Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Balaji

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 ... 77
106
Everyone knows what great stress Sri Bhagavan lays on atma vichara, self-enquiry. He wrote in Atma Vidya Kirtanam, 'Self-knowledge is an easy thing, the easiest thing there is'. Yet, surprisingly, not once of his own accord did he ever ask any devotee to follow this method. He could have ordered the practice of self-enquiry and all the devotees would have blindly and willingly followed...

 Sri Bhagavan's presence and teachings gave hope and strength to different classes of seekers at different levels...Sri Bhagavan gave help and guidance to all kinds ofpeople on all kinds of paths and never demanded that devotees change from one sadhana to another

 A lot of people are under the impression that Bhagavan talked advaitic philosophy enquiry to everyone who asked for his advice. This is simply not so: Bhagavan gave out different advice to different people. He would see their level of development and their temperament and act accordingly. One devotee might ask a question and be given an answer. If another devotee asked the same question a few minutes later, he might be given a different answer, so different in fact that it would contradict the first one. If each of these devotees acted on Bhagavan's advice, with full faith in its efficacy, each would find that Bhagavan's grace was flowing into him

Padamalai

107
Once, when Ganapati Muni was in the hail, a group of villagers asked, 'How are we control the mind?

 In reply Bhagavan asked them to look into the origin of the mind and explained the path of self-enquiry. Soon they left and Bhagavan as usual went out for a walk. 
 
Remarking to the others [Ganapati] Muni said, 'The path of Self-knowledge which Bhagavan teaches is so difficult even for the learned, and Bhagavan advocated it to the poor villagers. I doubt whether they understood it and still less whether they can practise it. If Bhagavan had advised them to practise some puja or japa, that would have been more practical.

 When this was conveyed to Bhagavan, he commented, `What to do? This is what I know. If a teaching is to be imparted according to the traditional way, one must first see whether the recipient is qualified or not. Then puja, japa or dhyana are prescribed step by step. Later the Guru says that this is all only preliminary and one has to transcend all this. Finally, the ultimate truth that -Brahman alone is real" is revealed and to realise this, the direct path of self-enquiry is to be taught. Why this roundabout process? Should we not state the ultimate truth and direct path at the beginning itself rather than advocating many  methods and rejecting them at the end? ?

Padamalai

108
13 Like an incorporeal voice emanating from the heavenly sphere, padam utters in ringing tones
words of surpassing  Sivajnana.

 Once, we were all listening to the radio in the Jubilee Hall. At the end of the programme the names of all the artistes were announced. Bhagavan said, 'See! The radio sings and gives speeches. It even announces the names of the performers. But there is nobody inside the radio. In the same way my existence is also like the sky. Though the body may appear to speak, like a radio there is no individual person [asami] inside. There is only God [Sami]

Padamalai

109

Sri Muruganar experienced Bhagavan's power and grace on his very first meeting .

In the same way that wax melts on encountering fire, on seeing his feet, my mind dissolved and lost its form. Like the calf finding its mother, my heart melted and rejoiced in his feet. The hairs on my body stood on end. Devotion surged in me like an ocean that has seen the full moon. Through the grace of chit-sakti the power inherent in consciousness], my soul was in ecstasy.'

Padamalai

110
The teachings of Bhagavan Sri Ramana Maharshi / Re: Our Bhagavan-Stories
« on: September 04, 2016, 04:36:31 PM »
முருகனாருக்கு பட்டினி கிடப்பது என்றால் மிகவும் விருப்பம். காரணம் பிக்ஷைக்குச் செல்ல வேண்டிய தேவையில்லை. பல நாட்கள் முழுப்பட்டினி கிடந்திருக்கிறார். இப்படி ஒருநாள் சிவராத்திரி என்று தெரியாமல் முழுப்பட்டினி இருந்தார். மறுநாள் பகவான் கிரிப்பிரதக்ஷிணம் புறப்பட்டபொழுது முருகனாரும் அதில் கலந்து கொண்டார். முந்தைய நாள் பட்டினியின் காரணமாக முருகனார் மிகவும் சோர்ந்து காணப்பட்டார். அவரது சோர்வைக் கண்ட பகவான், ?என்ன சிவராத்திரி உபவாசமோ! சோர்ந்து விட்டீரே! சரி, சரி என்னுடன் வாருங்கள் ஆச்ரமத்தில் சாப்பிடலாம்? என்று கூறி அவரைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று சாப்பிடும்போது பரிந்து உணவளிக்கச் செய்தார். இதனையே

திருநாள் சிவராத்திரி யெனத் தெரியாது
ஒருநாள் பட்டினி இட்டுஎனை மறுநாள்
விசர்ப்புஉற வலம் புரிவித்து அருணந்தனைப்
பசிப்பதம் அறிந்து (எனக்கு) ஊண் பரிந்து அளிப்பித்(தான்)
என்று கீர்த்தித் திருவகவலில் கூறுகிறார்.

