Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - atmavichar100

Pages: 1 ... 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 [87] 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 ... 153
1291
General topics / Re: Quotes from Shankaracharya's
« on: March 14, 2014, 08:31:05 AM »
Moksha for Jnani

The prANa of the JnAni does not go anywhere outside at the time of the fall of the body. There is no mokSha which he has yet to get. And in the same way, there is no mokSha which has to be obtained at some time after death, for him. Whenever he got his jnAna, that is, the Realisation of Brahman, then itself, his antaHkaraNaM (the mind of the jIva) has been extinguished and he has been released from MAyA; so he becomes a mukta, a JIvan-mukta then and there. Thus he has been ?released? even when being in the body and the prANa does not have to go anywhere after the fall of the body, for mokSha.

Kanchi Paramacharya

1292
General topics / Re: Quotes from Shankaracharya's
« on: March 13, 2014, 08:22:54 AM »

1293
General Discussion / Re: Request for prayers
« on: March 10, 2014, 07:58:51 AM »
Dear Krishnan
Sure will keep you in my daily prayers .
Do what best you can and leave the rest to Bhagavan .
Om Namo Bhagavate Sri Ramanaya .

1294
Find devotees in your area / Re: devotees in bangalore city
« on: February 08, 2014, 12:51:59 PM »
Dear Sundaram,

I am, R. Subramanian,  available over phone 93410 19205.  I am in Basavanagudi.

Arunachala Siva.

Subramaniam Sir

Sent you a message in Private today .Check your inbox . Will call u either today or tomorrow
regards
atmavichar100

1295
General Discussion / Re: Rough Notebook-Open Forum
« on: February 07, 2014, 12:10:52 PM »


7th February, 2014: Bhishma Ashtami

This festival is associated with 'Bhishma Pitamaha, the legendary king of Mahabharata whom Lord Krishna praised as the Lord of the lords. Bhishmashtami ie Bhishma Ashtami,is the festival which is celebrated on the twenty-third day of Magha (Jan-Feb) and eighth lunar day of the light half (waxing phase of the moon).
Important part of this festival is the worship of the Pitris, the ancestors.It is the next day to Ratha Saptami.It is believed that Bhishma's soul departed on this day after the war of Kurukshetra came to an end. Bhishmashtami is dedicated to Bhishma, the son of Ganga, and great uncle of the Pandava and Kaurava.Bhishma died childless without any direct descendant.

On this day devotees take bath early in the morning,perform the pooja and observe the fast from sunrise to sunset.Being the 'Pitamaha', all the devotees come together and make religious offerings of Ganga-water, to his spirit.Sesamum seeds and boiled rice is offered to him.These rituals compensate the sins of the whole year.

This offering is given to the childless hero Bhishma of the race of Vyaghrapada. Then people pray saying, "May Bhishma, the son of Santanu, the speaker of truth and defeater of his passions, obtain by this water the oblations due by sons and grandsons."

1296
General topics / Re: Quotes from Shankaracharya's
« on: February 07, 2014, 11:59:45 AM »
அம்பாளை உபாஸிப்பதே ஜன்மா எடுத்ததின் பெரிய பலன்.

அன்பு மயமான அம்பிகையைத் தியானிப்பதைவிடப் பேரானந்தம் எதுவும் இல்லை. பெரிய சித்தாந்தங்கள் மதங்கள் எல்லாம் எத்தனையோ இருக்கின்றன. இவை எல்லாவற்றுக்கும் முடிவாகக் கிடைக்கிற பெரிய பலன் அம்பாளைத் தியானிப்பதால் லகுவாகக் கிட்டிவிடுகிறது.

அம்மா!நான் எத்தனையோ தோஷம் உள்ளவன். என்றாலும் உன்னை நம்பி விட்டேன். c கடாக்ஷித்துவிட்டால் எத்தனை தோஷமானாலும் தூர ஒடிவிடும். நான் எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அந்த மாதிரியாக இருக்கும் படியாக நீயே பண்ணம்மா என்று ஒயாமல் அவளிடம் ஒப்புக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாலே போதும் - அதைவிடப் பெரிய மதமோ, சித்தாந்தமோ, அநுஷ்டானமோ இல்லை.

அம்பாளை உபாஸிப்பதற்கு வேறு பலன் எதுவும் வேண்டாம். அதுவே அதற்குப் பலன். ஆனாலும், இந்த லோகத்தின் மாயையில் நாம் எல்லோரும் ஒன்றாகச் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதால், நான் என்பதைவிட்டு, அவளை அவளுக்காகவே உபாஸிக்கிற ஆனந்தம் நமக்கு ஆரம்பத்தில் புரியமாட்டேன் என்கிறது.

