவனது வாழ்க்கை அமைப்பைப் பெரிதும் மாற்றக்கூடும் என்று நான் கடந்த அனுபவத்தினால் நன்றாக அறிந்திருக்கிறேன்.

விழுப்புரத்தில் நாங்கள் ரயிலை விட்டு இறங்குகிறோம். புதுச்சேரி இங்கிருந்து நாற்பது மைல் தூரம். இதுதான் இன்னும் பிரஞ்சுக்காரருக்குச் சொந்தமாக மிஞ்சியிருக்கும் சின்னஞ்சிறு துண்டு நிலம். நாங்கள் இறங்கின இடத்தில் வண்டி மாற்றவேண்டும். உள் பிரதேசத்தில் ஓடும் கிளைப்பாதையை நோக்கிச்செல்லுகிறோம். அந்தப்பாதையில் போக்குவரத்து என்பதே இல்லைபோல் இருக்கிறது. எல்லாம் ஒரே அமைதி. நாங்கள் சுமார் இரண்டு மணிநேரம் வண்டிக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பிரயாணிகள் தங்கும் அறை இருளடைந்து கிடக்கிறது. நான் அதில் உட்கார்ந்துகொள்ளுகிறேன். என்னை அழைத்து வந்து சாது வெளியே உலாவிக் கொண்டிருக்கிறார் வெளிப்புறமோ அறையைவிட இருளடைந்து தோன்றுகிறது. நட்சத்திர வெளிச்சத்தில் அவருடைய உயர்ந்த உருவம் சாயைபோன்று தென்படுகிறது. அவர் மனிதர்தானோ அல்லது பூதகணமோவென்று சந்தேகப்படவேண்டும். அரிதாக ஏதோ சிலதடவை மட்டும் ஓடும் வண்டியும் கடைசியாக அகால வேளையில் எங்களை ஏற்றிக் கொண்டு புறப்படுகிறது. வண்டிகள் பிரயாணிகள் வெகு சிலரே இருக்கின்றனர்.

---- பிரன்டனின் பயணம் தொடரும்.

from fb ramana mandiram madurai

48
With deep feeling Suri Nagamma read out her poem to us:

Arunachala Ramana!
Ever since at your feet I myself laid
My mind sought not another abode.
Never had I prayed for any physical gain.
'Bestower of Boons' I do so now in pain.
Cancer forged in me a dwelling,
Killing me without killing.
I crave not that it disappear
But that I bravely forebear and surrender.
Grant me the calm with which you bore a tumor,
Make me your daughter, fit to have forever.
Loath to see thee suffer, asked I for a share.
And now that it is given, my strength has left me.
Besides the pain, a share of thy peace
Grant me, O Lord, 'The Slayer of Disease'.

Needless to say, Suri Nagamma's prayer was again answered, and more. She was given the calm and her 'Slayer of Disease' did his part too. A remarkable cure ensued, she was enabled to reside in Ramanasramam several months after she had regained her strength. Then, when on a visit to Bangalore, she left her mortal frame on March 31st, 1980, after a short illness.

from the newsletter march april 2018 of Arunachala Ramana New york ashramam

49
Reminiscences of R. Naryana Iyer

0ne hot Sunday afternoon an old devotee placed before Bhagayan some palmyra fruits (nongu). Bhagavan severely remarked: "Why do you do this daily? You are a sanyasi .You must beg of others the wherewithal to procure these. You must say that they are for me. You know that I cannot eat them without others present sharing them and so you have to get some quantity and this you do using my name as though I desire it. Can't you keep quiet and mind your own business? You prostrate before me and think that you have won me over. Every prostration is like a blow on my head. All sorts of things are done outside these four walls with impunity, as though these walls hide and protect them. Who likes these prostrations? And on and on he went in a tirade against all and sundry who posed like pious men but were hiding a lot of impurity. It was not one individual that was attacked. The atmosphere in the hall was tense, and one by one, the devotees sneaked out .But such moods were only momentary, and he could switch to his wonted geniality the next instant.

from Boundless Ocean of Grace Arunachala Ramana

50
Find devotees in your area / Re: Devotees from Dallas,TX
« on: February 28, 2018, 05:00:43 PM »
Mr gopal pl see the satsang centres.

https://www.sriramanamaharshi.org/centres/directory/

51
from fb David Godman

Over the last few weeks I have been working on new editions of The Power of the Presence. The materials I used for previous reprints were damaged during a flood at a press in Pondicherry. Since I never had digital files for these books, I decided to start from scratch and make new editions that would have photos to illustrate the text, as well as a little extra information and updated translations of some of the texts I cite. Today I was working on the chapter by and about Sadhu Natanananda.