111
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: September 04, 2016, 03:59:31 PM »
Ramana Satsang on WhatsApp

Join Ramana satsang on WhatsApp and stay connected.
Members will receive notification of important events, ashram photos
and inspirational quotes from Sri Ramanasramam. If interested add
9442221896 to mobile contacts and send RAMANA as
WhatsApp message to that number.

112
Ashrams / Re: Ramana Ashram
« on: August 26, 2016, 02:46:48 AM »
Ashram offered solemn worship to Lord Krishna on the sacred occasion of Janmashtami or the birth of Lord Krishna. As is well known Bhagavan reached Arunachala on the day after Janamashtami. Srimati Nagamma describes a scene in Sri Ramansram as follows;I was reminded of Lord Krishna in Repalle when I saw the grand spectacle of Bhagavan standing in the midst of the cows in the Gosala. Not only this, in Brahma Vaivartha Purana it is stated that Krishna is the Paramatma, the Lord of the cow world, and that Radha is Prakriti. The theory in that Purana is that Radha and Madhava are Prakriti and Purusha-the inseparable pair. Standing with his body bent slightly to the left, and with his left hand on Lakshmi, and with the walking stick in his right hand, looking as if it was a flute, with a sparkling smile on the face like the foam on the waves of the ocean of ananda, with a compassionate look towards the group of devotees that had gathered along with the herd of cows, Sri Ramana, the embodiment of grace, it is no surprise if one were reminded of Lord Krishna Himself standing with crossed legs, resting on his toes and playing exquisitely on the flute. If that Krishna is Ramana, what are we to say of our Lakshmi who appears to have been completely oblivious of this world with her ears hanging down, with her eyes closed and enjoying transcendental bliss caused by the touch of Bhagavan's hands on her body Shall I say that she is the embodiment of Prakriti in the shape of Radha? Otherwise, how could she understand human language.

Sri Ramana Maharshi has several times explained the inner significance of Srimad Bhagavad Gita. Arjuna had to do the fighting. So Krishna said, Place all the burden on Me, do your duty; you are merely an instrument. I will see to everything. Nothing will bother you. But then, before one surrenders to God, one should know who it is that surrenders. Unless all thoughts are given up there cant be surrender. Further Bhagavan says:  What exactly did Lord Krishna tell Arjuna He told him, the deed will get done according to the doing. I am the doer watching the whole thing from above. Why do you worry? It is your body which does the killing of your relatives. Are you the body? No! Why then this bondage for you? Renounce the idea, he said. This means that he asks Arjuna to do the thing but to give up the feeling that it is he that is doing it. That is personal effort. The feeling that one is, or is not, the body, comes from one's own ignorance. One only has to give up that feeling; that which one has, one must oneself reject. Who else can do it? If by personal effort that bondage is removed, action, under the orders of the doer, Iswara, goes on of its own accord. Every one has his work allotted to him and he will do it automatically. Why should one worry? Arjuna, when he felt that it was not proper to kill his relatives, was only told to give up the feeling that he was the doer, yet it was Arjuna himself who ultimately fought. By listening to the Gita, he lost the feeling of being the doer and the doubt he had had was no longer there. The work had to be done with that particular body, and it was done.

from the fb Ramana Maharishi

113
General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: August 24, 2016, 06:51:31 PM »
Srimati Sulochana Natarajan passed away on August 23, 2016 in Bengaluru. She had the good fortune of having darshan of Sri Ramana Mahashi in 1949 when she was twelve years old. Even at that tender age she was able to feel the Peace of the presence of Bhagavan. While on a visit with her parents she closed her eyes and mentally repeated prayers on Lord Muruga known to her. When she opened her eyes she saw Bhagavan fixing His gaze on her, which filled her with deep joy. She was married to Sri A R Natarajan in the month of February 1952. The first song she learned to sing on Bhagavan was Manavasi Ramaswami Iyer?s saranagati song. While in New Delhi Prof K Swaminathan gave her a copy of Ramana sannaadhi murai and asked her to read it. Upon opening the book the first song she found was ?Namo Ramanayave? which she set to music and sang in the next sat sangh. Soon she was to start the Ramananjali group which gave expression to the glory of Sri Ramana Maharshi by means of songs and dance. She set to music Bhagavan?s teachings and life in beautiful music under the title of Ramana Sangeetam.
We offer our homage to this great devotee who through the medium of music spread the teachings of Ramana Maharshi throughout the world. Her demise will be a great loss to the wonderful service she and her group of dedicated followers were rendering to the world. It is certain that this great devotee has reached the feet of Arunachala Ramana.
from the fb ramana maharishi