நமக்கு என்று எதையோ எதிர்பார்த்து, அதை எல்லாம் அவள் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு, அதற்காக அவளை உபாஸிக்கத் தொடங்குகிறோம். இந்த நிலையில் அவளும்கூட நம்மை விட்டுப்பிடிக்கிற மாதிரி, நம் பிரார்த்தனைகளை நிறை வேற்றி வைக்கிறாள். தர்மத்துக்கு விரோதமாக இல்லாத வரையில் நாம் செய்கிற பிரார்த்தனைக்குச் செவிசாய்க்கிறாள்.

மநுஷ்ய ஸ்வபாவம் ஆசார்யாளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அம்பாள் உபாஸனையால் ஜனன நிவிருத்தி கிடைக்கும். மோக்ஷம் கிடைக்கும், மோக்ஷம் கிடைக்கும் என்று சொன்னால் எடுத்த எடுப்பில் அதில் யாறும் ஈடுபடமாட்டார்கள் என்பது ஆச்சார்யாளுக்குத் தெரியும். அதனால் அம்பாளை உபாஸிப்பதன் பலன் இன்னின்ன என்று ஸெளந்தரிய லஹரியில் சொல்கிறபோது, முதலில் படிப்பு, செல்வம், அழகு முதலியன கிடைக்கும் என்கிறார்.


"ஸரஸ்வதியா லக்ஷ்ம்யா"என்று ஆரம்பிக்கிற சுலோகத்தில் அம்பிகையே ஆராதிப்பதால் கிடைக்கிற பலன்களை வரிசையாகச் சொல்கிறார்.
இந்த விசேஷம் என்னவென்றால், சாதாரணமாக ஒவ்வொரு ஸ்துதியின் முடிவிலும் கவி, இந்த ஸ்தோத்திரத்தைச் சொல்வதால் இப்படிப்பட்ட பலன்கள் கிடைக்கும் என்று சொல்வது ஒரு மரபு - இதை பலச்ருதி என்பார்கள். அதாவது அந்த ஸ்தோத்திரத்தின் சக்தியாலேயே அந்தப் பலன்கள் கிடைக்கும் என்று தொனிக்கிற மாதிரி இருக்கும். இதைப் பாராயணம் செய்வதால் இதையே படிப்பதால் என்று திருப்பத் திருப்ப ஸ்தோத்திர கர்த்தா நூலைச் சிலாகித்துச் சொல்வர். ஆனால் துளிக்கூட அகம்பாவமில்லாத ஆச்சாரியாளோ, ஸெளந்தரிய லஹரி பாராயணத்துக்கு இது பலன் என்று சொல்லாமல், அம்மா உன்னைப் பூஜிப்பவனுக்கு c இப்படியாகப்பட்ட அநுக்கிரஹங்களைச் செய்கிறாய் என்றே சொல்கிறார்.
முதல் பலனாக ஸரஸ்வதீ கடாக்ஷம் கிடைக்கும் என்கிறார். அதாவது நல்ல கல்வி, உண்மையான கல்வியின் பயனாக நல்ல குணம் கிடைக்கும் என்கிறார். அதாவது நிறைய சம்பத்து கிடைக்கும் என்கிறார்.
பொதுவாக யாரும் பணத்தை விரும்புகிற மாதிரி குணத்தை விரும்பி ப்ரார்த்திருப்பதில்லை. ஆனால் குணம் இல்லாத இடத்தில் பணம் இருந்து என்ன பிரயோஜனம். நாம் பணத்தை விரும்பியே உபாஸித்தாலும்கூட, அம்பாளும், இந்தப் பிள்ளை அசட்டுத் தனமாக பிரார்த்தனை பண்ணுகிறது. விவேகம் ஏற்படுவதற்கு முன்பு அர்த்தத்தைக் (பொருளை, பணத்தாக்) கொடுத்தால் அது அனர்த்தமே ஆகும். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு பணம் தருகிறோமோ அத்தனைக்கத்தனை பாபத்தையே விலைகொடுத்து வாங்கிக் கொள்வான். எனவே பணத்தை எப்படி தர்ம மார்க்கத்தில் பிரயோஜனப்படுத்துவது என்கிற விவேகத்தை முதலில் தந்து, பிறகு தனத்தைத் தரலாம் என்று எண்ணுகிறாள். குழந்தை பக்ஷணம் கேட்டால் அதைச் செய்துகொடுக்கிற தாயார் பிற்பாடு அதனால் கெடுதல் ஏற்படாமல் விளக்கெண்ணெய் தருகிறாள். ஸரஸ்வதீ கடாக்ஷத்தைத் தந்து பிறகு லக்ஷமீ கடாக்ஷத்தாத் தருகிறாள்.

தைத்திரியோபநிஷத்திலும் இப்படியேதான். முதலில் மேதை (நல்ல புத்தி) யைக் கொடு என்று சொல்லி, அப்புறம் ஸ்ரீயை (செல்வதை) க் கொடு என்று சொல்லியிருக்கிறது. இதற்கு ஸ்ரீ ஆச்சாரியாள் பாஷ்யம் செய்யும்போது, மோதை இல்லாதவனுக்கு ஸ்ரீயைத் தந்தால் அனர்த்தம்தான் உண்டாகும் என்கிறார். பஜகோவிந்தத்திலும் அர்த்தம் அனர்த்தம் என்கிறார்.

