Recent Posts

Pages: [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10
1
Verse  6:

ஆறேற்க வல்ல சடையான் தன்னை
    அஞ்சனம் போலும் மிடற்றான் தன்னைக்
கூறேற்கக் கூறமர வல்லான் தன்னைக்
    கோல்வளைக்கை மாதராள் பாகன் தன்னை
நீறேற்கப் பூசும் அகலத் தானை
    நின்மலன் தன்னை நிமலன் தன்னை
ஏறேற்க வேறுமா வல்லான் தன்னை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.


He is the One valiant to hold the river in his crest.  His neck sports the hue of collyrium.  He is all things.  His valiance is His abidance in all things.  He is concorporate with Her of beauteous bangles. His chest is the Palladium of the Holy Ash.  He is without impurities and He removes impurities.  He is the One that rides the Bull.  Pity it is that I,  the poor one, did, in the past,  dispraise Him.

Arunachala Siva.
2
Verse  5:



ஒருபிறப்பி லானடியை உணர்ந்துங் காணார்
    உயர்கதிக்கு வழிதேடிப் போக மாட்டார்
வருபிறப்பொன் றுணராது மாசு பூசி
    வழிகாணா தவர்போல்வார் மனத்த னாகி
அருபிறப்பை யறுப்பிக்கும் அதிகை யூரன்
    அம்மான்றன் அடியிணையே அணைந்து வாழா
திருபிறப்பும் வெறுவியரா யிருந்தார் சொற்கேட்
    டேழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.

They would not think of beholding, the feet of Him who is birth-less.  They would not seek the way of lofty beatitude.  Unmindful of the oncoming birth,  they would besmear themselves with dirt,  and live like the purblind and the self-willed. Neither would they approach the feet twain of Atikai's Lord who would snap (the cord of) transmigration.   harkening to them who were emptied of life here and hereafter,
I, the poor one, did in the past, dispraise him.  (the saint speaks of his earlier life as
a Jain).

Arunachala Siva.

3
Verse  4:

மந்திரமும் மறைப்பொருளு மானான் தன்னை
    மதியமும் ஞாயிறுங் காற்றுந் தீயும்
அந்தரமு மலைகடலு மானான் தன்னை
    யதியரைய மங்கை யமர்ந்தான் தன்னைக்
கந்தருவஞ் செய்திருவர் கழல்கை கூப்பிக்
    கடிமலர்கள் பலதூவிக் காலை மாலை
இந்திரனும் வானவரும் தொழச்செல் வானை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.

He is the Mantra and the import of the Vedas.  He is moon, sun, air, fire, sky,
mountain and sea.  He is the One presiding over Atiaraiyamangkai.  He is the One hailed by the two in melodic hymns.  Folding their hands in adoration, Indra and all the celestial beings, at dawn and dusk, hail him with many a fragrant flower.
Pity it is,  that I, the poor one, did, in the past, dispraise Him.

Arunachala Siva.
4
Verse  3:


முந்தி யுலகம் படைத்தான் தன்னை
    மூவா முதலாய மூர்த்தி தன்னைச்
சந்தவெண் திங்க ளணிந்தான் தன்னைத்
    தவநெறிகள் சாதிக்க வல்லான் தன்னைச்
சிந்தையில் தீர்வினையைத் தேனைப் பாலைச்
    செழுங்கெடில வீரட்டம் மேவி னானை
எந்தை பெருமானை யீசன் தன்னை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.

He created the world of yore. He is the First One who never ages. He wears the beauteous crescent-moon.  It is he who graces the valiant ones to come by the ways of tapas.  The One who annuls karma bred by mind.  He is the honey and the milk.
He presides over Virattam upon the charming Kedilam.  He is my Lord and God.
Pity it is that I, the poor one, did, in the past, dispraise him.


Arunachala Siva.
5
Verse  2:

வெள்ளிக் குன்றன்ன விடையான் தன்னை
    வில்வலான் வில்வட்டங் காய்ந்தான் தன்னைப்
புள்ளி வரிநாகம் பூண்டான் தன்னைப்
    பொன்பிதிர்ந் தன்ன சடையான் தன்னை
வள்ளி வளைத்தோள் முதல்வன் தன்னை
    வாரா வுலகருள வல்லான் தன்னை
எள்கவிடு பிச்சை யேற்பான் தன்னை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.

The Lord's mount is a bull. Which is like a silver hill.  He quelled the archery of Manmatha,  the bowman.  He is decked with a speckled and striped serpent.
His matted hair is a riot of powdered gold. He is the Lord of bangled Uma--the liana.
He is the One who can put an end to transmigration.  He is the one who unashamedly receives alms.  Pity it is that I,  the poor one, did, in the past, dispraise him.

Arunachala Siva.