114
General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: August 24, 2016, 06:21:20 PM »
திருமதி சுலோசனா நடராஜன் அவர்கள் நேற்று (23/8/2016 செவ்வாய்க்கிழமை) பெங்களூரில் காலமானார்.
தமது 12 ஆவது வயதிலேயே (1949 ஆம் ஆண்டு) பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷிகளை நேரில் தரிசிக்கும் பாக்கியம் பெற்றவர் திருமதி சுலோசனா நடராஜன். இவரது தகப்பனார் நீதிபதியான திரு. கே.எஸ். வேங்கடராமன் ஆவார்.
ஸ்ரீபகவான் சந்நிதியில் அமைதி நிலவியதை சுலோசனாவால் சிறுவயதிலேயே உணர முடிந்தது. ஸ்ரீபகவான் ஹாலில் பெற்றோருடன் அமர்ந்திருந்து கற்றுக்கொண்ட, ஸ்ரீமுருகன் பாடல்களை மனதிற்குள் பாராயணம் செய்வதும், கண்மூடி தியானத்திற்கு முயற்சிப்பதுமாக இருந்தவர் ஒருமுறை, கண்விழித்துப் பார்த்தபோது, ஸ்ரீபகவானது அநுக்கிரகப் பார்வை தம்மீதே பதிந்திருப்பதைக் கண்டு ஆனந்தமடைந்தார்.
சுலோசனாவிற்கு 1952ல் பிப்ரவரி மாதம், வருமான வரி அலுவலரான திரு. ஏ.ஆர்.நடராஜனுடன் திருமணம் நடந்தேறியது. இவரது பாட்டனார், நீதிபதி ஏ.எஸ் கிருஷ்ணசாமி அய்யரும் ஸ்ரீரமண பக்தரேயாவார்.
மணவாசி ராமசாமி ஐயர் அவர்களின் சரணாகதி பாடலே இவர் கற்றுக் கொண்ட முதல் பாடலாகும். டெல்லியில் இருந்தபோது பேராசிரியர் கே. சுவாமிநாதன் இவருக்கு ரமண சந்நிதிமுறை புத்தகத்தைக் கொடுத்து, அதிலிருந்து பாடல்களை கற்கும்படி அறிவுறுத்தியது இவரது சங்கீத ஆர்வத்திற்கு தூண்டுகோலாக அமைந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை இவர் திறந்தபொழுது முதல் பாடலாக ரமண திருமந்திரம் என்ற தலைப்பில் நமோ ரமணாயவே என்று துவங்கும் பாடலைக் கண்டார். அதை தனது அடுத்த சத்சங்கத்திலேயே இசையமைத்துப் பாடவும் செய்தார். பின்னர் வைத்த பத்து துவங்கி தொடர்ந்து பல நூறு பாடல்களுக்கு இசை அமைத்துப் பாட ஆரம்பித்தார். ரமணாஞ்சலி என்ற இசைக்குழு தோன்றியது.
இசை அவருள் ஊறி அவரது வாழ்க்கையில் பெரும்பங்கு வகித்தது நாம் அனைவரும் நன்கு அறிந்ததே. ரமண பகவான் இயற்றிய மற்றும் அன்னாரைப் பற்றிய மற்ற பாடல்களில் திருமதி நடராஜன் அவர்களின் அயராத உழைப்பும் ஈடுபாடும் மிளிர்வதை அறியலாம். இவர் இசை உலகிற்கு பல கலைஞர்களை ரமணாஞ்சலி மூலமாக அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார்.
ரமண உபதேசங்களை, இசைவடிவாக பெரும் முயற்சியுடன், பாமரர்களும் எளிதில் புரிந்து கொள்ளும்படி ஸ்வர-தாளக் குறிப்புகளுடன் ரமண சங்கீதம் என்ற பெயரில் நான்கு பாகங்களாக அளித்துள்ளார்.
தமது ஆன்மிக சாதனையின் மார்க்கமாக இசையைத் தேர்ந்தெடுத்து ரமண உபதேசத்தை இசைமூலம் பரப்பிவந்த திருமதி சுலோசனா நடராஜன் ஏனைய அன்பர்களையும் அதில் திளைக்கச் செய்து பாராட்டுதற்குரிய சீரிய தொண்டாற்றி வந்தார். அன்னாரது ஆன்மா சாந்தியடைய பகவான் ரமண மகரிஷிகளைப் பிரார்த்திக்கிறோம்.