அம்பாளை உபாஸிப்பவர்கள் தனியாக லக்ஷ்மி, ஸரஸ்வதி இருவரையும் உபாஸிக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அவர்கள் இரண்டு பேரும் இவளுக்கு இரண்டு பக்கத்திலும் சாமரம் வீசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படியே லலிதா ஸஹஸ்ரநாமத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. (ஸ சாமர ரமாவாணீ ஸவ்ய தக்ஷிண ஸேவிதா) . சகல சக்திக்கும் ஆதாரமான பராசக்தியை உபாஸித்தால் இவளே ஸரஸ்வதியையும், லக்ஷ்மியையும் கடாக்ஷிக்கச் செய்கிறாள்.

காமாக்ஷிக்கு ஸரஸ்வதியும் லக்ஷ்மியும் இரண்டு கண்கள். 'க'என்று பிரம்மாவுக்குப் பெயர். சில பத்தினி சிவா என்பதுபோல் 'க'வின் பத்தினியான ஸரஸ்வதிதான் 'கா'. 'மா'என்றால் மஹாலக்ஷ்மி. 'மா'- தவன் என்றால் லக்ஷ்மிபதி. 'கா'வையும் 'மா'வையும் தன் அங்கங்களாக (கண்களாகக்) கொண்டவள் எவளோ அவளே காமாக்ஷி.
ஸரஸ்வதி கடாக்ஷம், லக்ஷ்மி கடாக்ஷம் இரண்டும் அம்பாள் அநுக்கிரஹத்தால் கிடைக்கும் என்றேன். இந்த இரண்டையும் பற்றி மநுஷ்ய சுபாவம் ரொம்பவும் விசித்திரமாக இருக்கிறது. எல்லோருக்கும் தங்களுக்கு ரொம்பவும் ஸரஸ்வதி கடாக்ஷம், அதாவது புத்திசாலித்தனம் இருப்பதாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை மஹா புத்திசாலிகளாகலவே வெளியில் காட்டிக் கொள்ளப் பிரியப்படுகிறார்கள். ஆனால் நல்ல புத்தி வேண்டும் என்று அதற்காகத் தாபத்தோடு யாரும் பிரார்த்திப்பதாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாகப் புத்திசாலித்தனம் என்பது சாமர்த்தியம் என்றுதான் நினைக்கப்படுகிறது.

ஞானமும் ¢விவேகமும்தான் உண்மையான புத்திமானின் லக்ஷணங்கள். இவற்றுக்கு யாரும் ஆசைப்படுவதில்லை. நமக்கு மிகவும் சாமர்த்தியமும் சாதூர்யமும் இருக்கின்றன. அதாவது யாரையும் ஏமாற்றிவிடலாம் என்று அவரவரும் சந்தோஷப்பட்டுக்கொண்டு, இந்த புத்திசாலித்தனத்தோடு நின்றுவிடுகிறோம். ஆனால் லக்ஷ்மி கடாக்ஷம் மட்டும் எவ்வளவு இருந்தாலும் நமக்குப் போதமாட்டேன் என்கிறது. மண்டுவாக இருந்தாலும்கூட தன்னைப் புத்திசாலியாகக் காட்டிக்கொள்வதற்கு நேர் மாறாக, நமக்கு எத்தனை சம்பத்து இருந்தாலும் அது வெளியில் தெரியக்கூடாது என்று ஏழை வேஷம்தான் போடுகிறோம்.