6
Tiru Adigai Veerasthanam:


Verse 1:

வெறிவிரவு கூவிளநல் தொங்க லானை
    வீரட்டத் தானைவெள் ளேற்றி னானைப்
பொறியரவி னானைப்புள் ளூர்தி யானைப்
    பொன்னிறத்தி னானைப் புகழ்தக் கானை
அறிதற் கரியசீ ரம்மான் தன்னை
    அதியரைய மங்கை யமர்ந்தான் தன்னை
எறிகெடிலத் தானை இறைவன் தன்னை
    ஏழையேன் நான்பண் டிகழ்ந்த வாறே.


He is decked with a wreath of Koovilam.  He is of Virattaanam.  His mount is a bull.
He wears a speckled serpent.  He is the one whose mount is a bird. He is the golden-hued.  He is the one that merits praise.  He is the glorious Lord,  seldom known.
He is of Atiaraiyamangkai-upon-Kedilam. He indeed is the Lord-God.  Pity it is that I the poor one, did in the past,  dispraise him.


Arunachala Siva.


7
Verse  11:

பட்டுடுத்துத் தோல்போர்த்துப் பாம்பொன் றார்த்துப்
    பகவனார் பாரிடங்கள் சூழ நட்டஞ்
சிட்டராய்த் தீயேந்திச் செய்வார் தம்மைத்
    தில்லைச்சிற் றம்பலத்தே கண்டோ மிந்நாள்
விட்டிலங்கு சூலமே வெண்ணூ லுண்டே
    ஓதுவதும் வேதமே வீணை யுண்டே
கட்டங்கங் கையதே சென்று காணீர்
    கறைசேர் மிடற்றெங் கபாலி யார்க்கே.


Clad in silk, covered with hide,  and serpent-cinctured bhagavan danced encircled by the Bhootha-Hosts. This day, we beheld the lofty one who holds the fire,  at Tillaichitrambalam.  The blue-necked Kapaali holds the effulgent trident and wears the white threads.  He but recites the Veda! He has a Veena!.  His hand sports a Kattangkam!

Padigam on Koil (Chidambaram) completed.

Arunachala Siva.


8
Verse  10:


பாதங்கள் நல்லார் பரவி யேத்தப்
    பத்திமையாற் பணிசெய்யுந் தொண்டர் தங்கள்
ஏதங்கள் தீர இருந்தார் போலும்
    எழுபிறப்பும் ஆளுடைய ஈசனார் தாம்
வேதங்க ளோதிஓர் வீணை யேந்தி
    விடையொன்று தாமேறி வேத கீதர்
பூதங்கள் சூழப் புலித்தோல் வீக்கிப்
    புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே.


He quells the troubles of devotees who serve him in love.  His feet are hailed by goodly ones.  He is our Lord-Ruler in all our births. Holding a peerless Veena and reciting the Vedas,  the singer of the Vedic hymns rode a Bull.  Clad in tiger-skin and circled by the Bhootha-Hosts He made His entry into Puliyur Chitrambalam.

Arunachala Siva.
9
Verse 9:



சந்தித்த கோவணத்தர் வெண்ணூல் மார்பர்
    சங்கரரைக் கண்டீரோ கண்டோ மிந்நாள்
பந்தித்த வெள்விடையைப் பாய வேறிப்
    படுதலையி லென்கொலோ ஏந்திக் கொண்டு
வந்திங்கென் வெள்வளையுந் தாமு மெல்லா
    மணியாரூர் நின்றந்தி கொள்ளக் கொள்ளப்
பொன்றீ மணிவிளக்குப் பூதம் பற்றப்
    புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே.

"Did you behold Sankara whose chest wears white threads and whose waist a Kovanam?" "Yes, we did,  this day. holding something in his skull-bowl and riding a tethered bull that galloped, he came here and took with him my white bangles.
With them and all else, he stood at beauteous Aaroor,  When during dusk,
even as His Bhootha-Hosts held the gem-like lamp of golden luster, he made his entry into Puliyur Chitrambalam only. "

Arunachala Siva.
10
Verse 8:

குலாவெண் தலைமாலை யென்பு பூண்டு
    குளிர்கொன்றைத் தாரணிந்து கொல்லே றேறிக்
கலாவெங் களிற்றுரிவைப் போர்வை மூடிக்
    கையோ டனலேந்திக் காடு றைவார்
நிலாவெண் மதியுரிஞ்ச நீண்ட மாடம்
    நிறைவயல்சூழ் நெய்த்தானம் மேய செல்வர்
புலால்வெண் தலையேந்திப் பூதஞ் சூழப்
    புலியூர்ச்சிற் றம்பலமே புக்கார் தாமே.

He wears a white and bright garland of skulls and bones and a wreath of cool Konrai.
He is covered by the hide of the fierce tusker.  He rides a killer-bull,  holds the fire in his hand and dwells at the crematory.  He is the opulent one of Neitthaanam, girt with fecund fields and rich in mansions, whose tops are layered by the white moonlight.
Holding a white skull reeking of flesh and circled by the Bhootha-Hosts He made His entry into Puliyur Chitrambalam only.

Arunachala Siva.

Pages: [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10