115
General Discussion / Re: Articles,Interviews,News
« on: August 24, 2016, 01:20:21 AM »
திருவண்ணாமலை அருள்மிகு அருணாசலேசுவரர் திருக்கோயில் கும்பாபிஷேகம் 6.2.2017 (தை மாதம் 24) அன்று வெகு சிறப்பாக நடைபெற இருக்கிறது

Tiruvannamalai Arulmigu Arunachaleshwarar Temple Kumbabishegam will Held on 6.2.2017

116
தனக்கு நேர்ந்த ஒளிமய (photism)அனுபவத்தை ஸ்விஸ் மாது ஒருவர் (ஸ்விட்சர்லாந்தினர்) ஸ்ரீ பகவானிடம் விவரித்தார்:

கண்களை அகலத் திறந்து அமர்ந்திருந்தபொழுது, ஸ்ரீ பகவானுடைய முகம் உன்னதமான மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகக் குழந்தையின் முகம்போன்று தோன்றியதை கண்டேன். அக்குழந்தை முகத்தின்பால் அன்பின் வயப்பட்டு ஈர்க்கப்பட்டேன்.
மகரிஷி: இக்காட்சி உங்கள் மனத்தில் இருக்கிறது. உங்களுடைய அன்பே (அதற்குக்) காரணம்.
மகரிஷி: காட்சிகளைக் கண்டு ஏமாந்து விடாதீர்கள். தூல உடலினை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். ஆதலால் குறைபாடுகளை நீங்கள் காண்கிறீர்கள். காலமும் தேசமும் இந்தத் தளத்தில் வேலை செய்கின்றன. மாறாக, உண்மையான மகரிஷியைப் பற்றிய அறிவு கிடைத்ததெனில் அது அனைத்துச் சந்தேகங்களையும் போக்கிவிடும்.

இப்பொழுது, நீங்கள் இந்தியாவினுள் இருக்கின்றீர்களா? அல்லது இந்தியா உங்களுள் இருக்கிறதா? இந்தியாவில் நீங்கள் இருந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்னும் நினைப்பு அகல வேண்டும். இந்தியாதான் உங்களுள் இருக்கின்றது. இதை மெய்ப்பிக்க, உங்களது உறக்கத்தைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.
உறக்கத்தில் இருந்தபொழுது நீங்கள் ஐரோப்பாவிலோ, இந்தியாவிலோ இருந்தீர்கள் என்றா உணர்ந்தீர்கள்? இடம் உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. தூல உடல்தான் இடத்தினுள் இருக்கின்றது. நீங்கள் இல்லை.
சில நிமிடங்கள் கழித்து, இதுபோன்ற காட்சிகள் காண்பது சாதகமா அல்லது பாதகமா என்று வினவினார்.
மகரிஷி: சாதகமே.
ஒருவேளை ஒரு குழந்தையைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். அது காட்சியில் தோன்றியிருக்கிறது.

அன்பர்: ஆம். சிவனைப் பற்றியே, அவருடைய குழந்தை முகத்தையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மகரிஷி: அதுதான்.
அன்பர்: ஆனால், சிவனோ அழிப்பவர் ஆயிற்றே? (சிவன் குழந்தை இல்லையே என்பது பொருள்)
மகரிஷி: ஆம். அனைத்துத் துக்கத்தையும் அழிப்பவர்.