ஒருவனைப்பற்றி யாராவது எத்தனை புத்திசாலி என்று பேசினால் எத்தனை சந்தோஷப்படுகிறோம். ஆனால் ஒருத்தன் பாங்கில் லட்ட லட்சமாகப் பணம் போட்டிருக்கிறான் என்றால், அவனுக்குக் கோபம்தான் வருகிறது. தங்களுக்கு இருக்கிற செல்வம் போதாது என்று நினைப்பதால்தான் இவர்களுக்கு அதைப்பற்றிச் சொன்னாலே கோபம் வருகிறது. அதிருப்திதான் தரித்திரம். திருப்திதான் சம்பத்து. ஆகையால், நாம் நிஜமான புத்திசாலிகளா தரித்திரர்களாக இருந்தாலும்கூட, அப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளாமல், மனஸால் நிறைந்து, திருப்தியால் பணக்காரர்களாக இருந்துகொண்டிருக்கலாம். தரித்திரம் என்று சொல்லிக் கொண்டால்தான் நமக்கு யார் பணம் கொடுக்கிறார்கள். சொல்லிக்கொள்ளாமலேதான் பணக்காரரை விடத் திருப்தியாக இருப்போமே.
புத்தி, செல்வம் - இவற்றோடு ஒவ்வொருத்தருக்கும் அழகாக இருக்கவேண்டும் என்கிற ஆசை இருக்கிறது. தான் புத்திசாலி என்பதைப்போல, எல்லோரையும்விடத் தானே அழகு என்கிற எண்ணம் நம் ஒவ்வொருத்தருக்கும் இருக்கிறது. இதற்குத்தான் அலங்காரம் எல்லாம் பிரமாதமாகச் செய்துகொள்கிறோம். தினத்துக்குத் தினம் ஃபாஷன்கள் மாறிக்கொண்டே இருப்பதெல்லாம் நம் அழகைப் பிரகடணம் பண்ணிக் கொள்ளத்தான். பரம கருணாமூர்த்தியான அம்பாள், கேவலம் ரக்த - மாம்ஸ சம்பந்தமான இந்தச் சரீர அழகை விரும்புகிறவளுக்கு அதைக்கூடப் பூரணமாகத் கொடுத்து அநுக்கிரஹிக்கிறாள். ஸரஸ்வத்யா லக்ஷம்யா என்கிற சௌந்தரிய லஹரி சுலோகத்தில் ஆசாரியாள் இதையும் சொல்கிறார். அம்பாளை உபாஸிக்கிறவனுக்கு பிரம்மாவவே அசூயைப்படுகிற அளவுக்கு ஸரஸ்வதியின் அநுக்கிரஹம் கிடைத்துவிடும். இவனைப் பார்த்து மன்மதன்தானோ?என்று ரதியே சந்தேகப்படுகிற மாதிரி லாவண்யம் உண்டாகிவிடும் என்கிறார்.
இத்தனையும் இருந்து தீர்காயுசு இல்லை என்றால் என்ன பிரயோஜனம்?அம்பாள் சிரஞ்ஜீவித்துவமும் தருவாள் என்கிறார்.
இதற்குமேல் வேறென்ன வேண்டும்?என்று தோன்றலாம். ஆனால், இதற்குமேல்தான் அம்பாளின் பரமாநுக்கிரஹத்தை தேடச் செய்யும் கேள்வியே பிறக்கும். இத்தனை பணம், அழகு, புத்தி எல்லாவற்றையும் வைத்துக்கொண்டு இத்தனை காலம் ஒட்டியாச்சு. இதிலெல்லாம் வாஸ்தவத்தில் என்ன மனநிறைவைக் கண்டோம்?இதையெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு எப்போது பார்த்தாலும் சஞ்சலப்பட்டுக்கொண்டே, ஒன்றை விட்டால் இன்னொன்று என்று தாவிக்கொண்டே இருந்துவிட்டோம். நிரந்தர சௌக்கியத்தை, சாந்தத்தை இவை எதையும் பெற்றதாகத் தெரியவில்லையே. இதை எப்படிப் பெற்றுக்கொள்வது?என்கிற கோள்வி பிறக்கும். நடுநடுவே நமக்கு இந்தக் கேள்வி தோன்றினாலும், அடுத்த க்ஷணமே மாயை நம்மை இழுத்துக் கொண்டு போகிறது. ஆனால் நாமாக இப்படி நினைக்காமல் அம்பாளை உபாஸிப்பதன் பலனாக, அவள் இப்படி நினைக்காமல் அம்பாளை உபாஸிப்பதன் பலனாக, அவள் நம்மை இப்படி நினைக்கப் பண்ணுகிறபோது, அந்த நினைப்பு நாளுக்குநாள் மேலும் மேலும் தீவிரமாக ஆகும். பணம் வேணும், படிப்பு வேணும், அழகு வேண்டும், ஆயுசு வேண்டும் என்பதெல்லாம் நம்மை மேலும் மேலும் நம்மைப் பாசத்தில் கட்டிப் பிரம்மையில்தான் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது என்கிற அறிவு உண்டாகும். பாசம் என்றால் கயிறு. பாசத்தில் கட்டப்படுவது பசு. கயிற்றைப் போட்டுத் தறியில் கட்டின பசு மாதிரி, ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்துக்கு மேல் போக முடியாமல், அதற்குள் கிடக்கிற தாற்காலிக இன்பங்களையே மேய்த்துக்கொண்டு, அசட்டுத் தனமாக இதுவே எல்லாம் என்று திருப்திப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்தக் கட்டை அறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்புறம் பரம சுதந்திரம். இந்த இந்திரியங்களின்
சின்ன சௌகரியங்களுக்கு அப்புறம் அகண்டமான, சாசுவதமான ஆத்ம ஆனந்தம். பாசம் போய், நாம் பசுவாகக் கட்டுப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிலையும் போய்விட்டால், அப்புறம் பரம்பிரம்மம்தான். பணம், புத்தி, ஆயுள், அழகு ஆகிய சிற்றின்பங்களுக்குத் தவித்த மனஸில் இவற்றின் கட்டுக்களே வேண்டாம் என்கிற வைராக்கியம் உண்டானால், அப்புறம் பேரின்ப மயமாவதற்கான ஸாதனைகளில் இறங்கி, முடிவில் அம்பாள் அருளாள் பேரின்பமாகவே ஆகலாம். அதைவிடப் பெரிய பலன் வேறில்லை. முடிந்த முடிவாக அம்பாள், பக்தனை இந்தப் பரமானந்த ரஸத்தில் கிளைத்துக் கொண்டிருக்குமாறு அநுக்கிரஹம் செய்கிறாள் என்று ஆசார்யாள் முடிக்கிறார்.
(காஞ்சி முனிவரின் தெய்வத்தின் குரல் புத்தகத்திலிருந்து......

