Show Posts

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - Subramanian.R

Pages: 1 ... 778 779 780 781 782 783 784 785 786 787 [788] 789 790 791 792 793 794 795 796 797 798 ... 2973
11806
Punarvasu VaNNam:

Today is the Punarvasu star day of the month of Kartikai.  Bhagavan was born on a punarvasu
day in the month of Margazhi. The Asramam celebrates every Punarvasu Star day with
special pujas for Sri Ramaneswara Mahalingam and they place a golden linga, on the stone
linga.  After puja and arti, there will be special lunch for visitors.

Atmanubhava (the direct experience of the Self) is not only experiencing love through mind
but also through the five senses, everywhere and at all times.  This is seeing, hearing, eating
smelling and touching love, which is all bliss.

-    Verse 62  of Guru Vachaka Kovai.

Arunachala Siva.

11807
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 12:36:56 PM »
Is it not possible to know the effects of these seventeen organs with the help of the gross body itself?

In deep sleep, in swoon, and in death, the gross body is present but we do not see the activity
of these seventeen organs. In the states of waking and dream, we perceive the activity of these
seventeen organs.  From this we can infer that there is a subtle body, as distinguished from the
gross body, with the seventeen organs or functions.

contd.,

Arunachala Siva.   

11808
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 12:31:27 PM »
There is no doubt concerning the gross  body, as it is visible outside to the eye. But the subtle body
cannot be seen in this way.  How then are we to know of its existence?

We can infer the existence of the subtle body from the effects caused  by the seventeen organs
that constitute the subtle body.

contd.,

Arunachala Siva.

11809
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 12:28:31 PM »
What are the meanings of these two terms - Krama-srshti and Yugapat-srshti?

Krama-srshti means the gradual evolution of the multiplicity known as the universe in the
succeeding order of Mula-prakrti, Maya, Avidya, Avarana, Vikshepa, Akasa, Vayu, Agni, Ap
and Prithvi.  Yugapat-srshti is the doctrine that the very idea of creation is the result of
ignorance about the Atman. It means, in reality there is no creation at all.

contd.,

Arunachala Siva.     

11810
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 12:22:34 PM »
Revered Sir, you said at first that the gross and subtle bodies originated from the five elements.
Now you say that they originated from the casual body.  How am I to understand these different
statements?

In describing creation, from the point of view of superimposition it was said that the bodies
arise from the five elements.  This is quite correct. But from the point of view of Yugapat-srshti,
it is said that the cause of the Atman having bodies is ignorance.  So, it is also said that ignorance
is the cause of bodies. There are thus two points of view regarding creation. - Krama-srishti and
Yugapat-srshti.

contd.,

Arunachala Siva.     

11811
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 10:34:37 AM »
In this world gross bodies can be burnt. This is evident to all of us.  But the subtle and causal bodies
are never burnt. How then they have got the name Deha?

Agni has got as it characteristic heat, called Tapa. There are three kinds of Tapa which are hotter
than Agni known ordinarily by this name. These three Tapas or forms of heat are - Adhyatmika,
Adhibhautika and Adhidaivika.

Adhyatmika means that which is caused by spiritual sources. 

Adhibhautika means those that are caused by material causes which are very well known. 

Adhidaivika means those caused by unknown factors.

All bodies suffer from the intense heat of these factors. So there is nothing wrong in calling them
Deha -- that which is subject to heat.  The gross body is called so because it is clearly tangible
to us like a pillar.  The subtle body is not so gross and tangible to us, because it is composed of
subtle elements.  Besides the designation of Sukshma, it has also the name of Linga Sarira. 
For, it carries on the latent impressions till its final dissolution on the attainment of liberation.
The causal body is called so because it is the ultimate cause of the other two bodies.

contd.,

Arunachala Siva.               

11812
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 10:23:55 AM »
continues....

Of these four distinguishing feature of the Atman, the first two are features obtained through
elimination ( Vyavrtti-lakshana); the third  is the contiguous feature (Tatastha-lakshana) and
the fourth is the direct feature - Svarupa-lakshana.

The method of elimination is rejection of all objective substances (Drsya) from Akasa down to
the three bodies and all other objects, as 'not this, not this' and realizing what is left as the Atman.
The border-line feature is realizing that the unchanging basis of the changing objects to the Atman.
The direct feature is the realization that the Atman is of the nature of Sat, Chit,Ananda, eternal and
complete without anything to be added to it (Purna).

In this eighth chapter we are going to show that the Atman is different from the three bodies.  To
understand this difference, we have to know in the first place what these three bodies are.  So
we are first describing these three bodies.  They are the gross body, subtle body, and causal body.

The gross body with limbs like hands, legs, head, etc., is known to all without any special explanation.
The subtle body has seventeen parts. The causal body is ignorance.  These have come to be known as
'Sarira' from the meaning of their root 'sirana' -- that which gets dissipated.         

To explain:  the gross body gets thin and decays if there is no food to maintain it.  Even if there is plenty
of food to eat, it can decay due to disease and old age.  As for the subtle body, it is like a tender leaf.
Under certain conditions, it gets augmented and in some others, shrinks. Passions and anger and
similar developments in the mind augment it.  In their absence it shrinks.  The causal body gets augmented
when there is the confirmed feeling, 'I am a Jiva or individual consciousness', and it decays with the firm
conviction 'I am Brahman'.  The augmentation of the subtle and gross bodies is seen in all ignorant
persons and their decay is enlightened ones.   These three bodies are known as Sarira because they are
subject to augmentation and decay.  They are also called Deha, the root meaning of dahyate, that which
is burnt.  These bodies are going to be burnt in fire.

contd.,

Arunachala Siva.           

11813
General Discussion / Re: Laghu Vasudeva Mananam:
« on: November 29, 2015, 09:58:12 AM »
Ch.8:

What is going to be described in the next four chapters are the four distinguishing features of
the Atman:

1. The Atman is different from the gross body from the subtle body and from the causal body.

2. The Atman is different from the five 'sheaths' (Kosas), these being Annamaya, Pranamaya,
Manomaya, Vijnanamaya, Anandamaya.   They are called 'sheaths', because the subtler ones
seem to be enclosed in  the grosser ones, just as a sword is encased in its sheath.

3.  The Atman is the witness of the three states of waking, dreaming and deep sleep.

4)  The nature of the Atman is Sat, Chit and Ananda..

contd.,

Arunachala Siva.           

