Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.

Messages - Balaji

Pages: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 ... 77
In the years that followed I always attempted to go to Sri Ramanasramam for Sri Bhagavan's Jayanti celebrations, but there were a few occasions when personal and family problems made it impossible.  One year Devaraja Mudaliar gently admonished me in Sri Bhagavan's presence for failing to attend the previous Jayanthi celebration.

He concluded by saying, I believe that Sri Bhagavan expects us, his children, to gather at his feet especially on such occasions.

Sri Bhagavan smiled at this remark, turned to me and said, The feet of Bhagavan are everywhere.   So where can we gather except at his feet.  Time and space are no barriers to the gathering of hearts.


The Power of the Presence, David Godman, Part III

General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: May 04, 2018, 10:54:17 AM »
68th Bhagavan Aradana invitaiton

Sri Bhagavan always held up Lord Dakshinamurti as the ultimate example of a silent teacher.  This is what he wrote when he composed a brief preface to his translation of Sri Sankaracharya's hymns  in praise of Lord Dakshinamurti.34

Brahma the creator of the universe had four sons born of his mind, namely, Sanaka, Sanandana, Sanatkumara and Sanatsujata   They heard from their father that they were intended to help in such works as the creation of the universe.   But they were averse to the work and they desired peace.  So they went in search of those who could show them the way to peace   As they were fully ripe for initiation, the embodiment of the highest grace, the Supreme Lord himself, appeared before them as Dakshinamurti in the silent state of Self-abidance, manifesting chinmudra [the gesture of pure consciousness]. Seeing him, they were attracted like iron to the magnet, and in his presence they remained, like him in Self-abidance.

G V  Subbaramayya

34Bhagavan initially composed this introduction in Tamil.   Many years later he wrote a Telugu version.   This is Subbaramayya's translation of part of the Telugu version.

from the Power of the Presence Vol III David Godman

One night during this visit Sri Bhagavan enquired whether country orange pickle was available in the ashram.  The sarvadhikari was annoyed to find there was none. The next afternoon Sri G.L.Narasimha Rao as usual submitted the outgoing ashram mail for Sri Bhagavan's perusal.  It contained a letter by the sarvadhikari to a Madurai devotee asking for a basket of country organges.
Sri Bhagavan flared up on reading it and called out angrily, To these people salvation seems to lie in country oranges! Otherwise why should we write to someone for them?  Would they not come of their own accord if they were destined to come? Well, do as you please.?
So saying, he threw that letter at Sri Narasimha Rao.   Just as the latter was withdrawing in trepidation, a railway contractor entered the hall with two sealed baskets.   They were parcels for which no R.R had been received.  In those days it was the invariable practice to show first to Sri Bhagavan anything that came to the ashram before it was taken inside.
Now Sri Bhagavan's mood completely changed.   With a great show of good humour he observed, What! Are these parcels country oranges?  Open them and see.
When the baskets were opened they both turned out to be full of country oranges.   They were immediately sent to the kitchen to be cut and pickled.   A few minutes later Sri Bhagavan remarked. Perhaps one basket has sour oranges and the other sweet oranges, and sent someone to the kitchen to make sure before mixing them up.
It turned out to be exactly as Sri Bhagavan had said. The sweet oranges were peeled first and the slices were distributed among all the devotees then and there.   Seized with wonder, I enquired whether we should consider the incident as a miracle or as mere chance coincidence.

from the power of presence vol III, David Godman

பஜனை ( 24  12  1949 )
1943 டிசம்பர் ( மார்கழி ) மாதத்தில் ஒரு பஜனை கோஷ்டி கிரிப்பிரதக்ஷணம் செல்லும் வழியில் பகவான் சந்நிதிக்கு வந்து வணங்கி பஜனை செய்து கொண்டே ஹாலை வலம் வந்து சென்றார்கள். அவர்கள் சென்றதும் ராஜகோபல்லய்யர் பகவானிடம் ,  பகவான் பச்சையம்மன் கோயிலில் இருந்த நாட்களில் , யாரோ ஒருத்தர் ஒரு பெரிய பஜனைக்கு ஏற்பாடு செய்து பகவானையும் அதற்கு அழைத்துப் போனார்களாமே  நிஜந்தானா   என்றார்.