1297
Quote
Incidentally, in the name of MaRaimalai Adigal there is one old library in Mannady, Chennai

Subramaniam Sir
 Vallar keeps chasing us today .It was in that very building that the great poet and seer Vallalar Ramalinga Adigal, in the early 1830s had given his first public discourse at the age of 9 .  :)

Maraimalai Adigal spent most of his income on buying books. Research on the readership of his book collections show that between 20 April 1923 to 10 August 1930 a total of 1852 people had borrowed his books. The readership included people from Madras Presidency, Sri Lanka, Burma and Malaysia. Upon his death, on 15 September 1950,according to his will, the books were left for the people of Tamil Nadu and thus a library named after him was started in 1958 by the then MD, Padmashri V.Subbiah Pillai of South India Saiva Siddhanta Works Publishing Society Ltd. at Linghi Street, Chennai. by adding more no of rare collection of Tamil books. The library was a repertoire of books and journals, some printed way back in 1779. In May 2008 Tamil Nadu Government helped by allocating a space at Connemara Public Library but the library management is still with the present MD Rajagopal Muthukumaraswamy M.A., B.Lib.Sc., of South India Saiva Siddhanta Works Publishing Society Ltd.( Source : Wikipedia )

1298
General topics / Re: Quotes from Shankaracharya's
« on: February 06, 2014, 03:02:55 PM »
Gurus is not the body - Sri Chandrasekhaara Bharati Swamigal ,Sringeri

http://lists.advaita-vedanta.org/archives/chaturamnaya/2013-July/000026.html
A day before Sri Chandrasekhara Bharati
left Bangalore ( in 1938 after completing his Chaturmasya ), a close devotee was moved to
tears. When the Swami questioned him, the
devotee replied that in all these days he had
become attached to the Swami, his Guru, and
now he could not bear to be separated from
him. Sri Chandrasekhara Bharati asked him,
"Who is that Guru who has given you such
joy?" "Yourself, your Holiness", replied the
devotee. The Swami observed, "Then, I have
no right to call myself a Guru. If this is what
I have taught you, then it is better that you
miss my presence. It is obvious that you consider
this body as your Guru. If I have taught
you that this body is the Guru then I am utterly
useless. In reality the body has got nothing
to do with Atma, the true Guru. The Atma
is beyond time and space, beyond arrival or
departure."
The devotee understood the
truth. Sri Chandrasekhara Bharati believed
in imparting to his devotees nothing less than
the highest truth of the Vedanta.

1299
Dear atmavichar,

Nice.  The phrase naRRavaa has given rise to posting of several good verses.


Arunachala Siva,

Subramaniam Sir

JK in one of his talks with his close associate who asked him what difference does it make if one person is good and JK said that Goodness is contagious and it spreads far and wide creating ripples of positive energy . So here Sri Ravi while writing his commentary on Thiruppavai wrote about that song of Vallalar and I was curious about the word நற்ற வத்தவர்  and posted my query here and a chain of verses and positive posts followed in this thread . So this is the ripple effect of sharing good and uplifting thoughts .

Coming back to the word நற்ற வத்தவர்  ,on searching the net I found the above poem of Saint Ramalingam created a strong impulse in Marai Malai Adigal to start the Separate Tamil Movement i.e to free tamil from Sanskrit words and replace it by pure tamil words .

Here is a link to how the above song of Vallalar kindled the spirit of தனித்தமிழ் Movement  in  மறைமலையடிகளார் .

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=13239%3A2011-02-26-17-59-28&catid=1274%3A10&Itemid=533
தனித்தமிழ் இயக்கத் தந்தை

எப்போதும் தமிழ்த்தொண்டு, சிவத்தொண்டு செய்து வருவதாகக் கூறுவார் மறைமலையடிகளார். ஆயின் சிவத்தொண்டுக்கு முதன்மையளித்து வந்தார் என்பதே உண்மை. 1916இல் அந்த நிகழ்விற்குப் பின், தமிழ்த் தொண்டில் மறைமலையடியார்க்குக் கவனம் கூடியது எனலாம்.

ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் சுவாமி வேதாசலனார்  (  மறைமலையடிகளார்) தம் மகள் நீலாம்பிகையோடு தம் மாளிகைப் பூந்தோட்டத்தில் உலவிக்கொண்டிருந்தார். பண்ணிசைத்து வள்ளலார் இராமலிங்க அடிகளாரின் பாடலைப் பாடினார்.

“பெற்ற தாய்தனை மகமறந் தாலும்

பிள்ளை யைப்பெறு தாய்மறந் தாலும்

உற்ற தேகத்தை உயிர்மறந் தாலும்

உயிரை மேவிய உடல்மறந் தாலும்

கற்ற நெஞ்சகம் கலைமறந் தாலும்

கண்கள் நின்றிமைப் பதுமறந் தாலும்

நற்ற வந்தவர் உள்ளிருந் தோங்கும்

நமச்சி வாயத்தை நான்மற வேனே.”

இப்பாடலைப் பாடிமுடித்த வேதாசலனார், “நீலா! இப்பாடலில் தேகம் என்றொரு  வடசொல் வந்துள்ளது. அவ்வொன்றனையும் நீக்கி, அவ்விடத்தில் யாக்கை என்னும் தமிழ்ச்சொல் அமையப் பெற்றிருக்குமானால், இச்செய்யுளின் ஓசையின்பம் எவ்வளவோ மேம்பட்டதாக இருந்திருக்கும். பிறமொழிச் சொற்கள் கலப்பதால் தமிழின் இனிமை குறைகின்றது. அன்றியும் நாளடைவில் தமிழில் கலந்த பிறமொழிச் சொற்கள் நிலைபெற்று, அச்சொற்களுக்கு நேரே வழங்கி வந்த நம் அருமைத் தமிழ்ச்சொற்கள் மறைந்துவிடுகின்றன” என்றார். அதனைக் கேட்ட நீலாம்பிகையார் “அப்படியானால், நாம் அயல்மொழிச் சொற்களை விலக்கித் தனித்தமிழையே பேச்சிலும் எழுத்திலும் போற்றுதல் வேண்டும். அவற்றுக்கான முயற்சிகளைக் கைவிடுதல் ஆகாது” என்றார். அப்படியே செய்வோம் என்று மகிழ்ந்தேற்றார் வேதாசலனார். இவ்வாறு இருவர் கூட்டால் எழுந்து தோன்றியது தனித்தமிழ் இயக்கம்! பேச்சு எழுத்து எல்லாம் தனித்தமிழிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து அதன்படி ஒழுகலானார்.

1300
Here is good explanation of the song of Saint Ramalinga Swamigal by another blogger that we were discussing before .


http://podhuppaattu.blogspot.in/2006/01/5.html

5. நமச்சிவாயத்தை நான்மறவேனே!
பெற்ற தாய்தனை மகமறந் தாலும்
      பிள்ளை யைப்பெறும் தாய்மறந் தாலும்
உற்ற தேகத்தை உயிர்மறந் தாலும்
      உயிரை மேவிய உடல்மறந் தாலும்
கற்ற நெஞ்சகம் கலைமறந் தாலும்
      கண்கள் நின்றிமைப் பதுமறந் தாலும்
நற்ற வத்தவர் உள்ளிருந் தோங்கும்
      நமச்சி வாயத்தை நான்மற வேனே!

                                   -இராமலிங்க அடிகளார்



பெற்ற தாய்தனை மகமறந் தாலும்

தந்தை என்ற சொந்தத்தை விட தாய்க்கு இன்னும் ஒருபடி அதிக இடமுண்டு நம் வாழ்வில். ஏனென்றால் சுமந்து பெற்று, சீராட்டி வளர்த்தவள் அவள். அதனாலேயே, தன் தாயை அவமதித்தவன், அவளுக்கு துரோகம் செய்தவன் என்று தீயவை செய்து தாய்ச் சாபம் பெற்றவன் இவ்வுலகில் நல்வாழ்க்கையும், மறுவுலகில் முக்தியும் அடையவே முடியாது என்று நம் பெரியோர்கள் மிகக் கடுமையான தண்டனையைப் பற்றி எச்சரித்திருக்கிறார்கள் (மகவு என்றால் குழந்தை பொருள் வரும். எனக்கென்னமோ மகன் என்றே அர்த்தம் கொள்ளலாம் என்று தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் பெற்றோருக்கு ஐம்பது வயது ஆண்மகனும் இன்னமும் குழந்தைதானே?). ஆனால், இம்மாதிரி தண்டனைகளுக்கு அஞ்சாமல் கூட தாயை மறப்பானெனினும்...