11814
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:57:34 AM »
Nakkira Deva Nayanar:  Tirik Kannappa Devar ThiRam:




திருக்கண் ணப்பன் செய்தவத் திறத்து
விருப்புடைத் தம்ம விரிகடல் உலகே பிறந்தது
தேன்அழித் தூனுண் கானவர் குலத்தே திரிவது
பொருபுலி குமுறும் பொருப்பிடைக் காடே வளர்ப்பது
செங்கண் நாயொடு தீவகம் பலவே பயில்வது
வெந்திறற் சிலையொடு வேல்வாள் முதலிய
அந்தமில் படைக்கலம் அவையே உறைவது
குறைதசை பயின்று குடம்பல நிரைத்துக்
கறைமலி படைக்கலங் கலந்த புல்லொடு
பீலி மேய்ந்தவை பிரிந்த வெள்ளிடை

வாலிய புலித்தோல் மறைப்ப வெள்வார்
இரவும் பகலும் இகழா முயற்றியொடும்
அடைத்த தேனும் வல்நாய் விட்டும்
சிலைவிடு கணையிலும் திண்சுரி கையிலும்
பலகிளை யவையொடும் பதைப்பப் படுத்துத்
தொல்லுயிர் கொல்லுந் தொழிலே வடிவே
மறப்புலி கடித்த வன்திரள் முன்கை
திறற்படை கிழித்த திண்வரை அகலம்
எயிற்றெண்கு கவர்ந்த இருந்தண் நெற்றி
அயிற்கோட் டேனம் எடுத்தெழு குறங்கு

செடித்தெழு குஞ்சி செந்நிறத் துறுகண்
கடுத்தெழும் வெவ்வுரை அவ்வாய்க் கருநிறத்
தடுபடை பிரியாக் கொடுவிற லதுவே மனமே
மிகக்கொலை புரியும் வேட்டையில் உயிர்கள்
அகப்படு துயருக் ககனமர்ந் ததுவே இதுவக்
கானத் தலைவன் தன்மை கண்ணுதல்
வானத் தலைவன் மலைமகள் பங்கன்
எண்ணரும் பெருமை இமையவர் இறைஞ்சும்
புண்ணிய பாதப் பொற்பார் மலரிணை
தாய்க்கண் கன்றெனச் சென்றுகண் டல்லது

வாய்க்கிடும் உண்டி வழக்கறி யானே அதாஅன்று
கட்டழல் விரித்த கனற்கதிர் உச்சியிற்
சுட்டடி இடுந்தொறுஞ் சுறுக்கொளும் சுரத்து
முதுமரம் நிரந்த முட்பயில் வளாகத்து
எதிரினங் கடவிய வேட்டையில் விரும்பி
எழுப்பிய விருகத் தினங்களை மறுக்குறத்
தன்நாய் கடித்திரித் திடவடிக் கணைதொடுத்து
எய்து துணித்திடும் துணித்த விடக்கினை
விறகினிற் கடைந்த வெங்கனல் காய்ச்சி
நறுவிய இறைச்சி நல்லது சுவைகண்டு

அண்ணற் கமிர்தென்று அதுவேறு அமைத்துத்
தண்ணறுஞ் சுனைநீர் தன்வாய்க் குடத்தால்
மஞ்சன மாக முகந்து மலரெனக்
குஞ்சியில் துவர்க்குலை செருகிக் குனிசிலை
கடுங்கணை அதனொடும் ஏந்திக் கனல்விழிக்
கடுங்குரல் நாய்பின் தொடர யாவரும்
வெருக்கோ ளுற்ற வெங்கடும் பகலில்
திருக்கா ளத்தி எய்தி சிவற்கு
வழிபடக் கடவ மறையோன் முன்னம்
துகிலிடைச் சுற்றியில் தூநீர் ஆட்டி

நல்லன விரைமலர் நறும்புகை விளக்கவி
சொல்லின பரிசிற் சுருங்கலன் பூவும்
பட்ட மாலையும் தூக்கமும் அலங்கரித்
தருச்சனை செய்தாங் கவனடி இறைஞ்சித்
திருந்த முத்திரை சிறப்பொடும் காட்டி
மந்திரம் எண்ணி வலம்இடம் வந்து
விடைகொண் டேகின பின்தொழில்
பூசனை தன்னைப் புக்கொரு காலில்
தொடுசெருப் படியால் நீக்கி வாயில்
இடுபுனல் மேனியில் ஆட்டித் தன்தலைத்

தங்கிய துவர்ப்பூ ஏற்றி இறைச்சியில்
பெரிதும் போனகம் படைத்துப் பிரானைக்
கண்டுகண் டுள்ளங் கசிந்து காதலில்
கொண்டதோர் கூத்துமுன் ஆடிக் குரைகழல்
அன்பொடும் இறுக இறைஞ்சி ஆரா
அன்பொடு கானகம் அடையும் அடைந்த
அற்றை அயலினிற் கழித்தாங் கிரவியும்
உதித்த போழ்தத் துள்நீர் மூழ்கி
ஆத ரிக்கும் அந்தணன் வந்து
சீரார் சிவற்குத் தான்முன் செய்வதோர்

பொற்புடைப் பூசனை காணான் முடிமிசை
ஏற்றிய துவர்கண் டொழியான் மறித்தும்
இவ்வா றருச்சனை செய்பவர் யாவர்கொல் என்று
கரந்திருந்து அவன்அக் கானவன் வரவினைப்
பரந்த காட்டிடைப் பார்த்து நடுக்குற்று
வந்தவன் செய்து போயின வண்ணம்
சிந்தையிற் பொறாது சேர்விடம் புக்கு
மற்றை நாளுமவ் வழிப்பட் டிறைவ
உற்றது கேட்டருள் உன்தனக் கழகா
நாடொறும் நான்செய் பூசனை தன்னை

ஈங்கொரு வேடுவன்
நாயொடும் புகுந்து மிதித் துழக்கித்
தொடுசெருப் படியால் நீக்கி வாயில்
இடுபுனல் மேனியில் ஆட்டித் தன்தலை
தங்கிய சருகிலை உதிர்த்தோர் இறைச்சியை
நின்திருக் கோயிலில் இட்டுப் போமது
என்றும் உன்தனக் கினிதே எனையுருக்
காணில் கொன்றிடும் யாவ ராலும்
விலக்குறுங் குணத்தன் அல்லன் என்உன்
திருக்குறிப் பென்றவன் சென்ற அல்லிடைக்

கனவில் ஆதரிக்கும் அந்தணன் தனக்குச்
சீரார் திருக்கா ளத்தியுள் அப்பன்
பிறையணி இலங்கு பின்னுபுன் சடைமுடிக்
கறையணி மிடற்றுக் கனல்மழுத் தடக்கை
நெற்றி நாட்டத்து நிறைநீற் றாக
ஒற்றை மால்விடை உமையொரு மருங்கில்
திருவுருக் காட்டி அருளிப்
புரிவொடு பூசனை செய்யும்
குனிசிலை வேடன் குணமவை ஆவன
உரிமையிற் சிறந்தநன் மாதவன் என்றுணர்

அவனுகந் தியங்கிய இடம்முனி வனமதுவே அவன்
செருப்படி யாவன விருப்புறு துவலே
எழிலவன் வாயது தூயபொற் குடமே
அதனில் தங்குநீர் கங்கையின் புனலே
புனற்கிடு மாமணி அவன் நிறைப் பல்லே
அதற்கிடு தூமலர் அவனது நாவே
உப்புனல் விடும்பொழு துரிஞ்சிய மீசைப்
புன்மயிர் குசையினும் நம்முடிக் கினிதே அவன்தலை
தங்கிய சருகிலை தருப்பையிற் பொதிந்த
அங்குலி கற்பகத் தலரே அவனுகந்