 ஆமாம். அப்பொழுது இந்த ஊரில் ப்ளேக் வந்து அலங்கோலமாக்கி விட்டு ஒருவிதமாகத் தணிந்த காலம். டவுன் ஜனங்கள் , போலீஸ்காரர்கள் எல்லோரும் கலந்து ஒரு பெரிய பஜனைக்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள். அதில் முக்கியமான சிலர் அடிக்கடி நம்மிடம் வந்து போகிறவர்களாகையால் அவர்களெல்லோரும் , நானும் வர வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார்கள். நான் எதற்கய்யா  என்றால் கேட்கவில்லை. சரி போகட்டும் பார்க்கலாமென்று போனேன். நான் பச்சையம்மன் கோயிலிலேயே இருந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த கோயிலுக்கெதிரில் கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு ஏரி இருக்கிறதில்லையா  அதற்குப் பக்கத்திலிருக்கும் பெரிய மைதானத்தில் பந்தல் போட்டு பஜனைக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். பஜனையென்றால் சாதாரணமாகச் செய்கிற பஜனையென்று நினைக்கிறீரா  பந்தலின் நடுவில் பஜனை கோஷ்டி பஜனை செய்வதற்காகக் காலி இடம் விட்டு , சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் உள்ளதுபோல் ஊர்ஜனங்களுக்காகச் சுற்றிலும் எத்தனையோ நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள். டீ பார்ட்டிக்கு கொண்டு வருகிறது போல் , அநேகவிதமான தின்பண்டங்கள் கொண்டு வந்து எக்ஸிபிஷன் மாதிரி வரிசையாக வைத்திருந்தார்கள். பூமாலைகளுக்கும் கணக்கேயில்லை. கலெக்டர்கள் , தாசில்தார்கள் , போலீஸ் சிப்பந்திகள் எல்லோரும் வந்தார்கள். எனக்காகத் தனியாக ஒரு மேடை போட்டிருந்தார்கள். நான் போனதும் எல்லோருமெழுந்து நமஸ்காரம் பண்ணி ,  சுவாமி ! அந்த மேடை மேல் உட்காருங்கோ  என்றார்கள். இதேதுடா இத்தனை தடபுடல் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் என்ன செய்வது  இப்படி அமர்க்களம் பண்ணுவார்களென்று தெரியாது. வந்து விட்டோம். இனி வேறு வழியில்லையென்று மேடைமேல் உட்கார்ந்தேன். பூமாலை போடப் பார்த்தார்கள். நான் ஒப்புக் கொள்ளாமல் நீங்களெல்லோரும் போட்டுக் கொள்ளுங்கோ ஐயா என்றேன். அப்படியே செய்தார்கள். அது முடிகிற வரை பஜனை ஆரம்பிக்கவில்லை. நான் உட்கார்ந்த பிறகு அனுமதி பெற்று , ஆரம்பித்தார்கள் . ஒரு கோஷ்டி பஜனை பண்ணி முடிந்ததும் பலகாரம் பண்ணுவதும் , சோடா . கீடா குடிப்பதும் , ஓய்வெடுத்துக் கொள்வதும் இன்னொரு கோஷ்டி பஜனை ஆரம்பிப்பதுமாகவிருந்தது. இப்படியாக விடியற்காலைவரை மாற்றி மாற்றி பலகாரமும் பஜனையும் நடந்து கொண்டிருந்தன. நான் மாத்திரம் எதையும் தொடாமல் நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நல்லவேளை நம்மையும் சாப்பிடத்தான் வேண்டுமென்று நிர்பந்திக்காமல் விட்டார்களே என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பொழுது விடிய எல்லாம் முடிந்து போயிற்று. ஒருவரும் அங்கேயில்லை. கொட்டகைச் சாமான்கள் எல்லாவற்றையும் எடுத்து விட்டார்கள். அவர்களெல்லோருக்கும் அவ்வளவு உற்சாகம் , ஊக்கம்  என்றார் பகவான்.  அந்த நாட்களிலேயே பகவானுக்கு இத்தனை கௌரவம் இருந்திருக்கு  என்றார் ராஜகோபாலய்யர்.  ஆங் , நான் போகும்வரை பஜனை ஆரம்பிக்கவில்லை  என்றார் பகவான்.  இந்த விஷயம் சரித்தரத்தில் இல்லையே  என்றேன். சரியாபோச்சு. அவர்களிடம் இதெல்லாம் எதற்குச் சொல்ல வேணும்  என்றார் பகவான்.  பகவான் இதுபோல் எத்தனை விஷயங்களை மறைத்திருக்கிறாரோ  என்றேன். பகவான் புன்சிரிப்புடன் மௌனம் பாலித்தார்.

ஸ்ரீ ரமணாஸ்ரமத்திலிருந்து கடிதங்கள்  2 லிருந்து ஒரு பகுதி.

fb ramana mandiram

General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: April 10, 2018, 11:50:45 AM »
Today (10th April 2018) is the Aradhanai day of Sadhu Om Swamigal, a great disciple of Bagavan Sri Ramana Maharishi. He ia a great example for Guru Bakthi and being a gifted poet his Prarthanai slogams and songs on his Guru Ramana Maharishi, would melt anyone.s heart. Let us recollect him in our memory on this day and pray for his blessings. For those who have not heard about him let this brief be useful.
Sri Sadhu Om (1922 ‒ 1985)
Sri Sadhu Om, sometimes called Sri Sadhu Om Swamigal by his friends and admirers, was a poet, author, and direct disciple of Ramana Maharshi. Other direct disciples of Ramana regarded him as an authority on Ramana's teachings, and his book on Self-enquiry is often taken as the definitive textbook on that practice. He was Muruganar's literary executor and has translated and edited a number of works in collaboration with Michael James.
Sri Sadhu Om was born in Thanjavur District in Tamil Nadu, India, in 1922. He first heard of Ramana in 1943 when he read Suddhananda Bharati's book Sri Ramana Vijayam, a Tamil biography of Ramana. Two years later he went to see Ramana for the first time. He later described his arrival:
When I entered the hall I wanted to see Bhagavan [Ramana] but I only saw a sofa and no one sitting on it. I was surprised to see, however, that everyone else was doing namaskarams towards that sofa. When I was hesitating whether to do namaskarams, I began to notice the vague outline of a human figure sitting on the sofa. At once I prostrated. When I got up, I saw that vague figure slowly solidifying and becoming clear. Then only was I able to recognize it as Sri Bhagavan.
Sri Sadhu Om's association with Ramana Maharshi lasted four years from July 1946 until Ramana's death in April 1950.
Sri Muruganar, often regarded as Ramana's foremost disciple, designated Sri Sadhu Om as his literary executor because, according to David Godman, he was the only person who fully understood his works.
Sadhu Om's Works
Hard copies of Sadhu Om's writings are published in Tamil and English by Arunachala Ramana Book Trust which is located in Tiruvannamalai, India.
Some of Sadhu Om's writings are published in digital form and distributed free by Michael James, his literary collaborator and friend.
A. Prayers:
1.Sri Ramana Prarthanai Vinnappam
2.Sri Ramana Guru Arul Anthathi
3. Sri Arunachala Akshara Mana Malai Virivuppa Malai