பிள்ளை யைப்பெறும் தாய்மறந் தாலும்

முன்சொன்னதாவது நடக்கக்கூடிய ஒன்றானாலும், பெற்ற பிள்ளையை என்றாவது தாய் மறப்பாளா? மறக்கத்தான் முடியுமா? எப்பேர்ப்பட்ட கொடிய குணமுடைய பெண்மணிக்கும் தான் ஈன்ற பிள்ளையெனும் பொழுது, கருணை வரத்தான் செய்யும். அதனாலேயே முன்னால் கூறிய உதாரணம் நடப்பதும் அரிது. ஏனென்றால் ஒரு தாய் தன் பிள்ளையை, அவன் எவ்வளவு கொடுரமானவனாக இருந்தாலும், தனக்கு துன்பத்தையே இழைத்தாலும் சபிக்காமல் மன்னிக்கவே விரும்புவாள். ஆனாலும் இந்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட உதாரணத்தை அடிகளார் பயன்படுத்துகிறார்.

உற்ற தேகத்தை உயிர்மறந் தாலும்
உயிரை மேவிய உடல்மறந் தாலும்

இந்த உடலும் உயிரும் சக்தியும் சிவமும் மாதிரி. திருவிளையாடல்ல சிவனும் பார்வதியும் நல்லா சண்டையெல்லாம் போட்டு, சிவாஜி தாம்தூம் இரத்தச் சிவப்பு கண்களோட ஆட்டமும் போட்டு; பாம்பு, நெருப்பு ராக்கெட்லாம் விட்டு.. கடசியா சமாதானமாப் போவாங்களே. 'சக்தியில்லையேல் சிவமில்லை. சிவமில்லையேல் சக்தியில்லை'. அந்த மாதிரி இந்த நம் உயிராகிய ஆத்மா என்பது உடலாகிய மெய்யிலிருந்து பிரிந்து இந்த மண்ணுலகில் வாழமுடியாது. அதேபோல், மெய்யாகிய உடலும் உயிராகிய ஆத்மா இல்லாவிட்டால் வெறும் பிணம் தான். இப்படி இரண்டும் ஒருவர்கொருவர் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. அப்போது இரண்டில் ஒன்று மற்றொன்றை மறப்பது என்பது சாத்தியமா? மறந்தாலும், இழப்பு இருவருக்கும் தானே.

கற்ற நெஞ்சகம் கலைமறந் தாலும்

ஒரு கலையைக் கற்பது என்பது எவ்வளவு கஷ்டமான விஷயம்? ஜாலியா கத்துகிட்டா பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பயின்று வந்தால் சாதாரண கலைஞனாகலாம். அவங்களால எளிதா மறந்துட முடியும். நானே அதுக்கு நல்ல உதாரணம். :)

ஆனா அதிலேயே மூழ்கி, வழி தவறாமல் கடுமையாய் உழைத்தால் தான் ஒரு கலைஞனாகலாம். அத்தகைய ஒரு கலைஞன், உதாரணத்துக்கு எம்.எஸ் என்று ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக்கொள்வோமே. ஐம்பது ஆண்டுகள் உயிரைக் கொடுத்து உழைத்துக் கற்ற கலையை திடிரென்று ஒரு நாள் மறக்க முடியுமா? மறக்க நினைத்தாலும் தான் முடியுமா? ஏனென்றால் நம் இரத்தத்திலேயே ஊறிவிட்டிருக்குமல்லவா? இதில் கலை என்பது சாஸ்திரம், அறிவியல் என்னவேனா வச்சுக்கலாம். ஆனாலும், அந்த மாதிரி பலவாண்டுகள் கற்ற கலையை ஒரு கலைஞன் மறந்தாலும்...

கண்கள் நின்றிமைப் பதுமறந் தாலும்

நம் உடலில் நடக்கும் பல விஷயங்களை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. கட்டுப்படுத்தலாம். ஆனால் மிகவும் conscious ஆக முயற்சி எடுத்து செய்யவேண்டும். மேலும், அவற்றை வீம்புக்காக தீவிரமாய் நிறுத்துவதால் பாதிப்புகளே உண்டாகும். மூச்சு, இதயத்துடிப்பு என்ற வரிசையில் கண் இமைப்பதும் வரும். நாம் நினைக்காமலேயே நம் கண்கள் தாமாகவே இமைகளை மூடி திறப்பதன் மூலம் காற்றிலுள்ள தூசு போன்றவை நம் கண்களை உறுத்தாமல் காத்துக்கொள்கிறது. இரண்டு நிமிடம் இமைக்காமல் இருக்க முயன்று பாருங்கள். உடனே கண்ணீர் வரும். அதுவும் தற்காப்பு முயற்சியே. ப்ளஷ் செய்வது போல நம் கண்ணீர் சுரப்பிகள் வேலை செய்வதன் பயனே கண்ணீர். இது மாதிரி, கண்கள் இமைப்பது என்பது அக்கண்களின் பாதுகாப்பிற்கு இன்றியமையாத ஒன்று. அதைச் செய்ய கண்கள் மறந்தாலும்..