திட்ட இறைச்சி எனக்குநன் மாதவர்
இட்ட நெய்பால் அவியே
இதுவெனக் குனக்கவன்
கலந்ததோர் அன்பு காட்டுவன் நாளை
நலந்திகழ் அருச்சனை செய்தாங் கிருவென்று
இறைவன் எழுந் தருளினன்
அருளலும் மறையவன் அறிவுற் றெழுந்து
மனமிகக் கூசி வைகறைக் குளித்துத்
தான்முன் செய்வதோர்
பொற்புடைப் பூசனை புகழ்தரச் செய்து

தோன்றா வண்ணம் இருந்தன னாக இரவியும்
வான்தனி முகட்டில் வந்தழல் சிந்தக்
கடும்பகல் வேட்டையிற் காதலித் தடிந்த
உடம்பொடு சிலைகணை உடைத்தோல் செருப்புத்
தொடர்ந்த நாயொடு தோன்றினன் தோன்றலும்
செல்வன் திருக்கா ளத்தியுள் அப்பன்
திருமேனியின் மூன்று கண்ணாய்
ஆங்கொரு கண்ணில் உதிரம்
ஒழியா தொழுக இருந்தன னாகப்
பார்த்து நடுக்குற்றுப் பதைத்து மனஞ்சுழன்று

வாய்ப்புனல் சிந்தக் கண்ணீர் அருவக்
கையில் ஊனொடு கணைசிலை சிந்த
நிலம்படப் புரண்டு நெடிதினில் தேறிச்
சிலைக்கொடும் படைகடி தெடுத்திது படுத்தவர்
அடுத்தவிவ் வனத்துளர் எனத்திரிந் தாஅங்கு
இன்மை கண்டு நன்மையில்
தக்கன மருந்துகள் பிழியவும் பிழிதொறும்
நெக்கிழி குருதியைக் கண்டுநிலை தளர்ந்தென்
அத்தனுக் கடுத்ததென் அத்தனுக் கடுத்ததென் என்
றன்பொடுங் கனற்றி

இத்தனை தரிக்கிலன் இதுதனைக் கண்டஎன்
கண்தனை இடந்து கடவுள்தன் கண்ணுறு
புண்ணில் அப்பியும் காண்பன் என்றொரு கண்ணிடைக்
கணையது மடுத்துக் கையில் வாங்கி
அணைதர அப்பினன் அப்பலுங் குருதி
நிற்பதொத் துருப்பெறக் கண்டுநெஞ் சுகந்து
மற்றைக் கண்ணிலும் வடிக்கணை மடுத்தனன் மடுத்தலும்
நில்லுகண் ணப்ப நில்லுகண் ணப்பஎன்
அன்புடைத் தோன்றல் நில்லுகண் ணப்பஎன்
றின்னுரை அதனொடும் எழிற்சிவ லிங்கம்

தன்னிடைப் பிறந்த தடமலர்க் கையால்
அன்னவன் தன்கை அம்பொடும் அகப்படப்பிடித்
தருளினன் அருளலும்
விண்மிசை வானவர்
மலர்மழை பொழிந்தனர் வளையொலி படகம்
துந்துபி கறங்கின தொல்சீர் முனிவரும்
ஏத்தினர் இன்னிசை வல்லே
சிவகதி பெற்றனன் திருக்கண் ணப்பனே

தனி வெண்பா

தத்தையாம் தாய்தந்தை நாகனாம் தன்பிறப்புப்
பொத்தப்பி நாட்டுடுப்பூர் வேடுவனாம் - தித்திக்கும்
திண்ணப்ப னாஞ்சிறுபேர் செய்தவத்தாற் காளத்திக்
கண்ணப்ப னாய்நின்றான் காண்.



In love of Tirukkannappan?s askesis
In this wide sea-girt world, be it known
He born in hunter-clan quaffing honey
Smashing hives, roamed in wild-Tiger reserve
Of hilly woods, with red-eyed whelps, rearing keen beasts.
Learnt he to wield varied weaponry of bow, lance
Swords and numberless arms and dwelt in a hut
Roofed with fantail of ocelli and grass sickled
With a tint of blood, with the know-how of wild
Calls, with brimful pots. His bright down-the-waist
Line forking was clad in Tiger hyde.
Night and day with blameless effort, living on honey,
A pack of hounds leading, wielding a bow and a quiver
Of darts, and a sword on the hilt, he wit his fellows
Did solely hunt animals very many;
Hunting alone his living for him.
His fair mien bore such scars as the bite
Of a wild Tiger on his round fore-arm firm,
As wound-marks tearing up the rock like chest.
Grizzly bear?s curved tooth-mark on cool forehead,
Laps tough ligatured for spear-tusk?d wild boar to repose,
Locks of hair growing lush like plants, eyes red and sharp
Angry young words fair readily from the tongue, dark
Mien with infallible weaponry concorporate, was all he.
His heart cruel was meet with the hunted games
Woeful grief. Such was the trait of the guard of that woods.
Metopic eyed Lord of the celestials with mountain-girl on left
With numberless glories hailed by Devas as sacrosanct one
Of auric holy feet, he would, like a calf resort
To her cow, go, see and then only eat. Practice this was
Of his. Nor is this all said. Furthermore,
In the hot blazing noon-day sun, on the arid
Zone where time-old thorny shrubs and plants grew,
He went a-hunting the forest beasts, his hounds
Cornering them, darting and downing them and roasted
Their flesh in fires churned out of five-woods
Smelling fresh, tasting good and reserved choice
Portions of the same of good relish and kept them
Separate for offering to the Lord as ambrosial dish
In proper serve, deeming it fit,
He, of immense love, for Lord did so on, so forth.
He fetched cool spa ? waters in mouthfuls as in pitchless;
Picked the wild flowers stuck them to his tuft;
Took the curve bow and darts in quivers;
Let the hounds fiery eyed, barking as wilderness;
At a bright fearsome nonce when all lair?d aloof,
He went to worship Siva abiding at holy Kaalatti
Right before Sivagochariyaar would perform the pooja
And waited in advance unseen. Godspeed!
Sivagochariyaar bathed the linga, in waters pure; robed it round;
Decked it with delicate fragrant blooms; smoked
Woody incense; showed flames; offered the holy
Food; chanted mantras, in intonation proper;
Made it look ornate; gestured aagamically;
Performed circum-ambulations and then
Moved out, all signals-mantric
Hovering there as if. Thereafter