B. Verses:
1. Sri Arunachala Venba
2. Sri Ramana Varuhai
C. Teachings
1.The Path of Sri Ramana, Part One
This is the first part of his Tamil Sri Ramana Vazhi (Path of Sri Ramana). It explains how to practice Self-enquiry. Click here to read it online for free.
2.The Path of Sri Ramana, Part Two
The second part of his Tamil Sri Ramana Vazhi (Path of Sri Ramana) explains the paths of karma (action) and bhakti (love and devotion). Click here to read it online for free.
3.A Light on the Teaching of Bhagavan Ramana: The Essence of Spiritual Practice
This is the third part of Sri Ramana Vazhi. It is also sometimes called Sadhanai Saram. It consists of poems and songs. Click here to read it online for free.
Source: 1.

from fb

General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: April 06, 2018, 04:34:18 PM »
தன்அடக்கம் என்றால் என்ன ...தன் அடக்கம் யாருக்கு வேண்டும்

இராமாயணத்தில் குகனின் பாத்திரம் மிக அழகாக சித்தரிதிருப்பார் கம்பநாட்டாழ்வார். இந்த இடத்தில் குகனின் பண்பு இலக்குவனை விஞ்சி நிற்கும்....அதற்கு காரணம் குகனின் அடக்கமான பதிலுரையே

குகன், இராமன் இருக்கும் இடம் நோக்கி வருகிறான். முதலில் இளையவன் இலக்குவனை காண்கிறான்...வாசலில் காவல் நிற்கும் இலக்குவன் கேட்டான் "நீ யார்" என...

நம்மை யாராவது "நீங்கள் யார் " என்று கேட்டால் என்ன சொல்லுவோம் ?

நம் படிப்பு, வேலை, திறமை , சொத்து...நாம் எவ்லளவு திறமைசாலி என கேட்டவர் அறியும் படி பல 'பிட்டுகள்' சேர்த்து நம் பெருமைகளை சொல்லுவோம்.

குகன் கங்கை கரை நாட்டுக்கு அரசன், ஆயிரம் படகுகளுக்குச் சொந்தக்காரன்,பராகிரமம் நிறைந்தவன் இருப்பினும் எவ்வளவு பணிவாய் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்கிறான் பாருங்கள்.....


கூவா முன்னம், இளையோன் குறுகி, 'நீ
ஆவான் யார்?' என, அன்பின் இறைஞ்சினான்;
'தேவா! நின் கழல் சேவிக்க வந்தனென்;
நாவாய் வேட்டுவன், நாய் அடியேன்' என்றான்.

இதன் பொருள்

கூவா முன்னம் = குகன் அழைப்பதற்கு முன்னே

இளையோன் குறுகி = இளையவனான இலக்குவன் அவனை சென்று அடைந்து

'நீ ஆவான் யார்?' என = நீ யார் என

அன்பின் இறைஞ்சினான் = அன்போடு கெஞ்சிக் கேட்டான். இறைஞ்சினான் என்கிறார் கம்பநாட்டாழ்வார்....

'தேவா! நின் கழல் சேவிக்க வந்தனென் = தேவா, உன் திருவடிகளைச் வணங்குவதற்கு வந்தேன் என்றான். குகன் இதுவரை இராமனைப் பார்த்தது கிடையாது. இலக்குவனைப் பார்த்து அவன் தான் இராமன் என்று எண்ணி உன்னை சேவிக்க வந்தேன் என்றான். உண்மையில் அவன் சேவிக்க வந்தது இராமனை

நாவாய் வேட்டுவன் = படகுகள் ஓட்டும் ஒரு வேட்டுவன்

நாய் அடியேன்' என்றான் = நாய் போல அடிமையானவன் என்கிறான்.அவன் ஒரு பகுதியின் அரசன் அவனுகென ஆயிரம் பேர் பணி செய்ய உள்ளனர் என்றாலும் தன்னை நாயேன தாழ்த்தி கொள்கிறான்...என்ன ஒரு பணிவு.

இதை தான் "அடக்கம் அமரருள் உய்கும் என்றார் வள்ளுவனர். தன்னை இவ்வளவு பணிவாக அறிமுக படுத்திக் கொண்டவன் யாரும் இல்லை எனும் அளவுக்கு குகனின் பாத்திரத்தை உருவாக்கியிருப்பார் கம்பநாட்டாழ்வார்...
இதுவே குகனை பெரியவர் எனும் நிலைக்கு கொண்டு சென்றது

உள்ளத்தில் பெரியவர்களிடம் எப்போதும் இந்த அடக்கம் நிறைந்து கிடக்கிறது.

இதனையே நாலடியாரில்


கற்றறிந்த நாவினார் சொல்லார்தம் சோர்வஞ்சி
மற்றைய ராவார் பகர்வர் பனையின்மேல்
வற்றிய ஓலை கலகலக்கும், எஞ்ஞான்றும்
பச்சோலைக்கு இல்லை ஒலி.