நற்ற வத்தவர் உள்ளிருந் தோங்கும்
முனிவர்கள், கடவுளர்கள், தேவர்கள் போன்றவர்களை நற்றவத்தவர் என்கிறோம். ஏன் கடவுளர்கள்? பிரம்மா முதலிய பிற கடவுள்களும், இந்திராதி தேவர்களும் கூட பரம்பொருளை நோக்கி பல தவங்கள் செய்துள்ளதாக புராணங்கள் கூறுகின்றன. அம்மாதிரி பெரும் தவவலிமை உடையோரின் நெஞ்சத்தின், ஆத்மாவின் உள்ளே ஓங்கிஉயர நின்று ஒளிதரும்..

நமச்சிவாயத்தை நான்மறவேனே!

மேற்கூறிய கொடுரமான, மிகைப்படுத்தப்பட்ட செயல்கள் எல்லாம் இயற்கையாய் நடந்தாலும், நமச்சிவாய மந்திரத்தை நான் என்றென்றும் மறவாமல் ஜபித்துக் கொண்டிருப்பேனே!


1301
I am taking this piece of poem from Thiruvarutpa  from Sri Ravi's Thread on Thiruppavai .This is a famous piece from Saint Ramalingam's work and my question is whether the word நற்றவத்தவர்   has been used by any Saivite saints  ( like Manickavachagar , Appar ,Sundarar , Thirujnana Sambandar,Thayumanavar ,Arunagirinathr ) etc who came  before Saint Ramalingam  .Also would like to know whether saints and poets  like Bhagavan Ramana  , Muruganar ,Subramanya Bharati , Kannadasan etc who came after Saint Ramalingam used it in any of their poems . This word நற்றவத்தவர்  seems very unique to me .

பெற்ற தாய் தனை மக மறந்தாலும்
பிள்ளையைப் பெரும் தாய் மறந்தாலும்
உற்ற தேகத்தை உயிர் மறந்தாலும்
உயிரை மேவிய உடல் மறந்தாலும்
கற்ற நெஞ்சகம் கலை மறந்தாலும்
கண்கள் நின்றிமைப்பது மறந்தாலும்
நற்றவத்தவர் உள்ளிருந்தோங்கும்
நமச்சிவாயத்தை நான் மறவேனே

Petra thai thanai maga maranthalum
Pillayaip perum thai maranthalum
Utra degathai uyir maranthalum
Uyirai meviya udal maranthalum
Katra nenjagam kalai maranthalum
Kangal Nindrimmaipathu maranthalum
Natravathavar uLLirunthongum
Namachivaayathai naan maravene

Even if a child forgets its mother
Even if the mother forgets the child
Even if the soul forgets the body
Even if the body forgets the soul
Even if the mind forgets whatever is learnt
Even if the eyes forget to blink
Never shall I forget ever  the divine “Nama Shivaya”
which blazes from the heart of the Tapaswis(those in lofty penance).

1302
Tripura Rahasya and other ancient works / Re: Lalitha Sahasranamam
« on: February 05, 2014, 12:30:46 PM »

A respectable and orthodox gentleman asked about Sri Chakra.

M.: It has a deep significance. There are 43 corners with sacred syllables in them. Its worship is a method for concentration of mind. The mind is wont to move externally. It must be checked and turned within. Its habit is to dwell on names and forms, for all external objects possess names and forms. Such names and forms are made symbolic mental conceptions in order to divert the mind from external objects and make it dwell within itself. The idols, mantras, yantras, are all meant to give food to the mind in its introvert state, so that It may later become capable of being concentrated, after which the superb state is reached automatically.


 Source :   Talks with Sri Ramana Maharshi      Talk 405. 19th April, 1937

1303
General Discussion / Re: Rough Notebook-Open Forum
« on: February 05, 2014, 12:18:30 PM »
Does Distance Matter?
AFTER the devotee departed, Bhagavan turned towards us and said: “People imagine that the devotees crowding around a Jnani get special favors from him. If a guru shows partiality, how can he be a Jnani? Is he so foolish as to be flattered by people’s attendance on him and the service they do? Does distance matter? The guru is pleased with him only who gives himself up entirely, who abandons his ego forever. Such a man is taken care of wherever he may be. He need not pray. God looks after him unasked. The frog lives by the side of the fragrant lotus, but it is the bee who gets the honey.”
(Selected portion of a devotee’s reminiscences.
Shantammal – speaks of Bhagavan Sri Ramana Maharshi.)
 

1304
Tripura Rahasya and other ancient works / Re: Lalitha Sahasranamam
« on: February 05, 2014, 12:15:47 PM »
This is a scanned pic of a beautiful pencil-colored Sri Chakra drawn by Bhagavan for Venuammal, probably around the year 1920.
http://www.ashrama.org/images/sri-chakra/


1305
Tripura Rahasya and other ancient works / Re: Lalitha Sahasranamam
« on: February 05, 2014, 12:05:21 PM »
As I have again started to study and recite Sri Lalitha Sahasranama I found the contents on this thread very useful especially the incidents that involved Bhagavan Ramana installing the Sri Chakra at the Mothers Shrine .

Pages: 1 ... 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 [87] 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 ... 153