Kannappar, desiring to perform pooja,
With his sandal-foot removed the flowers and leaves
On the crest of Lord, bathed Civa again
With his mouthfuls of waters in spate;
Decked the Lord?s top with the flowers
He had in his tuft; offered the meat
As a meal before His holy mien; eyed Him keenly
In love exceeding danced in joy, embracing the dancer
Hugging Him close, bowed, took leaf, retired to his woods.
Next dawn as it uprose, after immersion in waters
Sacred, Andhanar (Sivagochariyaar) as routinely ordained
Went to perform the daily pooja; saw to his shock
The disshevelled scene; brooked not; seeing
The untoward blooms and filth on the crest
Exclaimed in anguish: who did such all?
As he wondered, he found a hunter in the woods
Coming close to the sanctum
And trembled in fear and guilt unknown.
Unable to take to heart the hunter?s misdeeds
And consequent desecration,
He retired home; again on next day
The same he saw, fated as if and in remorse
Appealed to Lord: ?O, king, listen to me, and grace.
Does this all become you? Disregarding my worship
Daily a hunter with his dog has come;
Spoilt the precincts holy; trod on
The enholied spot; with sandaled ? foot removed
The blooms; washed you in spittle;
His hair-borne buds he offered your crest;
Meat-pieces chewed by him he gave you as eat;
Such offerings would you accept, as pooja.
Would it all be really fair for you?
If he saw me kill me he would. Incorrigible he!
This indeed is my hint of angst? ? lamented he.
During that night, in the dream-state of that Brahmin
Priest, Lord of holy Kaalatti with His crescented crest,
With stained, laced neck, power-armed with fires,
With eye on forehead, besmeared mien with holy ash,
Aboard the Taurus mount with Uma concorporate
Showed up His Holy form
Gracing the troubled andhanar, and voiced:
?Do you know how great is that hunter?s worship
Done with due love and devoutment?
He is of great askesis pure and proper.
His dwelling is the forest the choice of sages
Doing askesis. His sandal-foot is the flower
I want. His mouth is an auric crucible pure.
The waters in there are ganga?s. His row of teeth
Are but gems nine. His tongue
Is the pristine flower for the gems holy.
The spat-waters from off his mouth
Touched by moustache are verily holy
As those falling from ?Darba? grass with
A touch of pure-ring and Kalpaka flower
Fragrant full. His loving offering
Of meat is havis given by goodly ascetics
Mixed with ghee and milk
To you show I shall his love
Immense tomorrow. May you watch
His ways of worship, biding hid from behind?.
So wiled the Lord Kaalatti, gracing
And vanished not in vain
Andhana-priest, by gnosis touched
Woke-up, shamed in guilt; went to bathe
At dawn and did onward pooja
And remained hid in hiding hidden.
As sun-rays spread and woke all up to scorch,
In that mid-day hot-hunt, Tinnan gamed
His choice ignana, with bow, arrow, hyde, sandals
And hounds trailing.
From the opulent Kaalatti-Lord?s triple eyes, -
Blood came forth from one eye unchecked.
Tinnan saw, trembled, in palpitant fear,
With mind atwirl, tears welled up
From his eyes, his mouthful waters hardly held;
Flesh ? meat in his hand, and bow and darts
Falling from grasp, to a scatter,
He fell on the floor, rolled in grief
Gaining heart somehow, thought over;
?Who could have done this to the Lord!
Could that one abide in this wood? No!?
With none of such kind known, he brought
Herbal leaves and squeezed them on to the bleeding eye
Bleeding stopless. He sagged sad, ?what has befallen
My father?? Thus he oftentimes sobbed. ?How can I bear
This offence?? ?What can I do, helpless?. Thus he, stood
Bemused, nonplussed in anguish. Of a sudden
Struck by a clue: ?An eye for an eye?.
Let me gouge mine and fix it on to His!
Saying so, with an arrow, he had his removed
And applied it already to the Lord?s
As Tinnan did so the bleeding stopped.
He was joyed. Lo, from the other eye
Blood oozed thereof. (He farried not in worry)
Again as before, with another fresh dart
Tried to gouge his other eye. Lord?s flower-soft
Arms stayed him: ?Stay kannappa, stay kannappa?.
By then, but then, the celestials showered
Flowers on Lord and His loving devotee
Bangles jingled; Patakam and Tuntupi played loud.
Ancient sages esteemed hailed
Tinnan kannappa; with such renown
Attained he the adytum of Civa.
Mother is Tattai; father Naakan; born was he
In Pottapi land; his village is uduppur.
Clanwise his is hunter?s; christened Tinnan
By ancient askesis turned Kannappan.