Sadhu Natanananda was my neighbour when I first lived in Tiruvannamalai in 1970s. I was occupying a room in the Osborne house while he had a room in the neighbouring compound that was owned by Dorab Framji. We would occasionally pass on the road, but he would never acknowledge my existence. It wasn't just me. He tended to ignore everyone when he was out, even devotees he had known for decades.

Over time I came to learn that he had compiled the excellent booklet Upadesa Manjari (Spiritual Instruction) that has appeared in many editions of Bhagavan's Collected Works. This was not his only contribution to the book. He edited the question-and-answer version of Vichara Sangraham (Self-Enquiry) and wrote the essay version of the same text, the one that now most frequently features in editions of Collected Works. At Bhagavan's request he edited the first Tamil edition of Guru Vachaka Kovai, and in the 1950s he wrote Sri Ramana Darsanam, a Tamil book that contained teachings he had heard and events he had witnessed during Bhagavan's lifetime.

About fifteen years ago T. V. Venkatasubramanian asked me to help him bring out an English edition of this book. I agreed and we, along with Robert Butler, spent a couple of months working on the text,. It was a dense and linguistically complicated book: sentences occasionally sub-claused their way through a couple of pages, and the footnotes were so long and extensive, there were even footnotes on some of the footnotes. I showed our finished manuscript to Sundaram, the Ramanasramam president, who took it home to read. The next day he told me how delighted and excited he had been to go through the manuscript.

But haven't you read the original I asked, rather innocently.

Of course not, he replied. No one can understand a word of what he is saying in Tamil. His language and style are too complicated.

The English translation was eventually published by Sri Ramanasramam.

At the end we included two poems that had not appeared in the original book. They had been preserved in the Ramanasramam archives as manuscripts. In contrast to the prolix and interminable sentences of the book, these were simple two-line verses that occasionally spoke movingly of the grace that Bhagavan had bestowed on him. I should like to give a few of these verses, but before I do, I will post a brief account that Natanananda wrote in which Bhagavan appeared to promise him that he would attain liberation in his current life:

On one Vyasapumima day [a festival that is celebrated on the day of the July-August full moon], Ganapati Muni, Kapali Sastri, along with a group of Sanskrit scholars, were walking around the mountain. They stopped off at the ashram to pay their respects to the Maharshi. When they were seated in the old hall, they started discussing philosophy in Sanskrit. I was listening to the discussion, and I knew that they were discussing philosophy, but I could not follow the meaning. Because of this my mind began to wander and I became quite agitated, wondering when the day would dawn when I would have the experiences that they were talking about. My longing for these experiences was so intense that I lost all consciousness of the body. I was not sure how long I remained in that state, but suddenly a voice brought back my normal consciousness. All the others had left and only Bhagavan remained in the hall.

Why are you so dejected said the voice. If you were really unfit to realise the Self in this life, then you could not have come to this place at all. The power that drew you here will make you realise the Self. If not today, it is bound to fulfil its commitment. There is no reason why you should feel dejected.?

?It was these gracious words that brought me back to life, and peace entered my soul immediately. (The Mountain Path, 1981, p. 235)

It was not an idle promise. After Bhagavan passed away, Natanananda composed these verses and included them in a poem entitled Tiruvarut Selvam, which means The Wealth of Grace. There are 108 verses in total. These are the ones that deal with his direct experience of the Self and the role that Bhagavan played in revealing it to him.

48 On that day when I caught hold of your feet, saying, You are my refuge, you granted me freedom from fear by saying, Fear not.

49 I rid myself of burdens by surrendering my life to the guardianship of Sri Ramana. Responsibility for my life became his, and I attained salvation.

50 When I realised that no actions were my actions, and that all actions were actions of the Lord, I was freed from ego.

51 Only the thought of Siva-Ramana made my mind clear, dispelling completely the fear of birth and death.

54 By getting rid of oppressive attachments, I died. What is now animating the body is being-consciousness, that which abides as my Lord.

57 To me who had the conceit that I knew everything, my Lord, dispelling ignorance, gave the eye of jnana.

67 Consciousness, manifesting within and becoming my Guru, perpetually prevented me from identifying with sense perceptions.

68 Losing Self-awareness, I was chained in the body by the vile senses. I was liberated by consciousness that manifested in my Heart as the soul of my soul.