இதன் பொருள்

நூல்களைக் கற்று அவற்றின் உட்பொருளை அறிந்த நாவினையுடைய புலவர், பேசினால் ஏதேனும் பிழை நேருமோ என அஞ்சி, எதையும் கண்டபடி பேசார். கற்றறியாதவரோ வாய்க்கு வந்தபடி பேசுவர். பனைமரத்தில் உலர்ந்த ஓலைகள் எப்போதும் கலகல என ஒலி எழுப்பும். பச்சை ஓலை அவ்வாறு ஒலிப்பதில்லை.

அதாவது எப்போதும் அறிவுடையவர் அடங்கியிருப்பர்; அறிவற்றவர் அடக்கமின்றி ஆரவாரத்துடன் இருப்பர் என்பது கருத்து

அதனால் அமைதியாக இருப்பவர்கள் விஷயம் தெரியாமல் அடங்கி போகவில்லை...பேசிபயனில்லை சூழல் உணர்ந்து அமைதியாக உள்ளார்கள்..

from fb

அருளும் பரிவும்  3
என் இரண்டாவது பெண்ணின் மூன்றாவது பிரசவத்தின் போது நடந்த சம்பவத்தைப்பற்றி இப்போது கூறுகிறேன். அவள் உடல்நலக்குறை காரணத்தினாலும் இரண்டாவது பிரசவத்திற்கும் மூன்றாவது பிரசவத்திற்கும் பத்து வருட இடைவெளியிருந்த காரணத்தினாலும் நான் மிகுந்த கவலை கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் மனைவியும் காலமாகிவிட்டாள். உதவுவதற்கு மாமியாரோ , அனுபவமும் பொறுப்புமுள்ள மூதாட்டியோ மாப்பிள்ளை வீட்டில் இல்லை. அவள் இருந்த இடத்தில் வேலூரில் இருந்தது போன்ற மருத்துவ வசதி சிறிதளவும் இல்லை. என் கவலைகள் யாவற்றையும் பகவானுக்குக் கடிதம் மூலம் தெரிவித்து வந்தேன். பிரசவகாலம் நெருங்கியதும் என் மாப்பிள்ளைக்கு , நான் அவனுடன் இருப்பதால் பயனொன்றுமில்லை என்றும் எனவே அங்குச் செல்லாமல் பகவானிடம் செல்ல முடிவுசெய்துள்ளேன் என்றும் , தேவைப்பட்டால் அங்கு எனக்குத் தந்தி அனுப்புமாறும் கடிதம் எழுதினேன். இந்தத் திட்டத்தைப் பற்றி பகவானுக்கும் எழுதினேன். ? கவலைப்பட வேண்டாம் ; சுகப் பிரசவம் ஆகும்  என்று ஆசிரமத்திலிருந்து பதில் கடிதம் வந்தது. சாதாரணமாக இம்மாதிரியான பதில் ஆச்ரமத்திலிருந்து வராது. பகவான் அருளால் சுகப்பிரசவம் ஆகும் என நம்புகிறோம் என்ற போக்கில்தான் பொதுவாக அவர்கள் பதில் அமையும். திட்டமிட்டபடி நான் பகவானிடம் சென்று இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு ஆண்குழந்தை பிறந்திருப்பதாகவும் தாயும் சேயும் நலம் என்றும் தெரிவித்து மாப்பிள்ளையிடமிருந்து கடிதம் வந்தது.

பகவான் என்பாலும் என் குடும்பத்தினர்பாலும் ஆற்றிய மற்றொரு அதிசய அருட்செயலைப்பற்றி இங்கே கூறுவது பொருத்தமாகும். மேற்கூறிய என் பேரக்குழந்தை மூன்று வயதாகியிருந்தபோது கடும் ஜீரம் வந்தது. காஞ்சிபுரத்தில் அச்சமயம் தாசில்தாராக இருந்த என் மாப்பிள்ளை , அவ்வூரில் பெறக்கூடிய மருத்துவ சிகச்சை அனைத்தையும் அளிக்க ஏற்பாடு செய்தார் ; ஆனால் பல நாட்களாகியும் ஜீரம் தணியவில்லை. ஒருநாள் இரவு ஜீரம் கடுமையாக இருந்ததால் துடிதுடித்துப்போன என் மாப்பிள்ளை , பகவான் குறுக்கிட்டுக் குழந்தையைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்று பகவானிடம் முறையிடத் தீர்மானித்தார். விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து எனக்கு எழுதிய கடிதத்தில் நிலைமையை விளக்கி , பகவான் குறுக்கிட்டுக் காப்பாற்ற வேண்டும் என வேண்டியிருந்தார் ( அப்போது நான் ஆசிரமத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கியிருந்தேன் ). ஒரு பஸ் கண்டக்டர் மூலமாகக் கடிதத்தை அனுப்பிவிட்டு , அவர் ஐந்து மணிக்கு மாடிக்குச் சென்று குழந்தையைப் பார்த்தபோது ஜீரம் தணிந்திருக்கக் கண்டார். கவலை நீங்கியதால் அவர் அடைந்த நிம்மதியும் , தம் அவசர வேண்டுகோளுக்கு உடனே செவிசாய்த்து அருள்பாலித்த பகவானிடத்தில் தோன்றிய நன்றியுணர்வும் எவ்வளவு என்று கூறவும் முடியுமோ ! எனக்கு இக்கடிதம் பஸ் கண்டக்டர் மூலம் 11 மணிக்கு பகவான் ஹாலைவிட்டுக் கிளம்பும் சமயத்தில் கிடைத்தது. பகவானிடம் விஷயத்தை அவசர அவசரமாகத் தெரிவித்துவிட்டு அவருடைய பிரசாதம் அனுப்புவதற்கு ஒப்புதலும் பெற்றுக்கொண்டேன். ஒருகடிதம் எழுதி , பிரசாதத்துடன் அதே பஸ் கண்டக்டர் மூலம் அனுப்பி வைத்தேன். கடிதத்தில் பகவானிடம் உங்கள் கடிதத்தைக் காட்டிய நேரமான 11 மணியிலிருந்தாவது நோயின் கடுமை குறைந்திருக்க வேண்டும்  என்று எழுதியிருந்தேன்.