Arunachala Siva.

11815
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:52:28 AM »
Nakkira Deva Nayanar: Tiru Murugu  Atrupadai:

This is a long poem on Muruga. There are six parts on the six temples of Muruga.
I have given only the portion that describes Swamimalai:


  திருஏரகம்

இருமூன் றெய்திய இயல்பினின் வழாஅ
திருவர்ச் சுட்டிய பல்வேறு தொல்குடி
அறுநான் கிரட்டி இளமை நல்லியாண்
டாறினில் கழிப்பிய அறன்நவில் கொள்கை 185
மூன்றுவகைக் குறித்த முத்தீச் செல்வத்
திருபிறப் பாளர் பொழுதறிந்து நுவல
ஒன்பது கொண்ட மூன்றுபுரி நுண்ஞாண்
புலராக் காழகம் புல உடீஇ
உச்சி கூப்பிய கையினர் தற்புகழ்ந் 190
தாறெழுத் தடக்கிய அருமறைக் கேள்வி
நாஇயல் மருங்கில் நவிலப் பாடி
விரையுறு நறுமலர் ஏந்திப் பெரிதுவந்
தேரகத் துறைதலும் உரியன்
அதாஅன்று.



Our Lord of prowess rides astraddle
Upon His mammoth storming with temples
Goad-hit scarred deep, and frontlet badge
Shaking with bells a-tinkle, and wreaths
Of gold, passing swift, invincible Yama-like.
Interlaced quintuple crown of gold
Inlaid with very varied gems
Flashes from His crest; ear-rings auric
Delicate dangle, spindle shaped, twinkle
As stars a-swim ever with the moon.
His fulgurant faces lift up the hearts
Of unblemished ascetics contemplative.
One face orbed many suns radiant
To illume the vast murky world freckle-free.
Face two granted boons glad of love
To devotees that did psalm Him sweet.
The third guarded andhanar?s sacrifices
Done as ordained with mantric chant.
As would a full moon light all airts,
The fourth securely targeted all entia numinous.
The fifth felled the foes in hearty wrath,
Upon war-fields? ruin as offerings sanguine.
The sixth consorted smiling with Valli young,
Kurava maiden, liana like, waisted slim.
Such beauteous twice-three faced Muruka Lord?s
Are proceedings properly conforming.
On His beauteous large chest, golden chaplets
Grazed. His signeted arms hurled shafts
In fame confirmed, vaulted in act.
One hand escorted the sages soaring
To Heaven, its twin on His waist;
One on the thigh clad in red;
One to wield the elephant-goad.
One with a steely shield, one twirling
A lance; one close to His heart;
One glowing with His garland;
One with bracelet a-twirl signing in war;
Its twin to chime a well intoned campana.
One to make azure sky
Rain aplenty, its twin to garland
The Deific Maiden. Thus the twelve hands
Served deft in face-wise accord.
The celestial drums tapped. Hard
Hornpipes wooden blew, bright conches too;
Rumbled in percussion, tabors thundered;
Ocellied peacock hailed the triumphant flag;
And propelled through the sky-way swiftly,
To reach the world-renowned power-
Site of Alaivaai and abide there as well behooved.
Velan the oracle decked in gamboge,
Cubeb, nutmeg and sprigs of venkootalam,
Jasmine wild, chest beaming bedaubed
With sandal, with fierce kuravas in groups
Wielding fell bows, mead-drunk,
Off bamboo pipes holding honey for long
In company of kin in a low hilly village,
Dances a time-beat with a tabor small.
With maidens of swan-gait as an ostentation
Of peacocks, with tresses plaited close
Netted with bee-laden flowers fresh from pools,
Scent diffused by finger-play,
With fore-laps troubled by zones of cool
Leafy laces of basil and blooms of katampa
And tawny barks of oaken grey,
Sanguine Velan, in his blushing garb,
Red sprigs of Asoka round his ears,
A buckle, an anklet-kazhal,
A scarlet ixora round his neck, piped,
Blew horns, played drums, tended a kid
And peacock, His bantam flag holding high.
The young, tall, shipshape Lord
With bracelets on arms, a redolent veil over,
Which falls behind, His hands
Engaging a bevy of lasses-in-a ring,
Fair gazelles they all,
With lithe arms, delicate voiced as strings plucked,
Danced on Hills, with merits dear.
Free from all ills, ascetics lead,
Robed in bark, locks haloed grey
Like right-whorled conch, mien
Snow-bright flawless cloaked
In deer-skin, chest flat sans fat,
Breast-bone lines visible,
In fast for many days? stretch,
Heart shunning hate and wrath,
Knowing what the knowers know not;
They are the finest flowers of Wise,
The ultimate, anger-free, lusting none,
Knowing nil woe rancour-less;
They move in front; follow Gandharvas
In smoke-white vest, clean, sweet
Of melic speech, sweet of heart,
Strumming yaazh fretted tuned to ears,
With breasts adorned by blossoms;
Their women in pink of health, hued
As mango-sprigs freckled flavescent
Weighed down by cingulum on fore-laps
Implying mounts beneath the zones
Are aglow in flawless lustre:
Opulent Maal with flag aflutter
Of Gyring Garuda
With curving feathers and claws
To rend the terrible cobra
Venom-fanged hissing fire;
Supreme Siva, in contrast
With His Bull Flag up
Dexterously with arms firm
Praised by all, by all praised
Uma for His Half; eyes three open
That charred the cities triple;
Rich Royal Indra, on Airavatam,
With tusks twice-two curving up
In elegant walk, its trunk long,-
Famed for sacrifices hundred, eyes myriad;
Thus the three of the four greats?
To guard the Good Earth
In descent to raise the lotus-borne
Four faced, aeons-in-charge;
Adityas, Rudras, Vasus, Aswins
Twelve, Eleven, Eight and two
And twice nine ganas starring
In electric florescence, in airy bourne a-twirl
Blazing nimbus, thundering
Came seeking release
Of creator cribbed.
Such was the celestials? throng
At Tiruaavinankudi where Lord, His spouse
Spotless chaste sported anon.
Classified triple-fire fostering twice-born
At hours proper pronounce virtue?s word
Behooving the hoary ancestry both ways
Swerving not from laid rules of angas six
Through brahmacharya for twice-six-four
Years of discipline aright
They wear holy three-stranded triple thread;
Clean amid waters, staying with joint palms
High in worship they chant the hexad
Sa ra va na bha va, the mystic grammaton
To sate the tongue; offer fragrant flowers
With pollen in delight sheer to Lord
That deigned to dwell in Erakam sure.
For worlds to joy, the myriad-hymn?d sun
Ascends effulgent from the main
And in a wink dispels the murk;
So does He, the spouse of Devasena
Of forehead splendorous, spotless chaste,
With Feet of refuge rend the dark and arms stout quell the foes.
Rolls on His chest a round wreath of blooms
Of fragrant Katamba from dark deep woods
Grown lush in Spring-showers of cumulus-clouds
Bearing waters drawn from all the seas
To pour down from troposphere above sky.
On a tall bamboo-grown hill supernal
Deific maids, dance in an arbor;
On their bright ruddy feet anklet-bells jingle;
Their waists waddle, arms round extend;
Their veil flower-soft is arsenic red;
Bezants gee-string their fore-laps:
Sheer elegance germane, no art nor artifice.
Jewels theirs are of superior Jambu gold;
Their mien of sheen rivals the celestials!
Their tresses soft, by fellow-maids plaited
Are decked in Vetchi and nenuphar
Stalks of green in a divine design
Interspersed with nerium coronarium.
Marked with Tilak fragrant on forehead,
?Sridevi? shark depends ornate there.
On to their locks tied is a brooch of buds
Of cool champak clustered close by alata on tuft.
Laced sprays of Asoka nestle
Down their ears aglow with rings
Playing on konku-bud shaped bosoms
Stayed in jewels coated thick with sandal
Honey hued as alata flower;
Over which kino?s pollen are splashed
Talcum moist adding fair;
Leaf-buds of wood apple line
The indenture, hop rebounding breasts.
So adorned, the deific maids praise:
?May the standard of Chanticleer
Flutter in triumph for ever, for ever!?
Sublime hills echo their shaking strain.
Glowing glory-lilies reachless to bees
Grown on hilly tops reachless to monkeys
Wreath the cool crest of our Lord.
The flaming-leaved Lance of the Lord strained
The cold main girt-earth to quell Surapadman.
Chewing flesh, ghouls female dance ?Tunankai?
With locks arid, mouths buccal, glances green
In lethal wrath, ear-lobes wearing coiled adders
And owls of hooting eyes hanging low
On baggy breasts, bellies big
Leathered tough; they roam frightening the gazers
With fell finger nails blood tipped
Gouging the dead war-men?s eyes; holding their rotten heads
On bracelet-ed arms, shouting battle cries
Over dreaded demons dead, shoulder to shoulder.
The mere lance in Lord?s supreme hold
Cut the twy-hippo-homo mono soma
Of Surapadma in aliters six that charged
And rose as a giant mango branched downward;
Which it felled to end well the evil so hid.
With Lord?s roseate feet in your heart,
If you take to doing good shunning the other,
Ripeness got through births many,
With intent benign sweetly urged,
Right now you attain the fruit sought.
Triumphant standards soaring to the skies
With seamed ball and doll averring wars,
Uncharged on the gates, repelling foes,
Flutter in Kootal West with topless towers.
Situate there is holy Parankunram
Sloping on open fields with slush of till,
Where slim stalked lotus sleep the night,
Lilies at dawn spill melis, likening eyes
Awake with lashes long from grove-pools
At sun?s surge for fair winged bees to buzz.
On that hill proper abides our Lord ? Ah!

Arunachala Siva.

11816
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:43:07 AM »
Nakkira Deva Nayanar:  Potrik Kali Venba:


திருத்தங்கு மார்பின் திருமால் வரைபோல்
எருத்தத் திலங்கியவெண் கோட்டுப் பருத்த.

குறுத்தாள் நெடுமூக்கிற் குன்றிக்கண் நீல
நிறத்தாற் பொலிந்து நிலம்ஏழ் உறத்தாழ்ந்து.


Morphed with short trunk - like legs, and long
Snout, sharp  eyed, blue in hue, dug the Earth

(This is a long poem.  I have only given the first line.)   

Arunachala Siva.

11817
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:40:03 AM »
Nakkira Deva Nayanar:  Kar Ettu:

1.

Verse 1:


அரவம் அரைக்கசைத்த அண்ணல் சடைபோல்
விரவி எழுந்தெங்கும் மின்னி அரவினங்கள்
அச்சங்கொண் டோடி அணைய அடைவுற்றே
கைச்சங்கம் போல்முழங்குங் கார் .(1)

Rain-bearing clouds blew like the conch
Held in hands coiling dense as kraits
Lairing in fear rising, flashing overcast
Serpent-belted-Siva?s matted locks.