from the fb

117
சுக்குத் தூளும் நாட்டுச் சர்க்கரையும்
-------------------------------------------------
மகாதேவ ஐயர் என்ற பக்தர் ஒருவர் சென்னையில் வசித்து வந்தார். அவருக்கு ஒரு மாத காலமாக விடாமல் விக்கல் ஏற்பட்டது. இதைப் பார்க்கச் சகியாமல் அவருடைய மகன் பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷிகளுக்குக் கடிதம் எழுதி, தன் தந்தையின் துன்பத்தை நீக்கப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டார். இங்கே இரண்டு விஷயங்கள் முக்கியம். ஒன்று, மகனுக்குத் தந்தை மேல் இருந்த அக்கறை. இரண்டாவது, பகவான் இதைப் போக்கிவிடுவார் என்ற முழு நம்பிக்கை.
கடிதம் பகவான் கையை எட்டியது. பகவான் தம் அருகிலிருந்து டி.கே. சுந்தரேசய்யரிடம் காய்ந்த சுக்குத் தூளும் நாட்டுச் சர்க்கரையும் கலந்து உட்கொண்டால் உடனடி நிவாரணம் கிடைக்கும்னு கடிதாசு எழுது என்று கூறினார். பவரோகத்துக்கு மருந்து தரும் ஞானவைத்தியரான பகவான், தன் அன்பரின் உடல் ரோகத்துக்கும் மருந்து சொல்வதை அற்பமாகக் கருதவில்லை. பாசமுள்ள மகனின் அக்கறையும், நம்பிக்கையும் பகவானின் கருணை என்ற சர்வரோக நிவாரிணியைப் பெறத் தவறவில்லை.

பகவான் மருந்து சொன்னதோடு நிற்கவில்லை. அங்கே மாதவன் என்பவர் சேவை புரிந்துவந்தார். அவரைப் பார்த்து, இந்த மருந்து நம்மிடம் தயாராக இருக்குமே! அதைத் தேடி எடுக்க முடியுமா பார்! என்றார். மகரிஷிகள் மாதவனுக்குக் கட்டளை பிறப்பிக்கவில்லை, வேண்டுகோள் விடுத்தார் என்பதை இந்த வார்த்தைகளில் நாம் கவனிக்க வேண்டும். நாமெல்லாம் செல்லுமிடத்தில் அதிகாரம் செய்வதைப் பெருமையாக நினைக்கிறோம். ஆனால் மேலோர்களிடம் வினயம் மேலோங்கிக் காணப்படும். பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் என்று இதைத்தான் வள்ளுவர் குறிப்பிட்டார். வித்யா வினய சம்பன்னே (கல்வி பணிவைத் தரும்) என்றும் பண்டித சமதர்சினஹ (எல்லோரையும் சமமாக நோக்குகிறவன் அறிஞன்) என்றும் பகவத் கீதை (5:18) குறிப்பிடுகிறது. எதனை அறிந்தபின் வேறெதையும் அறிய வேண்டுவதில்லையே அதனை அறிந்த பகவான் வினயமாக நடந்ததில் வியப்பேது!

பகவான் கேட்டதும் மாதவன் அந்த மருந்தைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். ஒரு சிறிய உருண்டையை எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்ட பகவான் மிச்சத்தை எல்லோருக்கும் வினியோகிக்கச் சொன்னார். எவ்வளவு அரிய பொருளாயினும் பகவான் அதைத் தான்மட்டும் உண்ணும் வழக்கம் கிடையாது. அத்தகைய பாரபட்சங்களை அவர் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. சாவா மருந்தெனினும் வேண்டற் பாற்றன்று(மரணமில்லா வாழ்க்கை தரும் அமுதத்தைக் கூட வேண்டமாட்டார்கள்) என்றல்லவா நம் முன்னோர் கூறினர். அப்படியிருக்க இந்த மருந்து எம்மாத்திரம்

பகவான் தாமும் சாப்பிட்டு எல்லோருக்கும் அந்த மருந்தை வினியோகித்த பின் சுந்தரேசய்யரிடம், சரி, இன்றைக்குச் சாயங்காலத் தபாலிலேயே மகாதேவ ஐயருக்குக் கடிதம் எழுதிவிடு என்றார். இனி அதற்கென்ன அவசியம் பகவானே! அவருக்காகத்தான் பகவான் மருந்து சாப்பிட்டாச்சே! என்று வேடிக்கையாக சுந்தரேசய்யர் கூற பகவான் பலமாகச் சிரித்தார். ஆனால், பகவான் கூறியபடிக் கடிதம் போயிற்று. இது அங்கே போய்ச் சேரும் நேரம், சென்னையிலிருந்து கடிதம் வந்துவிட்டது, அதில் பகவான் மருந்தை உட்கொண்ட அதே நேரத்தில், அதாவது முந்தைய நாள் மதியம் 1.00 மணி அளவில், தனது தந்தையின் விக்கல் நின்றுபோனது என்ற தகவல் இருந்தது.

118
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: August 21, 2016, 01:55:03 AM »
Arunachala Temple

119
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: August 21, 2016, 01:48:42 AM »
Arunachala Temple

120
Arunachala / Re: Photos of Bhagavan and Arunchala Temples
« on: August 21, 2016, 01:47:09 AM »
skandashramam

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 ... 77