என் மாப்பிள்ளை கடிதம் எழுதியவுடனேயே ஜீரம் குறைந்துவிட்டதென்று பின்னரே அறிந்தேன். நான் அனுப்பிய பிரசாதம் அடங்கிய கடிதத்தை பஸ் கண்டக்டர் , கவனக் குறைவால் காஞ்சிபுரம் செல்லும் வழியிலிருந்த ஆற்றில் போட்டுவிட்டார். ஆனால் நீரில் மிதந்து கொண்டிருந்த கடிதத்தைக் கண்ட யாரோ ஒருவர் அதனை எடுத்துச் சென்று என் மாப்பிள்ளையிடம் கொடுத்தார். நீரில் ஊறியதால் , எழுதிய விஷயம் ஆங்காங்கே படித்தறிந்து கொள்ளமுடியாத நிலையிலிருந்தாலும் , பிரசாதம் மட்டும் பாதிக்கப்படாமல் அப்படியே இருந்தது.

--- தொடரும்.

தேவராஜ முதலியார் அவர்களின் தாயும் நீயே ! தந்தையும் நீயே ! என்னும் நூலிலிருந்து ஒரு பகுதி.

from fb ramana mandiram Madurai

General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: March 24, 2018, 02:29:08 PM »
Death of Rukku, elephant  at Arunachaleswarar Temple

Rukku was brought to Arunachaleswarar Temple at the very young age of 3 years. She remained alone and in service at the Temple for 27 years after she had been given to the Temple by the Tamil Nadu Government

Her death is believed to have occurred as a result of  injuries sustained when she was being walked on her way to her enclosure. While walking through the Temple's fifth prakaram a pack of dogs barked and ran towards it. Rukku tried to run away and hit a barricade. The mahout and a few others managed to calm her and gave her water. After a while, she was taken to her shed. However, Rukku panicked when a dog ran towards it. When she tried to run away, she hit a tin sheet and sustained multiple injuries.

Temple authorities engaged a veterinarian, however Rukku died within two hours of the accident. 15 days before her 30th birthday

She was laid to rest near Anjeneyar Temple (Vada Othavadai Street) in the afternoon after a team of six veterinarians performed a postmortem.

A senior forest department official said they had collected samples of vital organs for a detailed analysis to ascertain the cause of the death. It will take two week to get the report, added the official.

Hundreds of devotees and residents of Tiruvannamalai paid homage to their beloved elephant whom they called Rukku. One of the priests in the temple said Rukku was gentle. The sudden death of the elephant disturbs us. We offered special prayers.

[Abridged from report in Times of India]

Sri ramana mandiram
அருளும் பரிவும் 2
நாம் சந்திக்க நேரிடும் இடர்கள் இறையருளால் வியக்கும் வண்ணம் விலகுவது பற்றி பகவானுடன் ஒருமுறை பேசினேன். ஒருநாள் பிற்பகல் ஆச்ரமத்துக்கு வந்த அன்பர் ஒருவர் பகவானைத் தரிசித்தபின் தமது பையை அலுவலகத்தை அடுத்துள்ள தாழ்வாரத்தில் வைத்துவிட்டு , விபூதிப் பிரசாதம் பெறுவதற்காக அலுவலகத்துள் சென்றார். அவர் திரும்பி வந்தபோது தமது பையை ஒரு குரங்கு கவர்ந்து சென்றிருக்கக் கண்டார். அவர் பையில் பகவான் பிரசாதமாகப் பெற்ற பழங்களுடன், துணிமணிகளும் பணமும் இருந்தன. குரங்கைத் துரத்திப் பையைத் திரும்பப்பெறும் முயற்சிகள் வீணாயின. ஊர் திரும்புவதற்கான ரயில் கட்டணத்திற்குத் தேவைப்படும். பணமும் தம்மிடம் இல்லாத இக்கட்டான நிலையில் இருந்தார் அவ்வன்பர். இது பகவானுக்கும் தெரியவந்தது. அன்பர் நிலையைக் கண்டு அனைவரும் பரிதாபப்பட்டனர். பகவான் தரிசனத்திற்காக வந்த அன்பருக்கு இந்நிலை ஏற்பட்டிருக்கக் கூடாது என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தபோது , குரங்கு தனக்குப் பிடித்தமான பழங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு பையை எறிந்து விட்டது.