Arunachala Siva.

11818
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:36:23 AM »
Nakkira Deva Nayanar:  Kobap Prasadam:


தவறுபெரி துடைத்தே தவறுபெரி துடைத்தே
வெண்திரைக் கருங்கடல் மேல்துயில் கொள்ளும்
அண்ட வாணனுக் காழிஅன் றருளியும்
உலகம் மூன்றும் ஒருங்குடன் படைத்த
மலரோன் தன்னை வான்சிரம் அரிந்தும்

கான வேடுவன் கண்பரிந் தப்ப
வான நாடு மற்றவற் கருளியம்
கடிபடி பூங்கணைக் காம னாருடல்
பொடிபட விழித்தும் பூதலத் திசைந்த
மானுட னாகிய சண்டியை
வானவன் ஆக்கியும்
மறிகடல் உலகின் மன்னுயிர் கவரும்
கூற்றுவன் தனக்கோர் கூற்றுவ னாகியும்
கடல்படு நஞ்சங் கண்டத் தடக்கியும்
பருவரை சிலையாப் பாந்தள் நாணாத்

திரிபுரம் எரிய ஒருகணை துரந்தும்
கற்கொண் டெறிந்த சாக்கியன் அன்பு
தற்கொண் டின்னருள் தான்மிக அளித்தும்
கூற்றெனத் தோன்றியுங் கோளரி போன்றும்
தோற்றிய வாரணத் தீருரி போர்த்தும்
நெற்றிக் கண்ணும் நீள்புயம் நான்கும்
நற்றா நந்தீச் சுவரற் கருளியும்
அறிவினை ஓரா அரக்க னாருடல்
நெறுநெற இறுதர ஒருவிரல் ஊன்றியும்
திருவுரு வத்தொடு செங்கண் ஏறும்

அரியன திண்திறல் அசுரனுக் கருளியும்
பல்கதிர் உரவோன் பற்கெடப் பாய்ந்து
மல்குபிருங் கிருடிக்கு மாவரம் ஈந்தும்
தக்கன் வேள்வி தகைகெடச் சிதைத்து
மிக்கவரம் நந்தி மாகாளர்க் கருளியும்

செந்தீக் கடவுள்தன் கரதலஞ் செற்றும்
பைந்தார் நெடும்படை பார்த்தற் கருளியும்
கதிர்மதி தனையோர் காற்பயன் கெடுத்தும்
நிதிபயில் குபேரற்கு நீள்நகர் ஈந்தும்
சலந்தரன் உடலந் தான்மிகத் தடிந்தும்
மறைபயில் மார்க்கண் டேயனுக் கருளியும்
தாருகற் கொல்லமுன் காளியைப் படைத்தும்
சீர்மலி சிலந்திக் கின்னர சளித்தும்
கார்மலி உருவக் கருடனைக் காய்ந்தும்
ஆலின் கீழிருந் தறநெறி அருளியும்

இன்னவை பிறவும் எங்கள் ஈசன்
கோபப் பிரசாதங் கூறுங் காலைக்
கடிமலர் இருந்தோன் கார்க்கடற் கிடந்தோன்
புடமுறு சோலைப் பொன்னகர் காப்போன்
உரைப்போ ராகிலும் ஒண்கடல் மாநீர்

அங்கைகொண் டிறைக்கும் ஆதர் போன்றுளர்
ஒடுங்காப் பெருமை உம்பர் கோனை
அடங்கா ஐம்புலத் தறிவில் சிந்தைக்
கிருமி நாவாற் கிளத்தும் தரமே அதாஅன்று
ஒருவகைத் தேவரும் இருவகைத் திறமும்
மூவகைக் குணமும் நால்வகை வேதமும்
ஐவகைப் பூதமும் அறுவகை இரதமும்
எழுவகை ஓசையும் எண்வகை ஞானமும்
ஒன்பதின் வகையாம் ஒண்மலர்ச் சிறப்பும்
பத்தின் வகையும் ஆகிய பரமனை

இன்பனை நினைவோர்க் கென்னிடை அமுதினைச்
செம்பொனை மணியினைத் தேனினைப்பாலினைத்
தஞ்சமென் றொழுகுந் தன்னடி யார்தம்
நெஞ்சம் பிரியா நிமலனை நீடுயர்
செந்தழற் பவளச் சேணுறு வரையனை

முக்கட் செல்வனை முதல்வனை மூர்த்தியைக்
கள்ளங் கைவிட் டுள்ளம துருகிக்
கலந்து கசிந்துதன் கழலினை யவையே
நினைந்திட ஆங்கே தோன்றும் நிமலனைத்
தேவ தேவனைத் திகழ்சிவ லோகனைப்

பாவ நாசனைப் படரொளி உருவனை
வேயார் தோளி மெல்லியல் கூறனைத்
தாயாய் மன்னுயிர் தாங்குந் தந்தையைச்
சொல்லும் பொருளும் ஆகிய சோதியைக்
கல்லுங் கடலும் ஆகிய கண்டனைத்
தோற்றம் நிலைஈ றாகிய தொன்மையை
நீற்றிடைத் திகழும் நித்தனை முத்தனை
வாக்கும் மனமும் இறந்த மறையனைப்
பூக்கமழ் சடையனைப் புண்ணிய நாதனை
இனைய தன்மையன் என்றறி வரியவன்

தனைமுன் விட்டுத் தாம்மற்று நினைப்போர்
மாமுயல் விட்டுக்
காக்கைப் பின்போம் கலவர் போலவும்
விளக்கங் கிருக்க மின்மினி கவரும்
அளப்பருஞ் சிறப்பில் ஆதர் போலவும்

கச்சங் கொண்டு கடுந்தொழில் முடியாக்
கொச்சைத் தேவரைத் தேவரென் றெண்ணிப்
பிச்சரைப் போலஓர்
ஆரியப் புத்தகப் பேய்கொண்டு புலம்புற்று
வட்டணை பேசுவர் மானுடம் போன்று
பெட்டினை உரைப்போர் பேதையர் நிலத்துன்
தலைமீன் தலைஎண் பலமென்றால் அதனை
அறுத்து நிறுப்போர் ஒருத்தர் இன்மையின்
மத்திர மாகுவர் மாநெறி கிடப்பவோர்
சித்திரம் பேசுவர் தேவ ராகில்

இன்னோர்க் காய்ந்தனர் இன்னோர்க் கருளினர்
என்றறிய உலகின்
முன்னே உரைப்ப தில்லை ஆகிலும்
மாடு போலக் கூடிநின் றழைத்தும்
மாக்கள் போல வேட்கையீ டுண்டும்
இப்படி ஞானம் அப்படி அமைத்தும்
இன்ன தன்மையன் என்றிரு நிலத்து
முன்னே அறியா மூர்க்க மாக்களை
இன்னேகொண் டேகாக் கூற்றம்
தவறுபெரி துடைத்தே தவறுபெரி துடைத்தே.