69 When I was surrounded by illusory darkness, remaining in a state in which I was unable to bloom, the sun of truth-grace made me blossom.

72 What excellent deeds did I, a dog, perform in the past that enabled me to come into contact with him who has no equal, and by doing so attain salvation?

73 Acting through ego-consciousness, the mind used to suffer by jumping out through the five senses, but now, through being-consciousness, it remains as sat [reality].

75 The body was formerly an abode for disease, the enjoyment of sense perceptions and the ego ghost. Now it has become the dwelling place of the Lord.

78 As desires ceased through the blessings of my Master, the mind, which was never previously satisfied, now attained fullness and completeness.

79 Having succeeded in getting the good fortune of practising devotion to the feet of the Lord in whom grace is abounding, the soul, which was merged in dark delusion, attained the Heart state.

80 To my eye of jnana, which has seen the truth, the Self appears everywhere. The illusory objects perceived by the senses, which I saw when I was deluded, no longer appear.

81 When the glittering sun appears, no stars are seen. Similarly, when my godliness arose, no thought appeared.

82 Jnana did not shine as long as the ego manifested. When the Self appeared, ego disappeared by itself.

85 By thinking without thought of the one [Bhagavan] who, like Arunachala, abides without movement, I sank into the Heart.

89 Appearing as the Guru outside and as consciousness within, he weeded out the illusory mind and revealed my real nature.

100 Becoming the Heart-space where my Lord dances, I remained permanently sunk in the ocean of bliss.

105 Your great and wonderful statement ? those who are caught in the net of the gracious glance of the sword-like eyes of the Guru will never escape ? has now become true.

106 By getting the rare-to-attain human birth, and the longing for supreme bliss and the difficult-to-find grace of the Guru, I arrived at true life.

In 1969 the French film-maker Louis Malle came to India and made a documentary about its ashrams. On his visit to Sri Ramansramam he talked to Sadhu Natanananda and filmed the exchange. Unfortunately, most of what Sadhu Natanananda said on that occasion was subsequently dubbed into French, so his original words cannot be discerned. Here is the clip from the film:

https://www.youtube.com/watch v=3sdkqQerIOg

If anyone connected with Louis Malle or the French film industry gets to read this, I would love to know if there is any surviving material from the Ramansramam visit that didn't make the cut. It might be interviews with other devotees, film of Ramansramam and its environment, or possibly an extended version of this Natananananda talk that has his original words.

52
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: February 24, 2018, 12:22:04 AM »
https://www.sriramanamaharshi.org/  Sri Ramanashramam Official web site modified

53
The teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi / Re: Our Bhagavan-Stories
« on: February 22, 2018, 01:43:58 PM »
Brahma's Pride
A family came from a distant place to seek solace from the grief of losing six sons; the last child had recently died. As though Bhagavan had inspired the question, a devotee asked about using pranayama and other practices to prolong life to enable them to become realised souls, jnanis.

Bhagavan gently replied, Yes, people do live long if they do these practices, but does a person become a jnani, a realised soul, by living long. A realised soul has really no love for his body. For one who is the embodiment of bliss, the body itself is a disease. He will await the time to be rid of the body.

A devotee said, Some people say we have lived for fifty years, what more is needed As though living so long were a great thing! Yes,said Bhagavan with a laugh, that is so. It is a sort of pride and there is a story about it.

SPIRITUAL STORIES

AS TOLD BY SRI RAMANA MAHARSHI

IT SEEMS THAT in the olden days, Brahma once felt proud of the fact that he was long-lived. He went to Vishnu and said, Do you not see how great a person I am! I am the oldest living person (chiranjeevi). Vishnu told him that was not so and that there were people who had lived much longer than he. When Brahma said that could not be, since he was the creator of all living beings, Vishnu took him with him to show him people older than him.

They went along until, at a certain place, they found Romasa Mahamuni. Vishnu asked him his age and how long he expected to live. Oho! said Romasa, you want to know my age All right, listen then and I will tell you. This era (yuga) consists of so many thousands of years. All these years put together make one day and one night for Brahma. It is according to these calculations that Brahma's life is limited to one hundred years. When one such Brahma dies, one of the hairs of my body falls out. Corresponding to such deaths as have already occurred, several of my hairs have fallen out, but many more remain. When all my hairs fall out, my life will be over and I shall die.