பகவானிடம் இந்நிகழ்ச்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது , எனது சித்தூர் நண்பர்கள் கூறிய பிறிதொரு நிகழ்ச்சியையும் குறிப்பிட்டேன். எனது நண்பர்கள் மூவர் திருப்பதிக்குக் காரில் சென்றனர். ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவர்களால் அதேகாரில் ஊர் திரும்ப இயலாமல் போயிற்று. சற்று நேரத்தில் அந்தக் கார் அச்சு முறிந்து விபத்துக்குள்ளாது. இச்சம்வத்தை என்னிடம் கூறிய சித்தூர் நண்பர்கள் , திருவேங்கடமுடையான் திருவருளே தங்களை அக்காரில் பயணம் செய்யவிடாமல் தடுத்துக் காத்தது என்றனர். அப்போது நான் அவர்களிடம்  வேங்கடமுடையான் அருள் நீங்கள் காரில் இல்லாமல் தடுத்ததற்கு மாறாக , கார் அச்சு முறியாமலிருக்கும்படி செய்திருக்கலாமே  என்று ஆட்சேபித்தேன். தெய்வ நிந்தனை செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் நான் இவ்வாட்சேபத்தை எழுப்பவில்லை. எனக்குப் புரியாத புதிராக இருந்த ஐயத்தையே இப்படி வெளியிட்டேன். அந்நண்பர்களால் என் கேள்விக்கு விடையளிக்க முடியவில்லை.

இப்போது அதே கேள்வியை பகவானிடம் எழுப்பினேன்.  என் சித்தூர் நண்பர்களிடம் திருவருள் கார் விபத்துக்குள்ளாமல் தவிர்த்திருக்கலாமே என்று நான் கேட்டதுபோல் , பகவானைத் தரிசிக்க வந்த இவ்வன்பர் விஷயத்திலும் திருவருள் பை பறிபோகாமல் ஆரம்பத்திலேயே தடுத்திருக்கலாமே. அவ்வாறின்றி ஏன் முதலில் பையை இழந்து துயரத்துக் காளாகிப் பின்னர் நிவாரணம் பெற வேண்டும்  என்று கேட்டேன்.

சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்த பகவான் ,  அவ்வாறு நடந்திருந்தால் , சம்பந்தப்பட்டவர்கள் கடவுளைப் பற்றியோ அவரது அருளைப் பற்றியோ சிந்திப்பதற்கு வாய்ப்பு இருந்திருக்காது  என்றார். இத்தகைய சம்பவங்கள் ஏன் நிகழ்கின்றன என்பது எனக்கு இப்போது விளங்குகிறது.

--- தொடரும்.

தேவராஜ முதலியார் அவர்களின் தாயும் நீயே ! தந்தையும் நீயே ! என்னும் நூலிலிருந்து ஒரு பகுதி.

from fb ramana mandiram madurai

ராம தரிசனம் அருளிய ரமணர்
1933 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் என் முப்பத்தாறாவது பிறந்த நாளன்று காலையில் ஸ்நானம் , பாராயணம் , பூஜை ஆகிய நித்ய அனுஷ்டானங்களை முடித்துக்கொண்டு ஸ்ரீ பகவான் முன்னிலையில் வந்து அமர்ந்தேன். ஒரு காகிதத்தில்  ஓ பகவான் ! முப்பத்தைந்து வருடங்கள் நிறைவுற்ற எனக்கு உண்மை ஞான அனுபவம் இன்னும் சித்திக்கவில்லையே ! இன்றாவது தங்களது அருள் எனக்குச் சித்திக்கப் பிரார்த்திக்கிறேன்  என்று என் உணர்ச்சிகளையெல்லாம் திரட்டி வேண்டுகோள் ஒன்றை , தமிழ் விருத்தப் பாவின் மூலம் சமர்ப்பித்து , நமஸ்கரித்தேன்.

இன்று யான்பிறந்தே ஏழைத் தாண்டாயிற்றே
என்று யான்பிறப்பேன் இறைரமண இதயத்தே
என்று யான்இறப்பேன் இறவாத சிறப்பதனில்
என்று நான்இறக்க இரங்கும் அருட்கண்ணேயோ

பகவான் சைகை மூலம் என்னை அமரச் செய்துவிட்டு அவரது ஆழ்ந்த அருட்கடாக்ஷத்தை என்மீது பாய்ச்சினார் எதிர்பார்ப்பு கலந்த தீவிர பிரார்த்தனை பாவத்துடன் இருந்த எனக்கு , திடீரென்று என் உடல் உணர்வு மறைந்தது ; மஹரிஷிகளினுள் ஒன்று கலந்தேன் ; உள்முகப்பட்ட என்னை நான் விரும்பியதைக் காணும்படி பணிக்கும் ஸ்ரீ பகவானது குரலைக் கேட்டேன். ஸ்ரீ ராம பக்தனான நான் ஸ்ரீ ராமபிரானது தரிசனம் கிடைத்தால் என் வாழ்வு நிறைவுபெறும் என்று எண்ணினேன். எண்ணிய மாத்திரத்திலேயே ஸ்ரீ ராமசந்திர மூர்த்தியின் தரிசனம்  சீதா , லக்ஷ்மண , பரத , சத்ருக்ன , ஹனுமத் ஸமேதராகக் கிடைக்கப் பெற்றேன். அந்த அனுபவ ஆனந்தம் விவரிக்க இயலாத ஒன்று ! அதை அனுபவித்தவாறு அப்படியே அமர்ந்து இருந்தேன். மஹரிஷிகளின் தீர்க்கமான பார்வை என்னுள் செலுத்தப்பட்டிருக்கலாம். அக்காட்சியில் என்னை இழந்தவாறு ஆழ்ந்த அமைதியில் இரண்டு மணி நேரத்திற்குமேல் அமர்ந்து இருந்தேன். அக்காட்சி மறைந்த பின்பு மயிர்க்கூச்செரிய ஆனந்த பாஷ்பத்துடன் நெடுங்கிடையாக ஸ்ரீ மஹரிஷிகளின் பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்கரித்தேன். பகவான் வினவியதின் பேரில் என் இஷ்ட தெய்வமான ஸ்ரீ ராமபிரானின் தரிசனம் கண்டு களித்தேன் என்றேன்.