Great is the Lapse, the Lapse great!
Of yore, He granted a Discus to the protector
Of orbs, recumbent on the dark main of pale tides;
Chopped the topping head of the Lotus-borne
The Triple-world-Maker, in an organic instant.
When Kannappa, the forester offered his eyes,
He opened the heavenly worlds unto him;
He saw Kaama with fragrant flower darts;
Ashed him all at once; translated Candi
The human of this mundi into skiey denizen;
He is Yama to Yama the taker of beings
Off this world, awash with seas;
He vexed the venom born to Nereus in His neck;
He made of Meru, a bow; of python, a cord;
And mailed a dart to char the cities triple;
Accepting Saakyaa who flung the glacial stones
As flowers, He graced in excess of his pelting puja pure;
He mocked the killer-Lion thrashing a tusker
Whose hyde He skinned and made it His wear;
With His metopic eye, four long arms
He blessed Nandi-Lord, ochre hued;
With a finger-press of His foot, crushed He
The demon?s back turned away from knowledge.
Now with a holy form, now lion like ruddy eyed
In rage, now gracing the sturdy asuric foe,
He knocked the teeth of radiant sun;
Granted boons to sage Bringi;
Shattered Takkan?s sacrificial cenote,
Invalidating the ?havis?, bestowing bonus-boons all
To devotees of Maakaalar; axed the fore-arm of
Sanguine Fire-god; provided Pasupatam to Parta;
Downed the pride of Moon and Sun;
Conferring a mega-polis to opulent Kubera
Halving Jalendran in two, as a Vedic
He blessed Markandeya; cast Kali to kill Taruka;
Awarded the Spider a kingdom of fame to reign;
Disparaged an aquiline-bird of cloud?s colour;
Taught Dharma beneath Kallaal; -
Such other feats of our Lord
Versed in Kopaprasaadam
Not Brahma on fragrant Lotus, nor Vishnu
Laid up on the dark sea-bed, nor Indra
Governing flower-grove girt aurum city
Could ever praise in full. As little palms
Scoop water from a pearly sea, whispered they,
Blind to His immensity un-summed;
Such is He the Lord of all celestials.
Inaccessible to sensoria five, to intellect;
To tongues un-spelt is His His-ness,
One in Deific Deva?s-demesne; twofold in tact;
Trine in quality; four in Vedas;
Five in elements; six in septs;
Seven in scales; Eight in Gnostic steps;
Nine-fold in holiness; tenfold is His supremacy.
Joy is He, ambrosia to thinkers; gold, gem, melis
And milk are He to they that seek refuge in Him;
From them He parts not. He owns the lofty hill
Growing flame-coral, reaching the ethereal
He is Three-Eyed First Form. Be false to false,
Melt at heart; shower love on His Kazhal pair;
Think ever; then would He appear flawless
Deva?s Deva, gloried Civa-loka-Revealer. He has
For His part bamboo-lithe armed Uma slim;
He is sin incinerator, spreading lumen, the Mother
The Father fostering life, lumen of Logos
And its sub-stance; in His neck is the ore
And the sore, the mountain?s and the main?s ;
Creation, conservation and catastrophe are He;
Hoary Ever lustre?d in sacred ash is He;
Release is He; Vedic, past neumes and nous, is He;
His locks are flower-fragrance-laden; He is Lord
?Punniam?. His-ness is dear to be known
As war-men hide behind a brake of Cocculus Indicus
(as if undercover of a crow) leaving the hare
(with no endeavour great) affronting
Sans adequate alacrity, as blind, proof to light,
Questing for glow-worm, some deem vulgar
Devas as Devas with no Acts; some as beggars
Prattle texts of Aryan-boreal-ghoulish tall-talk;
Some lust in women, showing their fish-head,
Negating in absence, getting angry, discourse
In dignified disciplines. If the vulgar turn Devas,
How to let know those they grace or condemn these.
Never do they confess; but gather as cattle and stray.
Gulp food as beasts of prey do; capsize
Knowledge topsy-turvy. Such idiots foresight-less
Be taken by Killer right now. ? If not,
It is Lapse great, great is the Lapse.


Arunachala Siva.

11819
General topics / Re: Tevaram - Some select verses.
« on: November 29, 2015, 08:32:04 AM »
Nakkira Deva Nayanar:  Perum Deva Pani:


சூல பாணியை சுடர்தரு வடிவனை
நீலகண்டனை நெற்றியோர் கண்ணனை
பால்வெண் ணீற்றனை பரம யோகியை
காலனைக் காய்ந்த கறைமிடற் றண்ணலை
நூலணி மார்பனை நுண்ணிய கேள்வியை

கோல மேனியை கொக்கரைப் பாடலை
வேலுடைக் கையனை விண்தோய் முடியனை
ஞாலத் தீயினை நாத்தனைக் காய்ந்தனை
தேவ தேவனை திருமறு மார்பனை
கால மாகிய கடிகமழ் தாரனை
வேத கீதனை வெண்தலை ஏந்தியை
பாவ நாசனை பரமேச் சுவரனை
கீதம் பாடியை கிளர்பொறி அரவனை
போதணி கொன்றைஎம் புண்ணிய ஒருவனை
ஆதி மூர்த்தியை அமரர்கள் தலைவனை

சாதி வானவர் தம்பெரு மான்தனை
வேத விச்சையை விடையுடை அண்ணலை
ஓத வண்ணனை உலகத் தொருவனை
நாத னாகிய நன்னெறிப் பொருளினை
மாலை தானெரி மயானத் தாடியை
வேலை நஞ்சினை மிகவமு தாக்கியை
வேத வேள்வியை விண்ணவர் தலைவனை
ஆதி மூர்த்தியை அருந்தவ முதல்வனை
ஆயிர நூற்றுக் கறி வரியானை
பேயுருவு தந்த பிறையணி சடையனை

மாசறு சோதியை மலைமகள் கொழுநனை
கூரிய மழுவனை கொலற்கருங் காலனைச்
சீரிய அடியாற் செற்றருள் சிவனை
பூதிப் பையனை புண்ணிய மூர்த்தியை
பீடுடை யாற்றை பிராணி தலைவனை

நீடிய நிமலனை நிறைமறைப் பொருளினை
ஈசனை இறைவனை ஈறில் பெருமையை
நேசனை நினைப்பவர் நெஞ்சத் துள்ளனை
தாதணி மலரனை தருமனை பிரமனை
காதணி குழையனை களிற்றின் உரியனை
சூழ்சடைப் புனலனை சுந்தர விடங்கனை
தார்மலர்க் கொன்றை தயங்கு மார்பனை
வித்தக விதியனை
தீதமர் செய்கைத் திரிபுரம் எரித்தனை
பிரமன் பெருந்தலை நிறைவ தாகக்
கருமன் செந்நீர் கபாலம் நிறைத்தனை
நிறைத்த கபாலச் செந்நீர் நின்றும்
உறைத்த உருவார் ஐயனைத் தோற்றினை
தேவரும் அசுரரும் திறம்படக் கடைந்த
ஆவமுண் நஞ்சம் அமுத மாக்கினை

ஈரமில் நெஞ்சத் திராவணன் தன்னை
வீரம் அழித்து விறல்வாள் கொடுத்தனை
திக்கமர் தேவரும் திருந்தாச் செய்கைத்
தக்கன் வேள்வியைத் தளரச் சாடினை
வேதமும் நீயே வேள்வியும் நீயே