Very much surprised at that, they went on to Ashtavakra Mahamuni, an ascetic with eight distortions in his body. When they told him about all the above calculations, he said that when one such Romasa Mahamuni dies, one of his own distortions would straighten, and when all the distortions had gone, he would die. On hearing this, Brahma was crestfallen. Similarly, there are many stories. If true realization is attained, who wants this body For a Realised Soul who enjoys limitless bliss through realization of the Self, why this burden of the body.

54
from fb Sri Ramana Maharshi

At the sight of him who in his heart has fixed the Lord Siva's Feet, Death is reminded of his bygone disastrous encounter with Markandeya and flees away. All other gods worship only Siva, placing their crowned heads at His feet. Such involuntary worship is only natural to Siva. Goddess Liberation, His consort, always remains part of Him. (Verse 65) Sivananda Lahari by Adi Shankaracharya
Men of pure minds who intensely fear death surrender themselves unto the Lord of all,
the blissful One, the indwelling Self, who has no death nor birth. By that (surrender)
their ego, along with their attachments, becomes extinguished. How can they who (thus) have won abode in Immortality, have any thought of death? Sri Ramana Maharshi Benediction. Indeed when such Lord appears before us he acts as follows on Sivaratri Day> (Note the onion)

There was an old shepherdess who used to visit Bhagavan in the early years, when he was on the Hill and would offer Him koozhu (gruel), saying: You are simply sitting like this all day long. At least, have this please. She once came on a Sivaratri day around
1948 with a large pot full of koozhu and some sliced onions for side dish. Though a rich and variegated fare was to be served to all on that festive day, Bhagavan said that he cared more for the koozhu
but urged others to partake of the sumptuous feast. When all those
present expressed willingness to share the koozhu (overlooking the onion) and begged Him to taste the rest of the fare too, Bhagavan agreed. I was there and watched Bhagavan intently. He sat in the
dining hall and simply waited till all the items were served, then mixing them all up together, ate the gruel!

Maha Sivaratri Today

55
BHAGAVAN?S  ECONOMY

 "You should be capable of making use of even the dust   while at the same time you should also be ready to reject entire cosmos as mere dust!" These were the potent words given by Bhagavan   to me, when we were together cutting vegetable.  Bhagavan was keen on using every bit of the vegetables for cooking; usually, the stem portion of a brinjal is cut off and thrown away. Bhagavan would gather these 'rejects' and utilise them in some other preparation. He would say that the stem portion is most nutritious. He would use the whole spinach, stem and all and not just the green leaves alone. He would grind the stem take out the juice and use it in rasam.  Bhagavan frowned on wastage. Like vegetables, paper too was to be used with the utmost care and economy. Every bit of paper would be preserved by Him. He would bind them into small note-books, according to their size. He himself would bind them, keeping with him gum, calico, needle and twine for this purpose.  And He would use these materials only when and to the extent they were required.   His day-to-day life was by itself a great lesson for every one of us. He taught by exemple economy and non-waste not only of materials but of words too, both spoken and written. How much He said in so few words!

Viswanatha swami
Boundless Ocean of Grace Vol.II 


56
General Discussion / Re: Arunachala prarthana/sloka/stotra?
« on: January 19, 2018, 11:34:44 AM »
Annamalai Venba.

http://davidgodman.org/asaints/avenba1.shtml

57
General topics / Re: Ardra Darsanam - 02.01.2018
« on: January 03, 2018, 01:43:05 AM »
Very nice information Mr Subramanian Sir regarding Arudra Darisanam

photo Sri Ramanashramam, Lord Natarajar and Goddess Sivakami

58
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: December 29, 2017, 02:22:57 PM »
Sri Bhagavan's 138 Jayanthi invitation. பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷிகளின் 138 ஆவது ஜயந்தி விழா 3-1-2018 புதன்கிழமை நடைபெறவுள்ளது.
விழா அழைப்பிதழ் மற்றும் நிகழ்ச்சி நிரல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
பக்தர்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டு அருள் பெற்றுய்யுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

59
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: November 30, 2017, 12:48:14 PM »
2017 Arunachala Karthigai Festival: Day 7. All Day Maharadham

60
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: November 30, 2017, 12:44:37 PM »
2017 Cauldron Mahadeepam Arunachala Temple

திருவண்ணாமலை ஶ்ரீ அண்ணாமலையார் ஆலய
திருக்கார்த்திகை தீபத்திருவிழா நிகழ்வுக்கு தயார் ஆன திருக்கொப்பரை .
2017

Pages: 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 78