ஸ்ரீ பகவான்  தக்ஷிணாமூர்த்தி அஷ்டோத்திர  நூலைக் கொண்டு வரச் சொல்லி அதில் ஒரு பக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டி என்னைப் படிக்கச் சொன்னார். நான் அதுவரை தக்ஷிணாமூர்த்தி அஷ்டோத்திரம் படித்ததில்லை. அதில் கடைசியிலிருந்து ஐந்தாவது நாமாவளி  ஓம் ஸ்ரீ யோக பட்டாபிராமாய நம :  என்பதாம். ஸ்ரீ பகவான் இதைக் குறித்து  ஸ்ரீ ராமர்தான் தக்ஷிணாமூர்த்தி ; தக்ஷிணாமூர்த்திதான் ஸ்ரீ ராமர்.  அயோத்யா  எங்குள்ளது தெரியுமா  வேத நூல்களின்படி சூரியனில் உள்ளது.  அஷ்டசக்ர நவத்வாரா தேவானாம் புராயோத்யா  ( தேவபுரி அயோத்யா ஒன்பது நுழைவாயில்களும் , எண்கோண வடிவம் கொண்டதும் ஆகும் ). அருணாசலமும் எண்கோண வடிவில் உள்ள நகராகும். ஸ்ரீ அருணாசலேச்வரர்தான் ஸ்ரீ ராமர் ; அவரேதான் ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்தியும் ஆவார். ஸ்ரீராமரையோ அல்லது அயோத்தியையோ தரிசிக்க ஒருவரும் சூரியனிடம் செல்ல வேண்டாம் ; இங்கேயே அவை நிதர்சனம்  என்று விளக்கம் அளித்தார்.

இப்படி எனக்கு ஸ்ரீ ரமணர்  ஸ்ரீ ராமபிரானாக  காட்சியளித்தார்  மகாத்மாக்கள் எந்த இஷ்ட தெய்வத்தின் உருவத்திலும் காட்சியளிப்பர் என்ற நீண்ட வழக்கிலுள்ள கூற்றை நிரூபிப்பதாக எனது மேற்கொண்ட அனுபவம் அமைந்தது. ஸ்ரீ ரமண கீதை 18 வது அத்தியாயம் பாடல் 26  இல் இதைக் காணலாம். ஸ்ரீ கிருஷ்ண அவதாரத்திலும் ஸ்ரீ பகவான் ஹனுமானுக்கு ஸ்ரீ ராமனாகக் காட்சி அளிக்கவில்லையா  நான் கண்ட காட்சி தியாகபிரம்மம் கண்டு களித்த ஸ்ரீ ராமதரிசனத்தின் சித்திரத்தை ஒத்திருந்தது. ஆனால் நான் எங்கே  தியாகபிரம்மம் எங்கே ! ஒரு கணம் கூட அத்தைகைய ஒப்பீடு சம்மதமாகாது.

டி.கே.சுந்தரேச அய்யர் அவர்களின் ஸ்ரீ பகவான் திருவடிகளில் என்னும் நூலிலிருந்து ஒரு பகுதி.

வருகின்ற ஞாயிற்றுகிழமை ( 25  03  2018 ) ஸ்ரீ ராம நவமி & பங்குனி மாத புனர்வசு நக்ஷத்திரமும் கூட அதை முன்னிட்டு வெளியிடப்படும். சிறப்புக் கட்டுரை.

from fb ramana mandiram madurai

மனங்கவர் ரமணன்  1
பகவானால் ஆமோதித்து அனுமதிக்கப் பெற்ற ரமணாஷ்டோத்திரத்தை உலகெங்கும் உள்ள ரமண சத்சங்களில் பூஜையில் ஓதுவதை நினைக்கும்போது எனக்கு ஒரு சமயம் விசுவநாத சுவாமி தெரிவித்த விஷயம் ஞாபகம் வருகிறது :

என் ( விஷ்வநாத சுவாமியின் ) தாயாருக்குத் தமிழிலும் , சமஸ்கிருதத்திலும் நல்ல பாண்டித்யம் இருந்தது. பகவானின் தீவிர பக்தையான அவரிடம் ஒரு மிகச் சிறிய நோட்டுப்புத்தகம் இருந்தது. அதை அவர் தினம் ஆராதித்து வந்ததுடன் , யாரையும் அதைத் தொடக்கூட விடமாட்டார்.

அவர் காலத்திற்குப் பின்தான் அது எப்பேர்ப்பட்ட அரிய பொக்கிஷம் என்பதை அறிந்தோம். பகவான் மீது நான் எழுதியிருந்த அஷ்டோத்திரத்தைத் தானே தைத்த அந்த மிகச் சிறிய நோட்டுப் புத்தகத்தில் , அழகிய சின்னச் சின்ன கிரந்த எழுத்துக்களில் எழுதி , அட்டையில்  ரமண அஷ்டோத்ர சத நாமஸ்துதி  என்று குறிப்பிட்டு , தன் தங்கக் கையினால் பகவான் என் அம்மாவுக்கு அளித்திருந்தார். அந்த அரிய ரத்தினத்தை என் தாய் யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாதது இயற்கைதானே !