நீதியும் நீயே நிமலன் நீயே
புண்ணியம் நீயே புனிதன் நீயே
பண்ணியன் நீயே பழம்பொருள் நீயே
ஊழியும் நீயே உலகமும் நீயே
வாழியும் நீயே வரதனும் நீயே

தேவரும் நீயே தீர்த்தமும் நீயே
மூவரும் நீயே முன்னெறி நீயே
மால்வரை நீயே மறிகடல் நீயே
இன்பமும் நீயே துன்பமும் நீயே
தாயும் நீயே தந்தையும் நீயே
விண்முதற்பூதம் ஐந்தவை நீயே
புத்தியும் நீயே முத்தியும் நீயே
சொலற்கருந் தன்மைத் தொல்லோய் நீயே
கூடல் ஆலவாய்க் குழகன் ஆவ
தறியா தருந்தமிழ் பழித்தனன் அடியேன்

ஈண்டிய சிறப்பின் இணையடிக் கீழ்நின்று
வேண்டும் அதுஇனி வேண்டுவன் விரைந்தே

விரைந்தேன்மற் றெம்பெருமான் வேண்டியது வேண்டா
திகழ்ந்தேன் பிழைத்தேன் அடியேன் விரைந்தென்மேல்
சீற்றத்தைத் தீர்த்தருளும் தேவாதி தேவனே
ஆற்றவும்நீ செய்யும் அருள்.


Tridentist of luminiferous form,
Lactic white ash-smeared yogin Supreme,
Dark throated scorcher of Timer Tough,
The subtle SRUTI with holy thread on,
Elegant Mien, song of the right-whorled conch,
Lancer with crest piercing Caelum.
Flame of the world clipping Agni's palate,
Deva's Deva with weal ensconced in breast,
With Time's scented lace nestling His Virat,
Vedic celeb, armed with kephale,
Incinerator of sins, Lord Supremo
Sama-psalmed charmer, serpent's sfumato Haloed,
Form Primordial, Governor of Immortals.
Rex to the classic celestials, Science-in-Veda,
Tamer of taurus, arsenic-hued, Unique of this world,
Ens good for Sound-as-order good,
The Dancer of the dammerung in the charnel ghat,
The Ambrosializer of the venom acute,
Sacrificer Vedic, Head of the Heavenlies,
Murthi Ontic, First One of ascesis rare,
Dear to be known by hundred thousands,
Crescent-crested form-maker to ghouls,
One with spotless spear, spouse to Mountain-Daughter,
Menacing Mazhu wielder, Siva, the kicker
Of killer-Timer, Lord sublime, Virtue-carnate,
President to Beings of Proud order,
Guiltless tall one, Vedic Hermeneutics,
King compassionate of ceaseless glory,
Sure one of Agape, Resident in meditators,
Ochre-flower of pollen-filament, Entropy,
Brahma, Ear-ring?d one, Tusker-hyde-vested,
One with flood-girt locks, lovely-limbed
One-on-show, cassia wreath-on-chest,
Expert-Law-yer, Burner of Triple Forts
Fencing Evil, Filler of Brahma?s head
With blood replete congealed to form him,
Turner of the fearsome toxin, off the main
Churned by deft Devas and asuras, into lasting food,
Queller of valiant Ravan of heart unkind,
Granter of a sword of caliber to him,
Chider of Takkan's sacrifice, Botherer of the Devas
Of airts that flounder.  You are thus many:
Veda, yagna, justice, flawless Punniyam,
Pure one, Music, Ens hoary,
Dissolution, welt, ?lan, giver,
Water sans all, Trio, leading entropy,
Hill hieratic-blue; Rain-Mercy,
Ancient One past words, -
I unaware of the saaval
Of sacred Tamil, past words,
May you uncover the hoary Tamil
Of yours for the kootal Aalavaai!
Beneath your pair of holy feet
I ever standing, am urgent to pray;
In haste I've sought my Lord
That abhorred me, I mocked all;
Erred humanly; I your servitor
Request you. Shed your wrath,
Grace me of Devas' Deva;
And channel me by grace of Grace


Arunachala Siva.

11820
General Discussion / Re: Rough Notebook-Open Forum
« on: November 29, 2015, 06:59:21 AM »



We have seen how certain devotees, apart from Sankara, have done Siva manasa puja of
different kind.  Today we shall see Appoothi Adigal's story, in Periya Puranam.

Appoothi Adigal is a brahmin from Thingaloor, a village, near Tiruvaiyaru.  He is a wealthy brahmin.
But he was not interested much in meditation of Panchakshara or formal pujas of the idol in the home
altar or in the temple. There is a Siva temple in that village where the Moon is said to have done puja
for Siva, to remove his sin of showing special love only to Rohini on of his 27 wives, [representing
27 stars, the daughters of Daksha and Daksha had cursed him for his preferential treatment,
in such a way that the moon became reduced in size.].

Appoothi Adigal prayed only to Tiru Navukkarasar, the great Siva devotee, whom he had not even seen.
He started distribution of water and butter milk in a place in Thingaloor, for all pilgrims and called it
Tiru Navukkarasar Center.  So also he named the food distribution center as Tiru Navukkarasar Center
 He even called his house after the great saint.  He named his two sons as Elder Tirunavukkarasu
and Younger Tirunavukkarasu.

When Tiru Navukkarasar went to Thingaloor for praying to Siva, he found to his surprise that the centers
had been named after him.  He also knew that he had never met Appoothi Adigal.  He went in search
of the devotee's devotee.  He found him in a large house.  Appoothi Adigal was surprised
indescribably about the visit.  He went and welcomed him, in great reverence.  He gave him a nice
seat, cleaned his feet and asked him to take rest for a while, before dinner.

The dinner time came and the Saint took his seat.  Appoothi Adigal called his son Elder Tirunavukkarasar
to go the backyard and fetch a plantain leaf.  When the boy went there, a serpent stung him and he
rushed back to the kitchen, gave the leaf and then fell down black and blue, fainted and died immediately
due to poison.  The couple kept mum and placed the leaf.  They were about to serve food when Tiru
Navukkarasar asked the couple to ask their son also to sit with him for eating.  The couple with great
misery then told the Saint the truth.  Tiru Navukkarasar told them not to worry and went to the place
where Elder Tirunavukkarasu was lying dead.

He started singing a Padigam [ten songs], which described the Siva's greatness, with each verse
starting as, one, two, three and four.  When he completed the 10th song, Elder Tiru Navukkarasu
stood up and prostrated the Saint as if he were only in sleep!

The devotees of Siva are equal to Siva Himself.  Praying to Siva's devotees is more propitiating than praying to Siva Himself. 

This truth is also mentioned in Siva Jnana Bodham, Sutra 12 . 

Bhagavan Ramana Himself sings in Verse 104 of Arunachala Akshara Mana Malai as: 

Anbodum un namam keL anbar tham anbarku
Anbanaivida aruL Arunachala!

Let me be the votary of the votaries of those who hear
Thy name with love, Oh Arunachala!   

Arunachala Siva.     

Pages: 1 ... 778 779 780 781 782 783 784 785 786 787 [788] 789 790 791 792 793 794 795 796 797 798 ... 2973