நான் பகவான் மீது சில நாமாவளிகள் இயற்றி அவ்வப்போது பகவானிடம் சமர்ப்பிப்பது உண்டு. அதை பகவான் ,  நம்ம விஸ்வநாதன் என்மீது அஷ்டோத்திரம் எழுகிறான்  என்று நாயனாவிடம் ( காவ்ய கண்ட கணபதி முனிவரிடம் ) காண்பிப்பார். இதேபோல் இது போன்ற ஒவ்வொரு தாளையும் , ஆங்காங்கே திருத்தங்கள் செய்து , பகவானிடமே திருப்பித் தருவார் நாயனா. இந்த விதம் , அஷ்டோத்திர நாமம் முழுவதும் எழுதப்பெற்று , அது என் ஆசான் நாயனாவினாலும் , பிரபு பகவானாலும் அங்கீகரிக்கப் பெற்றது. பகவானின் 108 நாமங்களை எழுத வேண்டுமென்ற என் நெடுநாளைய ஆவலும் பூர்த்தியடைந்தது !

 ஒரு சமயம் அடியார் ஒருவர் பகவானிடம் , தான் பாராயணம் செய்வதற்கேற்ற ஒரு ஸ்தோத்திரம் அருளும்படி வேண்ட , பகவான் இந்த அஷ்டோத்திரத்தின் ஒவ்வொரு நாமத்தையும் விரிவாக்கினாலே , சரிதமாகிவிடும் என்றார். இதிலிருந்தே அஷ்டோத்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை தெரிந்து கொள்ளலாம் என்றார் விஸ்வநாத சுவாமி.

ஸ்ரீ ரமண நினைவலைகள் என்னும் நூலிலிருந்து.

from fb ramana mandiram madurai

General topics / Re: Arunachala Patikam (11 Verses)
« on: March 16, 2018, 12:42:02 AM »
Dear sir

ஸ்ரீ அருணாசல பதிகம் (Sri Arunachala Patikam), the Eleven Verses to Sri Arunachala, was composed by Sri Ramana after the opening words of the first verse, கருணையால் என்னை யாண்ட நீ (karunaiyal ennai y-anda ni), had been persistently arising in his mind for several days. Finally he composed a verse beginning with these words, which mean you who by [your] grace accepted [took possession of, ruled over or cherished] me [as you own].

This first verse ended with the word அன்பே (anbe), a vocative case-form of அன்பு (anbu), which means love, and the next day the words அன்புரு வருணாசல (anburu v-arunachala), which mean Arunachala, the form of love, began to arise persistently in his mind, so with them as the opening words he composed the second verse, which ended with the word இறையே (iraiye), a vocative case-form of இறை (irai), which means lord or God. The next day a series of words beginning with இறை (irai) began to arise persistently in his mind, so with them as the opening words he composed the third verse, which ended with the word ஊழி (uzhi), which means aeon or world

In this way for nine consecutive days he composed one verse each day, and on the tenth day he composed two verses. Each of these eleven verses began with the last word (or more precisely, the first metrical syllable of the last foot) of the previous verse, thus forming a song in a style of concatenation that is called antadi or end-beginning.

In this patikam or poem of eleven verses that thus poured forth from the heart of Sri Ramana, the first nine verses are beautiful prayers, and the last two are powerful assurances, in which he reveals how Arunachala will unfailingly destroy the soul or separate selfhood of anyone who is attracted to him, thinking him to be the supreme reality, by drawing his or her mind selfwards and thus subduing all its mischievous activity and making it motionless like itself.

from hapinees of being my michael james .

from fb Sri Ramana Maharshi

In 1950, Swami Rajeswarananda, invited Muruganar for a pradakshina of the Hill. Swami Rajeswarananda, having lost the use of one leg in his youth due to polio, walked with the help of an assistant named Prabhu.  In those days, along the pradakshina route there was a Swami called Kattu Siva, who lived in a cave and for many years came out only on amavasya days. Since Swami Rajeswarananda was handicapped and could not cover the distance alone, it was necessary for him to do pradakshina by car. Muruganar accepted his invitation to accompany him and so off they went. When they got to the first turn, noticing the car was turning away from the pradakshina road, Muruganar asked, Where are we going? Swami indicated the direction of the ashram of Kattu Siva Swami whom he wanted to visit on the way. At once, Muruganar expressed his unwillingness at this change of plan. Even after various appeals from Swami Rajeswarananda, Muruganar remained steadfast saying, You go have darshan. I 'll wait in the car. But Swami Rajeswarananda however insisted they go together. As the driver, Prabhu, was about to drive on to the small ashram, Muruganar said, If you stop, I can simply get out and go my way. Otherwise I will have to jump! Swami Rajeswarananda finally realized there was no persuading him and had his assistant turn around and retrace the distance back to the pradakshina route. None went for Kattu Siva's darshan. A woman would be considered unchaste thinking of a man other than her husband. For Muruganar, to have the darshan of any guru or deity other than Bhagavan would, in his mind, be divine infidelity. He would say, After beholding Jnana Banu (the Sun of Wisdom), my eyes have been blinded and can behold none other than him.

Who I am from fb

Pages: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 ... 77